بیوگرافی
پائولو تاویانی (۸ نوامبر ۱۹۳۱ – ۲۹ فوریه ۲۰۲۴) و ویتوریو تاویانی (۲۰ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۱۵ آوریل ۲۰۱۸)، که جمعاً به عنوان برادران تاویانی شناخته میشوند، کارگردانان و فیلمنامهنویسان ایتالیایی بودند که در تولید فیلمها با هم همکاری میکردند.
در جشنواره فیلم کن، برادران تاویانی برای فیلم Padre Padrone در...
پائولو تاویانی (۸ نوامبر ۱۹۳۱ – ۲۹ فوریه ۲۰۲۴) و ویتوریو تاویانی (۲۰ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۱۵ آوریل ۲۰۱۸)، که جمعاً به عنوان برادران تاویانی شناخته میشوند، کارگردانان و فیلمنامهنویسان ایتالیایی بودند که در تولید فیلمها با هم همکاری میکردند.
در جشنواره فیلم کن، برادران تاویانی برای فیلم Padre Padrone در سال ۱۹۷۷ جایزه نخل طلا و جایزه فپرسکی را کسب کردند و برای La notte di San Lorenzo (شب ستارگان تیرانداز، ۱۹۸۲) جایزه بزرگ هیئت داوران را دریافت کردند. در سال ۲۰۱۲ آنها با فیلم Caesar Must Die در جشنواره بینالمللی فیلم برلین خرس طلایی را به دست آوردند.
ویتوریو تاویانی در ۱۵ آوریل ۲۰۱۸ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. هر دو در سان مینیاتو، توسکانی، ایتالیا به دنیا آمدند و کار خود را به عنوان روزنامهنگار آغاز کردند. در سال ۱۹۶۰ وارد دنیای سینما شدند و همراه با یوریس ایونز مستند L'Italia non è un paese povero (ایتالیا کشور فقیری نیست) را کارگردانی کردند. آنها سپس دو فیلم را همراه با والنتینو اورسینی کارگردانی کردند: Un uomo da bruciare (مردی برای سوزاندن) (۱۹۶۲) و I fuorilegge del matrimonio (آزادگان ازدواج / یاغیان ازدواج) (۱۹۶۳).
اولین فیلم مستقل آنها I sovversivi (تبهکاران/ضدّانقلاب، ۱۹۶۷) بود که با آن رویدادهای ۱۹۶۸ را پیشبینی کردند. با بازیگر جیان ماریا ولونته توجهها را به خود جلب کردند با Sotto il segno dello scorpione (زیر نشان عقرب، ۱۹۶۹) که در آن پژواکهایی از برشت، پازولینی و گدار قابل مشاهده است.
در سال ۱۹۷۱ آنها همامضا حرکت رسانهای علیه کمیسیونر پلیس میلان، لوئیجی کالابرزی، را منتشر کردند که در مجله L'espresso منتشر شد.
تم انقلابی هم در San Michele aveva un gallo (۱۹۷۱)، اقتباسی از رمان لئو تولستوی The Divine and the Human، که فیلمی بسیار مورد تحسین منتقدان بود، و هم در فیلم Allonsanfan (۱۹۷۴) حضور دارد؛ فیلمی که در آن مارچلو ماسترویانی نقش یک پیشینۀ انقلابی را بازی میکند که مدت طولانی در زندان بوده و اکنون به سالهای ایدئالیستی جوانی خود از زاویهای بسیار واقعبینانهتر مینگرد، و با این حال در تلاش جدیدی درگیر میشود که دیگر به آن باور ندارد.
فیلم بعدی آنها Padre Padrone (۱۹۷۷) (نخل طلا در جشنواره کن)، برگرفته از رمانی اثر گاوینو لدا، درباره مبارزه یک چوپان ساردینیایی با قواعد ظالمانه جامعه پدرسالارانهاش است. در Il prato (۱۹۷۹) پژواکهایی غیرواقعگرایانه دیده میشود، در حالی که La notte di San Lorenzo (شب ستارگان تیرانداز، ۱۹۸۲) با لحنی افسانهای، رویدادی حاشیهای در روزهای پیش از پایان جنگ جهانی دوم در توسکانی را از منظر اهالی یک روستا روایت میکند. این فیلم جایزه ویژه هیئت داوران را در کن دریافت کرد.
Kaos (۱۹۸۴)—که باز هم اقتباسی ادبی است—فیلمی زیبا و شاعرانه در قالب اپیزودها است که برگرفته از «داستانهای کوتاه برای یک سال» لوئیجی پیراندلو است. در Il sole anche di notte (۱۹۹۰) برادران تاویانی داستان Father Sergius تولستوی را به ناپل قرن هجدهم منتقل کردند.
از آن پس الهامِ برادران تاویانی رو به افول گذاشت. موفقیتهایی مانند Le affinità elettive (۱۹۹۶، از گوته) و تلاشی برای جلب مخاطبان بینالمللی مانند Good Morning, Babilonia (۱۹۸۷)، درباره پیشگامان تاریخ سینما، در کنار فیلمهای ضعیفتری مانند Fiorile (۱۹۹۳) و Tu ridi (۱۹۹۶)، که از شخصیتها و داستانهای کوتاه پیراندلو الهام گرفته شدهاند، قرار میگیرند. ...
منبع: مقاله «Paolo and Vittorio Taviani» از ویکیپدیا به زبان انگلیسی، تحت مجوز CC-BY-SA 3.0.
نمایش بیشتر
