فیلم Get Shorty 1995

می‌دانم هیچ فیلمی کامل نیست، اما به‌نظر من Get Shorty جزو فیلم‌هایی است که به کمال نزدیک‌اند. هرچند رمان هم بسیار خوب است، فکر می‌کنم فیلم از آن هم بهتر شده. چند بار آن را دیده‌ام؛ از آن فیلم‌هایی است که ممکن است دوستی را برای دیدنش دعوت کنیم که قبلاً ندیده باشد. گاهی هم در شبکه‌های پخش آنلاین ظاهر می‌شود و هر بار که...

می‌دانم هیچ فیلمی کامل نیست، اما به‌نظر من Get Shorty جزو فیلم‌هایی است که به کمال نزدیک‌اند. هرچند رمان هم بسیار خوب است، فکر می‌کنم فیلم از آن هم بهتر شده. چند بار آن را دیده‌ام؛ از آن فیلم‌هایی است که ممکن است دوستی را برای دیدنش دعوت کنیم که قبلاً ندیده باشد. گاهی هم در شبکه‌های پخش آنلاین ظاهر می‌شود و هر بار که می‌بینمش، فارغ از اینکه در چه قسمت‌هایی باشم، می‌ایستم و مدتی تماشا می‌کنم. بازیگران گروهی (که چند ستاره رده دوم هم در میان‌شان هست) عالی‌اند و به‌نظر می‌رسد از بازی در این کار لذت برده‌اند. خشونت هست اما نه با میزان بالای خونریزی؛ بیشتر شبیه خشونت کارتونی است. بذله‌گویی و شوخ‌طبعی در سراسر فیلم جریان دارد و کمی هم هجوِ هالیوود به چشم می‌خورد. امروز متوجه شدم دنباله‌ای با عنوان Be Cool و همچنین یک سریال بریتانیایی بر اساس کتاب ساخته شده، اما من این فیلم را آن‌قدر دوست دارم که حتی ریسکش را به خودم نمی‌دهم که با دیدن آن آثار دیگر ناامید شوم. من واقعاً المور لئونارد را دوست دارم و معمولاً هر فیلمی که از آثار او ساخته می‌شود تازگی و اصالت دارد و ارزش دیدن را دارد، اما این فیلم استثنای نادری است. در اینجا یک طرح کلاسیک لئونارد را گرفته‌اند و بیش از حد هالیوودی‌اش کرده‌اند. بعد تلاش کرده‌اند کمی شبیه Pulp Fiction بسازند، اما با کمدی کم‌رنگ‌تر و شوخ‌طبعی سطحی‌تر. هنوز نوعی اصالتِ لئونارد در کار هست، اما داستان را له کرده‌اند و آنچه باقی مانده، ناامیدکننده و بی‌کیفیت است. داستان کلی این است: مافیایی به نام چیلی پالمر (جان تراولتا) وقتی حامی‌اش در شصت‌وپنجمین سالگرد تولدش سکته می‌کند، کمی در موضعی شکننده قرار می‌گیرد. خوشبختانه دشمن جدیدش بونز هنوز از او استفاده می‌برد: برود هالیوود و بدهی‌های قمارِ هری (جین هکمن) را وصول کند. هری تهیه‌کنندۀ فیلم‌های ترسناکی است که حتی راجر کورمن را هم شرمنده می‌کند، اما از متوسط باهوش‌تر است و کم‌کم سعی می‌کند دوست جدیدش را نه به‌عنوان بازیگر بلکه به‌عنوان تهیه‌کننده وارد سینما کند. چیلی درمی‌یابد که مهارت‌های لازم برای راضی کردن، فریب دادن و حتی زور گفتن به دیگران را دارد تا برای کارن (رنه روسو) وسیله‌ای تهیه کند. آن‌ها از ویر (دنی دِویتو) به‌عنوان مشاور استفاده می‌کنند و تلاش می‌کنند کتلت (دلروی لیندو) را از نیم میلیون دلار فریب دهند — برای پرداخت هزینه‌ها. تراولتا در اینجا در فرم خوبی است با سبک طعنه‌آمیز و «کم‌گفتار اما مؤثر»، اما واقعاً هکمن نمایش را می‌دزدد. شخصیت تیزبین و فرصت‌طلبِ او صنعت فیلم را از تأمین مالی تا انتخاب بازیگر و فیلم‌برداری به‌طرزی سرگرم‌کننده به سُخُر گرفته و روسو هم نقش زن پرمدعا و سابقاً معشوقهٔ ویر را خوب تکمیل می‌کند. شوخی‌ها بعد از مدتی کمی کهنه می‌شوند، اما در مجموع فیلمی خوش‌مشرب و جمع‌وجور است که این اقتباس دوست‌داشتنی از هجوِ لئونارد نسبت به مافیا و سینما را به‌خوبی ارائه می‌دهد. کمی قدیمی به‌نظر می‌رسد، اما همچنان ارزش تماشا دارد.