بیوگرافی
رابرت آر. پریش (متولد ۴ ژانویهٔ ۱۹۱۶، کلمبوس، جورجیا – درگذشتهٔ ۴ دسامبر ۱۹۹۵، ساوتهمپتون، نیویورک) بازیگر، تدوینگر فیلم، کارگردان فیلم و نویسندهٔ آمریکایی بود. او برای فیلم سال ۱۹۴۷، Body and Soul، جایزهٔ اسکار بهترین تدوین فیلم را دریافت کرد.
پریش پسر صندوقدار کارخانه گوردون آر. پریش و لورا آر....
رابرت آر. پریش (متولد ۴ ژانویهٔ ۱۹۱۶، کلمبوس، جورجیا – درگذشتهٔ ۴ دسامبر ۱۹۹۵، ساوتهمپتون، نیویورک) بازیگر، تدوینگر فیلم، کارگردان فیلم و نویسندهٔ آمریکایی بود. او برای فیلم سال ۱۹۴۷، Body and Soul، جایزهٔ اسکار بهترین تدوین فیلم را دریافت کرد.
پریش پسر صندوقدار کارخانه گوردون آر. پریش و لورا آر. پریش بود. در اواسط دههٔ ۱۹۲۰، خانواده از جورجیا به لسآنجلس نقل مکان کردند و پریش و خواهرانش بورلی و هلن خیلی زود پس از آن مشغول به کار بازیگری شدند. پریش در کوتاهفیلم Our Gang: Olympic Games محصول ۱۹۲۷ اولین حضور سینماییاش را داشت. (مادرشان، لورا آر. پریش، او نیز بازیگر بود و در چند فیلم دههٔ ۱۹۴۰ ظاهر شد.) او در کلاسیک ضدجنگ در غرب خبری نیست (۱۹۳۰) و فیلم نورهای شهرِ چارلز چاپلین (۱۹۳۱) و در چندین فیلم برای جان فورد حضور داشت.
فورد سپس او را در سال ۱۹۳۶ بهعنوان دستیار تدوینگر در Mary of Scotland به کار گرفت و بهعنوان تدوینگر صدا در Young Mr. Lincoln (۱۹۳۹) به کار گرفت. پریش بهعنوان دستیار تدوینگر و تدوینگر صدا در دیگر فیلمهای فورد مانند Drums Along the Mohawk (۱۹۳۹) و The Grapes of Wrath (۱۹۴۰) کار کرد. پریش و فورد در طول جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کردند و روی فیلمهای مستند و آموزشی از جمله The Battle of Midway (۱۹۴۲) کار کردند.
در سال ۱۹۴۷ او برای اولین تجربهاش بهعنوان تدوینگر فیلم بلند در درام مشتزنی پرشتاب رابرت روسن، Body and Soul، اسکار گرفت؛ این جایزه را با فرانسیس لیون شریک شد. پریش بعدها برای فیلم دیگری از روسن — درام سیاسی All the King’s Men (۱۹۴۹) — نامزد اسکار شد؛ او این نامزدی را با ال کلارک شریک بود.
پریش بهکار فنی خود در مجموعهای از فیلمهای مورد توجه ادامه داد و در سال ۱۹۵۱ با ملودرام انتقامجویانهٔ جذاب Cry Danger، آغازگر موفقیتآمیزی بهعنوان کارگردان داشت. آثار بعدی او با موفقیتهای متفاوتی مواجه شدند. The Purple Plain (۱۹۵۴) برای «بهترین فیلم بریتانیایی» در هشتمین دورهٔ جوایز آکادمی فیلم بریتانیا نامزد شد. یکی از جنجالیترین فیلمهای او پارودی جیمز باند، Casino Royale (۱۹۶۷)، بود که او یکی از پنج کارگردان فیلم بود. آخرین فیلم او که در آن همراه با برتراند تاورنیر شریک کارگردانی بود، Mississippi Blues (۱۹۸۳) بود.
پریش دو کتاب خاطرات نوشت: Growing Up in Hollywood (۱۹۷۶) و دنبالهاش Hollywood Doesn't Live Here Anymore (۱۹۸۸). در مورد اول، کوین براونلو نوشت: «داستانهای او دربارهٔ این فیلمها خود بهتنهایی شگفتانگیز بودند، و او اغلب آنها را از زاویهای غیرمنتظره بیان میکرد، بنابراین نه تنها نتیجه بلکه وضعیت نیز شما را غافلگیر میکرد. ما همه از او خواهش کردیم که آنها را بنویسد و در ۱۹۷۶ این کار را کرد و یکی از دوستداشتنیترین — و بامزهترین — کتابها دربارهٔ صنعت فیلم را منتشر ساخت. آن کتاب Growing Up in Hollywood نام داشت و باید در این سال صدمینسال تولد او تجدید چاپ میشد.» در جمعبندی کارنامهٔ پریش، الن گرانت ریچاردز نوشت: «بهجز کار عالی او در تدوین و کارگردانیهای ابتداییاش، احتمالاً پریش بیشتر بهعنوان داستانگو از دو کتاب خاطرات هالیوودیاش به خاطر سپرده خواهد شد.»
نمایش بیشتر
