فیلم Heavenly Creatures 1994

تماشای این فیلم باید در دوره‌های «والدگری ۱۰۱» اجباری باشد — و برای هر کسی که فکر می‌کند «درمان تغییر جنسیتی» راه‌حل است، ضروری است. این اثر اولین جواهر تاجِ پیتر جکسون است؛ کارگردانی واقعاً خلاق با دیدی مشخص. فیلم نمایش قدرتمندی از داستانی واقعی و تکان‌دهنده ارائه می‌دهد: دو نوجوان که دوستی‌شان به هوس و دلبستگی جنسی و عاطفی تبدیل می‌شود و در نهایت آن...

تماشای این فیلم باید در دوره‌های «والدگری ۱۰۱» اجباری باشد — و برای هر کسی که فکر می‌کند «درمان تغییر جنسیتی» راه‌حل است، ضروری است. این اثر اولین جواهر تاجِ پیتر جکسون است؛ کارگردانی واقعاً خلاق با دیدی مشخص. فیلم نمایش قدرتمندی از داستانی واقعی و تکان‌دهنده ارائه می‌دهد: دو نوجوان که دوستی‌شان به هوس و دلبستگی جنسی و عاطفی تبدیل می‌شود و در نهایت آن دو را به کشتن مادر یکی از آن‌ها می‌کشاند، به امید فرار یا ادامه زندگیِ مشترک. شاید جزئیات واقعی رابطهٔ این دو دختر کاملاً روشن نباشد، اما دست‌کم آشکار است که وسواس شدیدی بر آن‌ها چیره بود و نوعی گسست از واقعیت از طریق ساختن جهانی خیالی به‌عنوان فرار وجود داشت. فیلم این وضعیت را به‌خوبی نشان می‌دهد و در جاهایی که لازم است، ابهام را حفظ می‌کند. این فیلم، نقطهٔ آغازِ حرفهٔ کیت وینسلت و ملانی لینسکی بود؛ هر دو چنان طبیعی و توانمند بازی می‌کنند که گویی بی‌تجربه نیستند، نشانه‌ای از استعدادی که پس از آن نیز به‌وضوح نمایان شد — به‌ویژه وینسلت که زمان بیشتری را صرف سینما کرد و به شناسایی بالاتری رسید. بازی‌های درخشان سارا پیرس، کلیف مریسون و دایانا کنت هم در نقش‌های پدری/والدینی قابل‌توجه است. از نظر فنی فیلم کم‌نقص است: ضرباهنگِ مناسب دارد، لحظات مرده یا اغراق‌شده‌ای دیده نمی‌شود، تدوین دقیق و مؤثر است. تصویربرداری بسیار خوب است، به‌ویژه در صحنه‌های فانتزی که وارد دنیای خیالی ساخته‌شدهٔ شخصیت‌ها می‌شویم؛ رنگ، نور و ترکیب‌بندی چشمگیرند. دکور و لباس‌ها دورهٔ موردنظر را با واقع‌نمایی بازسازی می‌کنند، لوکیشن‌ها بسیار زیبا و هوشمندانه انتخاب شده‌اند و موسیقی متن نیز در سطح قابل‌قبولی قرار دارد. برای کسی که از واقعیت داستان بی‌اطلاع است، کنار هم قرار گرفتن همهٔ این قطعات شوکه‌کننده و هولناک است — و سبک فیلم‌برداری هم پرتحرک و پر از حرکت‌های دوربین است که به تجربهٔ کلی فیلم انرژی و ناپایداری می‌بخشد.