فیلم Predators 2010

گروهی ناهمگون از انواع تیپ‌های آدم‌‌های «اهل زور» (یک مزدور عملیات سیاه، یک نیروى اسپتسناز، یکی از گنگ‌های مواد مخدر، یک یاکوزا، یک قاتل، یک قصاب، یک نانوا و غیره) که هر کدام در طول فیلم فرصتی برای نمایش مهارت‌هایشان پیدا می‌کنند، به ترتیب معمول یکی‌یکی حذف می‌شوند؛ در فضایی که می‌خواهد شیطنت‌های جنگل فیلم اوریجینال ۱۹۸۷ را بازآفرینی کند. بی‌خیال. نمی‌توانم کامل قبول کنم...

گروهی ناهمگون از انواع تیپ‌های آدم‌‌های «اهل زور» (یک مزدور عملیات سیاه، یک نیروى اسپتسناز، یکی از گنگ‌های مواد مخدر، یک یاکوزا، یک قاتل، یک قصاب، یک نانوا و غیره) که هر کدام در طول فیلم فرصتی برای نمایش مهارت‌هایشان پیدا می‌کنند، به ترتیب معمول یکی‌یکی حذف می‌شوند؛ در فضایی که می‌خواهد شیطنت‌های جنگل فیلم اوریجینال ۱۹۸۷ را بازآفرینی کند. بی‌خیال. نمی‌توانم کامل قبول کنم که آدریان برودی بتواند نقش یک قهرمان اکشن تمام‌عیار را به دوش بکشد. می‌توان گفت بدترین بازیگر مردِ نقش سخت‌پا از زمان دنی گلاور در فیلم Predator 2 است. یک نکته کوچک دیگر هم آزارم داد، شاید جزئی باشد اما به هرحال آزرده‌کننده بود: هشدار اسپویلر: تا تریلر فیلم Predators را دیدید؟ در لحظهٔ ۱:۲۳ به نظر من مؤثرترین شات تریلر نشان می‌دهد که شخصیت برودی یکی از آن نشانه‌های لیزری مثلثی شناخته‌شده (از اسلحه‌های شانه‌ای پرِدِیتورها) را رو به خود می‌بیند. این لیزر از بدنش بالا می‌آید تا به سرش برسد و در همین حین نشانه‌های بیشتری روی بدنش ظاهر می‌شوند، بیش از ده‌تایی. انگار حدود پانزده پرِدِیتور هم‌زمان اسلحه‌شان را روی او نشانه رفته‌اند. چطور می‌خواهد از این وضع جان سالم به در ببرد؟ باید کارش تمام باشد. اما نه، آن صحنه در فیلم رخ نمی‌دهد. تنها همان نشانهٔ اول هست، از یکی از پرِدِیتورهایی که دنبالشان می‌کنند، اما آن پانزده تا؟ همهٔ آن نشانه‌ها صرفاً برای تریلر اضافه شده‌اند تا فیلم را پُرتر از تعداد واقعیِ پرِدِیتورها جلوه دهند. همان‌طور که گفتم، ایرادی جزئی است، اما تفاوتی هست بین اینکه بهترین بخش‌های یک فیلم را برای ساخت تریلر کنار هم بگذاری تا جذاب‌تر به نظر برسد و اینکه دربارهٔ چیزی که انتظارش را باید داشت عمداً دروغ گفت. "They can hear you. Smell you. They see you." فیلم Predators به کارگردانی نیمراد آنتال و با بازی آدریان برودی، تافر گریس، آلیس براگا، لارنس فیشبورن، اولگ تاکتاروف و دنی ترخو ساخته شده است. تهیه‌کنندگی مشترک از سوی کمپانی 20th Century Fox توسط رابرت رودریگز، جان دیویس و الیزابت آولان انجام شده و نگارش فیلمنامه به مایکل فینچ، الکس لیتواک و جیم و جان توماس نسبت داده شده است. فیلم در جنگل‌های هاوایی فیلم‌برداری شده؛ ژیولا پادوش فیلم‌بردار است و جان دبنی بازسازیِ موسیقی آلن سیلوستری از فیلم Predator (۱۹۸۷) را انجام داده است. خلاصهٔ داستان: هشت نفر از عناصر سابق «زمین» — مزدوران، نظامیان، مجرمان و یک پزشک — عملاً در جنگلی روی سیاره‌ای بیگانه رها می‌شوند. دلیل یا چگونگیِ حضورشان روشن نیست، اما خیلی زود معلوم می‌شود باید با هم همکاری کنند، چون توسط دشمنی نامرئی شکار می‌شوند؛ به‌نظر می‌رسد برای تفریح شکار می‌شوند. در سال ۱۹۸۷ جان مک‌تیرنان فیلم Predator را ارائه کرد، یک تمثیل جسورانهٔ جنگ ویتنام که آرنولد شوارتزنگر و جمعی دیگر از مردان قَدبلند را در برابر یک شکارچی بیگانهٔ زره‌پوش قرار داد. از آن زمان فرنچایز به تدریج افت کرد (هرچند دنبالهٔ با بازی دنی گلاور فاجعه‌بار نبود) و نقطهٔ سقوطش با Aliens vs. Predator: Requiem در ۲۰۰۷ بسیار پایین آمد. رابرت رودریگز که در میانهٔ دههٔ ۹۰ طرحی برای دنباله‌ای از Predator نوشته بود — با این هدف که شوارتزنگر بازگردد — حالا با این‌که آن پروژه تحقق نیافت، فیلمنامه‌اش بازنگری و تأمین مالی شده تا Predators، دنبالهٔ دههٔ ۸۰، تولید شود. چیدمان داستان کمی متفاوت است اما در واقع فرمول دقیقاً همان است: مردانِ مُچ‌پَرست و یک زن در جنگل توسط چیزی بسیار بد شکار می‌شوند. مردِ غالب (آلفا) تسلیم نمی‌شود، منتظر مرگ‌ها، انفجارها و پوزخندهای مردانه باشید. مشکل اصلی فیلم آنتال همین است: همهٔ آیتم‌ها را تیک می‌زند و هم‌زمان آثاری از ارادتمندی (هومِیج) را نشان می‌دهد که تا حد زیادی سرگرم‌کننده است — همان عطری که برای یک جمعه‌شبِ پاپ‌کُرنی لازم است. اما نوشته شجاعتی ندارد. البته چند نکتهٔ جذاب وجود دارد: موجودات خانگی فضایی، یک خط داستانی دربارهٔ اختلافِ میان پرِدِیتورها و یک بخش میانی دیوانه‌وار با معرفی یک شخصیت جدید. با این حال وقتی کشتار در جریان است، داستان به جایی فراتر از آنچه پیش‌بینی می‌کنیم نمی‌رود و یک لغزش بزرگ شخصیتی در بخش پایانی بیشتر خنده‌دار از آن چیزی است که قرار بوده پیچش دراماتیک باشد. با این حال اگر فیلم را صرفاً به‌عنوان یک خوراک پاپ‌کُرنیِ نمکی ببینید، اکشن آن آن‌قدر هیجان و تکان دارد که ارزش دیدن را دارد؛ از آغاز نفس‌گیر وقتی عملاً همراه آدریان برودی به جنگل انداخته می‌شویم تا رویارویی نهایی، شاهد ضربه‌ها، بریدگی‌ها، جداشدن اعضا، سر از بدن جدا شدن و مورد محبوب همه — درآوردن ستون فقرات — هستیم! و همهٔ اینها تقریباً بدون خون‌ریزیِ زیاد (البته اگر خونِ سبزرنگ هم حساب شود!). شکل و شمایل جدیدِ پرِدِیتورها عالی است: تندتر و بی‌رحم‌تر، با زره‌های نو و خالی از شخصیت‌پردازی‌های بی‌موردی که بعضی آثار دیگر به آنها داده‌اند؛ این‌ها قاتلانِ بی‌رحم‌اند و بهتر است همین‌گونه بمانند. هرچند فیلم از طنز تیرهٔ مک‌تیرنان فاصله دارد، اما رویکردی کنایه‌آمیز دارد که معمولاً در شخصیت رویسِ برودی دیده می‌شود. برودی عملکرد قابل قبولی دارد؛ بازی‌ای که نشان می‌دهد اگر روزی بخواهد در فیلم‌های اکشن-ماجراجویانهٔ آسان‌تر کار کند، مشکلی برای گرفتن چنین نقش‌هایی نخواهد داشت. او بدنش را آماده کرده، صدای خشن‌تری گرفته و در مشت‌زنی، تیراندازی و شوخی‌های طعنه‌آمیز نشان می‌دهد کاربلد است. دیگران، متأسفانه، کلیشه‌ای‌اند و بعضی‌ها عمداً برای اینکه زودتر حذف شوند در فیلمنامه قرار گرفته‌اند. لذتِ فیلم تا حدی در انتظار کشته شدن هر شخصیت و حدس زدن اینکه چه کسی زودتر می‌میرد نهفته است. لازم است بگویم تافر گریس نه‌تنها آزاردهنده است، بلکه به‌خوبی در این نقش جا نیفتاده، البته تا حدی تقصیر نویسندهٔ شخصیت هم هست. نتیجه: فیلمی عالی نیست اما خوراک پاپ‌کُرنی بسیار لذت‌بخش است. یک دنباله خوش‌آمد گفته می‌شود، اما امیدوارم رودریگز کارگردانی کند و تیم نویسندگی جدیدی پای کار بیاید. امتیاز: 7/10 Predators (۲۰۱۰) نمونه‌ای از نحوهٔ احیای یک فرنچایز افسانه‌ای با بازگشت به ریشه‌های ابتدایی و پر از تستوسترون آن است. تهیه‌شده توسط رابرت رودریگز و کارگردانی نیمراد آنتال، این فیلم با موفقیت همان «تعلیق خاموش» و هولِ جویِ فضایی را که نسخهٔ ۱۹۸۷ خلق کرد بازمی‌گرداند و در عین حال افسانهٔ مجموعه را به شیوه‌ای طبیعی و حساب‌شده بسط می‌دهد. ایدهٔ درخشان فیلم این است که گروهی از «غیرقابل‌کنترل‌ترین شکارچیان انسانیِ جهان» را در یک منطقهٔ شکارِ بیگانه رها کنند؛ این کار تنشی فوری و پرخطر ایجاد می‌کند چون این قاتلانِ خونسرد ناگهان متوجه می‌شوند که خودشان طعمه شده‌اند. بازی گروهی فوق‌العاده است؛ آدریان برودی اجرای غریزی و بدنی غافلگیرکننده‌ای به‌عنوان رویس ارائه می‌دهد و در کنار او بازیگرانی چون آلیس براگا، والتون گاگینز و حضور کوتاه اما به‌یادماندنی لارنس فیشبورن دیده می‌شوند. از نظر بصری فیلم تماشایی است. انتخابِ محیطِ جنگلی فیزیکی و استفاده از لباس‌ها و جلوه‌های عملیِ باکیفیتِ گروه KNB EFX حس ملموس و پایه‌داری را حفظ کرده که آثارِ پس‌ازآن که به CGI متکی‌اند اغلب فاقد آن‌اند. فیلم‌برداریِ ژیولا پادوش با سایه‌های عمیق و قاب‌بندی‌های تنگ، محیط را به‌نحوی نشان می‌دهد که به‌همان اندازه که خود موجودات خطرناک‌اند، جنگل هم خطرناک است. از دوئل مشهور کاتانای یاکوزا تا افشای بی‌رحمانهٔ «سوپر پرِدِیتورها»، هر سکانس با دقت و احترامی نسبت به منبع انجام شده است. این یک دستاورد 10/10 است که به‌عنوان دنبالهٔ قطعیِ شاهکار اوریجینال می‌ایستد.