انیمیشن Early Man 2018

از آثار نیک پارک تعداد قابل‌توجهی را دوست داشته‌ام. من با «والاس و گرومیت» و «چیکن ران» بزرگ شدم و هنوز هم از آن‌ها لذت می‌برم، اما فکر می‌کنم برای لذت بردن از «مرد اولیه» (Early Man) شاید باید چیزهای دیگری را هم دوست داشته باشید که شخصاً من آن‌ها را دوست ندارم. امتیاز نهایی: ★★ — قطعاً به دل من ننشست، اما تا حدی می‌فهمم...

از آثار نیک پارک تعداد قابل‌توجهی را دوست داشته‌ام. من با «والاس و گرومیت» و «چیکن ران» بزرگ شدم و هنوز هم از آن‌ها لذت می‌برم، اما فکر می‌کنم برای لذت بردن از «مرد اولیه» (Early Man) شاید باید چیزهای دیگری را هم دوست داشته باشید که شخصاً من آن‌ها را دوست ندارم. امتیاز نهایی: ★★ — قطعاً به دل من ننشست، اما تا حدی می‌فهمم چرا دیگران ممکن است آن را بپسندند. من چندان طرفدار فیلم‌های بلند آردمن نیستم. استاندارد پویانمایی استاپ‌موشن همیشه عالی است، اما داستان‌ها و پرداخت شخصیت‌ها گاهی کمی سطحی به نظر می‌رسند — و اینجا هم همین‌طور است. گروهی از انسان‌های ماقبل تاریخ به‌طور بی‌ضرری به کارهای روزمره‌شان مشغول‌اند که ناگهان یک سیارک به زمین برخورد می‌کند. علاوه بر این‌که شام‌های آن‌ها با دایناسورها از بین می‌رود، کره‌ای نورانی پیش‌شان می‌افتد که می‌فهمند می‌توانند آن را با پا هل دهند — بازی زیبا شکل می‌گیرد! سال‌ها بعد، «داگ» و دوستش «هاگناب» در جریان شکار ماموت‌ها وارد ماجرا می‌شوند و با اهالی متمدن‌تر «عصر برنز» آشنا می‌شوند؛ جنگجویانی که در شهری قلعه‌مانند زیر حکمرانی بی‌رحم «لرد نوت» زندگی می‌کنند و به تسلط بر جهان علاقه‌مندند. غارنشین‌ها مجبور می‌شوند خانه‌هایشان را رها کنند و برای نجات جان فرار کنند — همه جز «داگ» که اشتباهاً به‌عنوان یک فوتبالیست شناخته می‌شود و شرط‌بندی‌ای درمی‌گیرد: تیم او مقابل برنزی‌ها. اگر بردند می‌توانند با آرامش به خانه برگردند، در غیر این صورت همگی به معادن فرستاده می‌شوند. داستان چندان پیچیده نیست: تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است و کمدی بیشتر در همان فضای کمی سِلَپ‌استیکِ «والاس و گرومیت» قرار دارد — اما انصافاً اگر چیزی خوب است، نیازی به تغییر نیست. شخصیت‌های ساده جذاب‌اند و دیالوگ‌ها و صحنه‌های اکشن فیلم را با ریتمی مناسب جلو می‌برند، برای فیلمی که شاید باید فقط یک ساعت می‌بود. از بخش بازپخش صحنه‌های فوتبال خوشم آمد — کمی یادآور برنامه‌هایی برای مخاطبان بریتانیایی است که شنبه‌ها ظهر تلویزیون تماشا می‌کردند. این فیلم در واقع صرفاً فیلمی کودکانه نیست که خبر خوبی است؛ شوخی‌های دوپهلو هم دارد و اگرچه جزو بهترین آثار آردمن نیست، باز هم ارزش تماشا کردن را دارد.