فیلم Samson 2018

یکی از جدی‌ترین نامزدها برای "بدتدوین‌ترین" فیلمی که تا به حال دیده‌ام. غیرقابل‌باور است که این فیلم اصلاً نمایش سینمایی داشته باشد. رتبه نهایی: ★ — بی‌ارزش. به هر قیمتی از آن دوری کنید. سامسون یک درام کتاب مقدسی است که به طرز طنزی به نظر می‌رسد توسط فلستی‌ها ساخته شده باشد. فیلم با این برخورد که سامسون را نسخه‌ای اسراییلی از هرکول نشان می‌دهد رفتار می‌کند...

یکی از جدی‌ترین نامزدها برای "بدتدوین‌ترین" فیلمی که تا به حال دیده‌ام. غیرقابل‌باور است که این فیلم اصلاً نمایش سینمایی داشته باشد. رتبه نهایی: ★ — بی‌ارزش. به هر قیمتی از آن دوری کنید. سامسون یک درام کتاب مقدسی است که به طرز طنزی به نظر می‌رسد توسط فلستی‌ها ساخته شده باشد. فیلم با این برخورد که سامسون را نسخه‌ای اسراییلی از هرکول نشان می‌دهد رفتار می‌کند (که شاید در واقع چنین بوده باشد)؛ متأسفانه به نظر می‌رسد کارگردانی که از هرکول شناخت دارد، همان نمونهٔ کوین سوربو در سریِ The Legendary Journeys است — تا جایی که برای او یک ایولاوس هم می‌سازد (هرچند ایولاوس حداقل معادلی در اساطیر یونان داشته است). سال فیلم "۱۱۷۰ پیش از میلاد" در "اسرائیل باستان" ذکر شده است. صرف ذکر تاریخ باید کافی باشد که بفهمیم باِ اسرائیلِ «مدرن» طرف نیستیم؛ ولی از آنجا که شات آغازین "اسرائیل" تصویری کامپیوترساز است، شاید این توضیح هم بی‌فایده نباشد. سامسون (تیلور جیمز) و برادر کوچک‌تر و تا آن زمان ناشناسش کالب (گرگ کریک) را در حال دزدیدن ذرت می‌بینیم؛ وقتی گرفتار می‌شوند، از سربازان فلستی فرار می‌کنند که به دلایلی بعد از عبور سامسون و کالب از دروازهٔ شهر دست از تعقیب برمی‌دارند — فیلم نتوانسته حتی یک سرباز فلستی را نشان دهد که به دیگری بگوید: «رهاش کن، جیکوب. اینجا چیناتاون نیست.» (این شوخی آن‌قدر هم بی‌پایه نیست؛ بعداً اشاره‌ای مستقیم به هالک انتقام‌جویان می‌شود.) «شایعات دربارهٔ یک عبرانی با نیروی عظیم» به گوش شاهزادهٔ فلستی رالله (جکسون راث‌بون) می‌رسد؛ او زیاد جدی نمی‌گیرد، اما پدرش شاه بالِک (بیلی زین) دستور می‌دهد تحقیق بیشتری کند، کاری که رالله با بی‌میلی انجام می‌دهد (به قولی، رالله می‌خواهد به جای پدر پادشاه شود). رالله، به نصیحت بیلی زین گوش کن؛ آدمِ خفنی به نظر می‌رسد. رالله یک غول فلستی را برای شکست دادن سامسون استخدام می‌کند؛ در ابتدا سامسون شکست می‌خورد، اما وقتی خداوند او را از روح خود پر می‌کند، سامسون به‌نوعی «تقویت می‌شود» (اشاره‌ای به هالک دیگر) و به‌زودی غول را وادار به تسلیم می‌کند. از این نقطه به بعد، داستان تا حدودی وفادار به روایت کتاب مقدس جلو می‌رود، با یک انحراف کوچک و عجیب که در آن باید سامسون فریب بخورد تا به خرابات برود؛ اما کتاب داوران صراحتاً می‌گوید: «سپس سامسون به غزه رفت و آنجا فاحشه‌ای دید و نزد او رفت.» به هر حال، سامسون به عنوان قاضی مسح می‌شود و به پایتخت فلستی‌ها می‌رود تا با بالِک صلح کند؛ خواسته‌های او این است: «خراج را کاهش دهید، محصولاتی را که حق ماست برگردانید [وگرنه] با خشم خدا مواجه خواهید شد.» در بهترین جملهٔ فیلم، زین با تمام کنایه‌ای که دارد پاسخ می‌دهد: «پس مرا با پدیده‌های طبیعی، اعمال عجیب و هوا تهدید می‌کنی.» ها! سامسون در پوست خود نگنج! این تقریباً باعث می‌شود فراموش کنم بالِک و رالله همان‌قدر خیالی‌اند که کالب-ایولاوس — نه که سامسون یا دلیله صرفاً شخصیت‌های تاریخی باشند؛ اما داستانشان آن‌قدر شناخته‌شده است که لازم نیست کتاب مقدس را بلد باشی تا بفهمی این سامسون بیش از حد کاریکاتوری است، مثل نسخهٔ سیمپسون‌ها از داوود و جالوت. بعد از دیدن نوح (۲۰۱۴)، واقعاً نسبت به فیلم‌هایی که داستان‌های کتاب مقدس را از نقطه‌نظر خلاقانه‌تری روایت می‌کنند هیجان‌زده شدم. اما این فیلم واقعاً ناامیدکننده بود. من فیلم‌هایی مثل استارگیت (۱۹۹۴) را دوست دارم: واقعیت‌هایی مثل این که اهرام ساخته شده‌اند و هیروگلیف‌ها می‌گویند چقدر طول کشیده، اما تا امروز نمی‌دانیم چگونه ساخته شدند؛ با تکنولوژی پیشرفته‌مان هم نمی‌توانیم آن را تکرار کنیم. بنابراین دوست دارم علم تخیلی جای خالی‌ها را پر کند، و کاش فیلم‌های دیگر هم با دیگر داستان‌ها این‌قدر خلاقانه برخورد کنند و به تفسیرهای سنتی چسبیده نشوند، همان‌طور که این فیلم انجام داد. واقعاً ناامیدکننده بود.