بیوگرافی
پائولو تاویانی (زادهٔ ۸ نوامبر ۱۹۳۱) و ویتوریو تاویانی (۲۰ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۱۵ آوریل ۲۰۱۸)، که بهطور جمعی به «برادران تاویانی» معروف بودند، کارگردانان و فیلمنامهنویسان ایتالیاییای بودند که در تولید فیلمها با هم همکاری میکردند.
در جشنواره فیلم کن، برادران تاویانی برای فیلم Padre Padrone در ۱۹۷۷ نخل طلا...
پائولو تاویانی (زادهٔ ۸ نوامبر ۱۹۳۱) و ویتوریو تاویانی (۲۰ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۱۵ آوریل ۲۰۱۸)، که بهطور جمعی به «برادران تاویانی» معروف بودند، کارگردانان و فیلمنامهنویسان ایتالیاییای بودند که در تولید فیلمها با هم همکاری میکردند.
در جشنواره فیلم کن، برادران تاویانی برای فیلم Padre Padrone در ۱۹۷۷ نخل طلا و جایزه فیپرشی را بردند و برای La notte di San Lorenzo (The Night of the Shooting Stars، ۱۹۸۲) جایزه بزرگ هیئت داوران (Grand Prix du Jury) را دریافت کردند. در سال ۲۰۱۲ آنان با فیلم Caesar Must Die در جشنواره بینالمللی فیلم برلین خرس طلایی را به دست آوردند.
ویتوریو تاویانی در ۱۵ آوریل ۲۰۱۸ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. هر دو در سان مینیاتو، توسکانی، ایتالیا زاده شدند و کار خود را بهعنوان روزنامهنگار آغاز کردند. در ۱۹۶۰ وارد دنیای سینما شدند و همراه با یوریس ایونس مستند L'Italia non è un paese povero (Italy is not a poor country) را کارگردانی کردند. سپس دو فیلم را با والنتینو اورسینی ساختند: Un uomo da bruciare (A Man to Burn) (۱۹۶۲) و I fuorilegge del matrimonio (Outlaws of Marriage) (۱۹۶۳).
اولین فیلم مستقل آنها I sovversivi (The Subversives، ۱۹۶۷) بود که با آن پیشنمایشی از رویدادهای ۱۹۶۸ ارائه دادند. با بازیگر جیان ماریا ولونته توجهها را با Sotto il segno dello scorpione (Under the Sign of Scorpio، ۱۹۶۹) به خود جلب کردند، فیلمی که بازتابهایی از برتولت برشت، پازولینی و گدار در آن دیده میشود.
در ۱۹۷۱ آنها در امضای کارزار رسانهای علیه کمیساریای پلیس میلان، لوئیجی کالابرزّی، که در مجله L'espresso منتشر شد، شریک شدند.
تم انقلاب در هر دو فیلم San Michele aveva un gallo (۱۹۷۱)، اقتباسی از رمان لئو تولستوی The Divine and the Human، که بسیار مورد توجه منتقدان قرار گرفت، و در فیلم Allonsanfan (۱۹۷۴) حضور دارد؛ در این فیلم مارچلو ماسترویانی نقش یک سابق انقلابی را بازی میکند که حکم طولانی زندان را گذرانده و اکنون جوانی ایدهآلگرای خود را واقعیتر میبیند، و با این حال در تلاشی جدید که دیگر به آن باور ندارد گرفتار میشود.
فیلم بعدی آنها Padre Padrone (۱۹۷۷) (نخل طلا در جشنواره کن)، برگرفته از رمانی از گاوینو لدا، از مبارزهٔ چوپانی ساردینیایی علیه قواعد ظالمانهٔ جامعهٔ پدرسالارانهاش سخن میگوید. در Il prato (۱۹۷۹) پژواکهایی از غیرواقعگرایی دیده میشود، در حالی که La notte di San Lorenzo (The Night of the Shooting Stars، ۱۹۸۲) در لحنی داستانی، رویدادی حاشیهای را در روزهای پیش از پایان جنگ جهانی دوم در توسکانی بازگو میکند، آن هم از نگاه مردم یک روستا. این فیلم جایزه ویژه هیئت داوران را در کن دریافت کرد.
Kaos (۱۹۸۴) — که باز هم اقتباسی ادبی است — فیلمی بسیار زیبا و شاعرانه به صورت قطعاتی است که از داستانهای کوتاه لوئیجی پیراندلو گرفته شدهاند. در Il sole anche di notte (۱۹۹۰) برادران تاویانی داستان Father Sergius از تولستوی را در ناپل قرن هجدهم بازآفرینی کردند.
از آن پس الهام برادران تاویانی دچار افت شد. موفقیتهایی مانند Le affinità elettive (۱۹۹۶، اقتباس از گوته) و تلاشی برای جلب مخاطبان بینالمللی مانند Good Morning, Babilonia (۱۹۸۷)، دربارهٔ پیشگامان تاریخ سینما، در کنار فیلمهای ضعیفتری مانند Fiorile (۱۹۹۳) و Tu ridi (۱۹۹۶)، که از شخصیتها و داستانهای کوتاه پیراندلو الهام گرفته شدهاند، قرار میگیرند. ...
منبع: مقالهٔ «Paolo and Vittorio Taviani» از ویکیپدیای انگلیسی — مجوز CC-BY-SA 3.0.
نمایش بیشتر
