فیلم Spirited 2022

وای، ولی این فیلم کاملاً پخش‌وپلاست. بر پایهٔ بسیار آزادانه‌ای از شخصیت دیکنز در «سرود کریسمس»، ویل فرل نقش شبح کریسمس حاضر را بازی می‌کند که حالا برای «جیکوب مارلی» (پاتریک پیج) کار می‌کند و تلاش دارد ارواحی را از برزخ نجات دهد. اینجاست که رایان رینولدز وارد می‌شود؛ او «کلینت» است — یک اینفلوئنسر موفق که برای مشتریانش تا حد ممکن بی‌رحم است. «حال»...

وای، ولی این فیلم کاملاً پخش‌وپلاست. بر پایهٔ بسیار آزادانه‌ای از شخصیت دیکنز در «سرود کریسمس»، ویل فرل نقش شبح کریسمس حاضر را بازی می‌کند که حالا برای «جیکوب مارلی» (پاتریک پیج) کار می‌کند و تلاش دارد ارواحی را از برزخ نجات دهد. اینجاست که رایان رینولدز وارد می‌شود؛ او «کلینت» است — یک اینفلوئنسر موفق که برای مشتریانش تا حد ممکن بی‌رحم است. «حال» نتیجه می‌گیرد که اگر بتواند او را نجات دهد، می‌تواند تفاوت واقعی در آینده ایجاد کند (با اینکه ظاهراً قبلاً دالی پارتون را نجات داده است!). از این نقطه داستان کمی جذاب‌تر می‌شود: به‌جای ترسیدن از تجلی‌ها، «کلینت» تصمیم می‌گیرد بازی را برگرداند و خیلی زود قهرمان را به چالش می‌کشد تا توجیه کند چه می‌کند و چرا. متأسفانه — و با وجود حضور معمولاً قابل اعتماد اوکتاوییا اسپنسر — کل ماجرا خیلی زود تحلیل می‌رود و با شوخی‌های پیش‌بینی‌شده و چند بالاد نسبتاً خسته‌کننده پیانو/گیتار از پاسک و پال به پایان می‌رسد؛ گاهی اشعار قدرتمندی هست اما اغلب تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد چون رینولدز توانایی آوازخوانی ندارد و فرل هم تنها کمی بهتر است. فیلم هیچ ایدهٔ روشنی برای پایان ندارد و چند بار تلاش می‌کند که تا آن موقع من کمی از ماجرا خسته شدم. مدت‌ها بود کسی را در اکران سینما ترک نکنم، اما تعدادی سالن را ترک کردند. برای من هیچ چیز جای نسخهٔ آلبرت فینی/لسلی بریکوسِ «اسکروج» (۱۹۷۰) را نمی‌گیرد، و اگرچه این بازسازی ممکن است روی صحنه بهتر جواب بدهد — بخش زیادی از آن ذاتاً تئاتری و سبک‌دار است (به‌ویژه شماره‌های رقص) — من همچنان آن نسخه را ترجیح می‌دهم. «Spirited» فرمول کریسمس را به‌طور کارآمد به‌کار می‌گیرد. با استفاده از شیمی غیرقابل‌انکار میان رایان رینولدز و ویل فرل و آهنگ‌های اصلی تعطیلات که پر از شوخی‌های معمول بازیگران است، شان اندرز یک موزیکال ساخته که به‌اندازهٔ کافی برای تماشاگر معمولی سرگرم‌کننده است. همهٔ ترانه‌ها موفق نیستند و زمان‌بندی‌شان در داستان همیشه درست نیست و روایت کلیشه‌ای هم حس غافلگیری را تقویت نمی‌کند. با این حال، از پیام اصلی که انسان‌ها واقعاً می‌توانند تغییر کنند راضی‌ام. امتیاز: B- باورم نمی‌شود سه سال طول کشید تا بالاخره این را ببینم! واقعاً خوشحالم که دیدمش و از اینکه این‌قدر دیر دست به کار شدم، خودم را سرزنش می‌کنم. شاید هم شروع در دسامبر ۲۰۲۲ و پایان در دسامبر ۲۰۲۵ دقیقاً همان تغییر زمانی حداقلی بود (در این خط زمانی) که لازم بود تا از آن روایت به‌طرز «معجزه‌آسا» — حاصلِ استعداد، تلاش، قلب، عشق، مراقبت، دل‌شکستگی، امید، پایداری، زندگی، قدردانی، بخشندگی و... — به‌درستی لذت ببریم؛ روایتی که حتی متعالی هم ممکن است آن را به‌عنوان بخشی از بهترین‌های انسانیت بپذیرد؛ چیزی که کل هستی برای ما بخواهد (و هر هوش حساسی که به دنبال غوطه‌وری در روشنایی است). شاید، درست به‌موقع...؟