فیلم Oslo, August 31st 2011

آندِرس دانیلسن لی در این فیلم اجرای بسیار تأثیرگذاری ارائه می‌دهد در نقش معتاد بهبود‌یافته‌ای به نام «آندِرس». پزشکانش می‌پندارند که او آن‌قدر بهتر شده که بتواند یک روز بدون مراقبت در اسلو با خانواده و دوستان بگذراند و برای یک شغل مصاحبه کند. در ابتدا همه‌چیز خوب پیش می‌رود: او به دیدار «توماس» (هانس اولاو برنر) و خانواده‌اش می‌رود و برای مصاحبه آماده است....

آندِرس دانیلسن لی در این فیلم اجرای بسیار تأثیرگذاری ارائه می‌دهد در نقش معتاد بهبود‌یافته‌ای به نام «آندِرس». پزشکانش می‌پندارند که او آن‌قدر بهتر شده که بتواند یک روز بدون مراقبت در اسلو با خانواده و دوستان بگذراند و برای یک شغل مصاحبه کند. در ابتدا همه‌چیز خوب پیش می‌رود: او به دیدار «توماس» (هانس اولاو برنر) و خانواده‌اش می‌رود و برای مصاحبه آماده است. اما همین‌جا اوضاع از کنترل خارج می‌شود و باقی روز را در حالی می‌بینیم که او به گذشته‌اش فکر می‌کند، با افراد مهمی از آن دوران روبه‌رو می‌شود و به‌تدریج گویا می‌خواهد با آنچه برای آینده‌اش بهترین می‌داند کنار بیاید. یوهانیم تریِر با ریتم ملایم این درام به لی فرصت می‌دهد تا به‌آرامی حس درونگرایی و خودویرانگری سنجیده‌ی شخصیتش را نشان دهد. این شخصیت آدمی بی‌سواد یا رشد‌یافته در تباهی نیست؛ او فردی فرهیخته و جذاب است که از خانه‌ای محترم و دوست‌داشتنی برخاسته، هرچند خانواده‌اش هم فراز و نشیب داشته‌اند و انتظار می‌رفت آن استحکام عاطفی بیشتری به او بدهند. بازیگران مکمل خوب‌اند و مالین کرپن در نقش «مالین» از همه برجسته‌تر است، در حالی که ذهن آندرس انگار آرام‌آرام دارد آشفتگی‌های درونش را مرتب می‌کند. فیلم تماشای آسانی نیست؛ به‌طرزی ظریف و سنجیده آزاردهنده است، و لی شخصیتی می‌آفریند که به‌راحتی با او همدلی می‌کنیم و گاهی هم دلمان می‌خواهد او را تکان دهیم.