فیلم The Endless 2017

یکی از آن فیلم‌هاست که دوستش دارید، اما مطمئنید هیچ‌وقت دوباره آن را تماشا نخواهید کرد — نمی‌خواهید در چرخه‌ای گرفتار شوید. هشدار؛ لو می‌رود: یک فیلم علمی-تخیلی کم‌هزینه و خوب با حال و هوای ماورایی و ترس کیهانی، نوشته جاستین بنسون و کارگردانی مشترک او و آرون مورهد که خودشان نقش‌های اصلی را هم بازی می‌کنند. حسش شبیه یک اپیزود قدیمی X-Files است. داستان درباره دو...

یکی از آن فیلم‌هاست که دوستش دارید، اما مطمئنید هیچ‌وقت دوباره آن را تماشا نخواهید کرد — نمی‌خواهید در چرخه‌ای گرفتار شوید. هشدار؛ لو می‌رود: یک فیلم علمی-تخیلی کم‌هزینه و خوب با حال و هوای ماورایی و ترس کیهانی، نوشته جاستین بنسون و کارگردانی مشترک او و آرون مورهد که خودشان نقش‌های اصلی را هم بازی می‌کنند. حسش شبیه یک اپیزود قدیمی X-Files است. داستان درباره دو برادر (بنسون و مورهد) است که زندگی خوبی نداشته‌اند و در کودکی تلاش کرده‌اند در اردوگاهی به‌نام Arcadia Camp در جنوب کالیفرنیا زندگی‌ای شبیه فرقه‌ی یوفوها داشته باشند؛ جایی که زمان آن‌طور که باید نیست و اتفاقات عجیبی رخ می‌دهد. کم‌کم و با گذر روزها، پدیده‌های عجیب بیشتر و بیشتر سراغشان می‌آید و درمی‌یابند که آن محل در واقع یک پاکت کوچک بعدی در میان یک منطقهٔ بیابانی است؛ پاکت‌های مدور فضا-زمان که موجودی نامرئی و چندبعدی در آن پرسه می‌زند و زمان بارها و بارها (گاهی به وحشتناک‌ترین شکل‌ها) بازتنظیم می‌شود و ساکنان آن مرتبا می‌میرند و دوباره زندگی می‌کنند. برای من این تعریف واقعی جهنمِ زنده است. این موضوع از ابتدا واضح نیست؛ از نیمهٔ فیلم به بعد کم‌کم اوج می‌گیرد و تا پایان ادامه می‌یابد، شبیه تولیدات کم‌هزینه اما دارای ایدهٔ خوب مثل Project Almanac (2017)، Primer (2004) و Synchronic (2019). افکت‌های کم‌هزینه و جلوه‌های CGI نسبتاً مؤثر و بازیگران نیمه‌حرفه‌ای که طوری بازی می‌کنند که شبیه بازیگران حرفه‌ای به نظر می‌رسند، فیلم را تقویت کرده‌اند. تصاویر و موسیقی از نیمهٔ فیلم به بعد تأثیرگذارند؛ موسیقی متن الکترونیکی که بخش‌هایی از «House of the Rising Sun» را نمونه‌برداری می‌کند، تصاویر سه ماه (که اگر ماه سوم بدر شود گرفتار می‌شوید) و چند شکل پنهان دیگر از دایره‌های نامرئی کاملاً جلب توجه می‌کنند. اگر فیلمنامه بهتر بود احتمالاً فیلم بهتر می‌شد، اما به هر حال تبدیل به یک فیلم کالت کم‌هزینه شده است. من به آن نمرهٔ ۷ از ۱۰ (نمره B) می‌دهم. ایده چیز جدیدی نیست اما به شیوه‌ای تازه روایت شده است. این فیلم کاملاً درخشان است. فوراً: این فیلم را تماشا نکنید مگر اینکه ابتدا Resolution (2012) را دیده باشید؛ آن فیلم بستر و بخشی از ساختار این اثر را تشکیل می‌دهد. این فیلم وسیع‌تر و بلندپروازانه‌تر است و برای یک فیلم مستقل ترسناک، با توجه به محدودیت‌هایش، کارش را خوب انجام می‌دهد. شخصیت‌ها قابل‌قبولند، روایت محکم است، تنش واقعی و بازی‌ها خوب‌اند. من شدیداً توصیه می‌کنم، اما فقط اگر اول Resolution را ببینید — در غیر این صورت چیزی را از دست داده‌اید.