فیلم Napoleon Dynamite 2004

جان هدر نقش دانش‌آموز دبیرستانی عنوان فیلم را بازی می‌کند که همراه برادرش کیپ (آرون رول) در خانه‌ی مادربزرگشان (سندی مارتین) زندگی می‌کند. مادربزرگ کمی اهل هیجان است و هنگام مسابقه با موتورچهٔ شنی از آن پرت می‌شود؛ عموی فروشنده و زنان‌بازشان، ریکو (جان گریس)، هم سر می‌رسد تا برایشان استیک بیاورد و مراقب‌شان باشد. کیپ دیوانه‌وار عاشق دختری شده که در اینترنت با او...

جان هدر نقش دانش‌آموز دبیرستانی عنوان فیلم را بازی می‌کند که همراه برادرش کیپ (آرون رول) در خانه‌ی مادربزرگشان (سندی مارتین) زندگی می‌کند. مادربزرگ کمی اهل هیجان است و هنگام مسابقه با موتورچهٔ شنی از آن پرت می‌شود؛ عموی فروشنده و زنان‌بازشان، ریکو (جان گریس)، هم سر می‌رسد تا برایشان استیک بیاورد و مراقب‌شان باشد. کیپ دیوانه‌وار عاشق دختری شده که در اینترنت با او آشنا شده؛ برادرش که کمی گوشه‌گیر و نرد است، سراغ تازه‌وارد مدرسه، پدرو (افرن رامیرز)، می‌رود و تصمیم می‌گیرد به او کمک کند تا محبوب مدرسه، سامر (هایلی داف)، را در رقابت ریاست کلاس شکست دهد. این فیلم تا حدی تندتر از آن آثار اغلب شیرین شبکهٔ MTV است، و هدر در نقش جوان خشک اما نسبتاً باهوشی که کم‌کم دل‌باختهٔ دب (تینا ماژورینو) می‌شود، عملکرد خوبی دارد — مویی که انگار از سرش عمود رشد کرده! چند لحظه خنده‌دار دارد، اما به نظرم چندان خوش کهنگی ندارد؛ برای غیرآمریکایی‌ها شوخی‌ها بیشتر به مجموعه‌ای از اسکچ‌ها و شخصیت‌پردازی‌های قابل پیش‌بینی بدل شده که شاید بیست سال پیش مرزها را می‌شکستند اما در ۲۰۲۴ چندان تأثیرگذار نیستند. تماشای فیلم به‌راحتی نود دقیقه را پر می‌کند و موسیقی متنش نوستالژی خوشایندی از آلفاویل، سیندی لاپر و حتی مجموعهٔ «گروه A» برمی‌انگیزد، ولی بعید می‌دانم دوباره آن را ببینم. بدیع، منحصربه‌فرد، عجیب و خنده‌دار! - همهٔ شخصیت‌های بامزه، اصیل و دلگرم‌کنندهٔ فیلم را دوست دارم. - فکر می‌کنم فضایی شبیه «bedroom pop» دارد؛ بسیاری از ویدئوکلیپ‌های این سبک از نظر پوشش و ایده‌ها حس و ظاهر مشابهی دارند. - محیط فیلم را دوست دارم: شهری باز و خلوت در میدل‌وست آمریکا؛ چشم‌انداز آمریکایی بزرگ و جذاب است. - این فیلم نمونهٔ درخشانی است که نشان می‌دهد هنر برای فراتر رفتن از متوسط بودن به بودجهٔ هنگفت نیاز ندارد.