Andrey Kravchuk

بیوگرافی

آندری یوریویچ کراوچوک (روسی: Андре́й Ю́рьевич Кравчу́к؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۶۲؛ لنینگراد) کارگردان و فیلمنامه‌نویس تلویزیون و سینمای روسیه است که بیش از همه برای فیلم‌های «ایتالیایی» (2005) و «آدمیرال» (2008) شناخته می‌شود. کراوچوک تقریباً پایان‌نامهٔ کارشناسی‌ارشد خود را در رشتهٔ ریاضیات تکمیل کرده بود که با فیلم‌سازان الکسی جرمان و...

آندری یوریویچ کراوچوک (روسی: Андре́й Ю́рьевич Кравчу́к؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۶۲؛ لنینگراد) کارگردان و فیلمنامه‌نویس تلویزیون و سینمای روسیه است که بیش از همه برای فیلم‌های «ایتالیایی» (2005) و «آدمیرال» (2008) شناخته می‌شود. کراوچوک تقریباً پایان‌نامهٔ کارشناسی‌ارشد خود را در رشتهٔ ریاضیات تکمیل کرده بود که با فیلم‌سازان الکسی جرمان و ولادیمیر ونگروف آشنا شد و جرمان برای او کار به‌عنوان دستیار کارگردان یفیم گریبوف در هنگام فیلم‌برداری «ما به آمریکا می‌رویم» در ۱۹۹۲ پیدا کرد. تا پایان فیلم‌برداری، کراوچوک تصمیم گرفت ریاضیات را رها کند و فیلم‌ساز شود و در مؤسسهٔ سینما و تلویزیون سن پترزبورگ پذیرفته شد. پس از فارغ‌التحصیلی، او در تلویزیون روسیه کار کرد و گفت: «امروز تلویزیون در روسیه در دسترس‌ترین مسیر برای حرفه‌ای شدن در سینما است.» بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۱، او نوشت و کارگردانی کرد: فیلم‌های «اندونزی — عشق من» (Indonesia, My Love)، «بازتاب‌ها و سایه‌ها» (Reflections and Shadows)، «شب و صبح» (Evening and Morning) و «معجزهٔ کریسمس» (The Christmas Miracle)؛ مستندهای «کودکان در سرزمین اصلاحات» (Deti v Strane Reform)، «گمرک» (Tamozhnya) و «مارلن شپیندلر» (Marlen Shpindler)؛ و قسمت‌هایی از سریال تلویزیونی «خیابان چراغ‌های شکسته» (Ulitsa razbitykh fonarei) و مینی‌سریال تلویزیونی «مامور امنیت ملی» (Agent Natsional’noi Bezopasnosti). در ۲۰۰۲ او فیلم «غراب سیاه» (Chernyi Voron) و مستند «سمیون آرانوویچ: قاب نهایی» (Semyon Aranovich: Poslednii Kadr) را کارگردانی کرد که ادای احترامی بود به فیلم‌ساز مستند سمیون آرانوویچ که او زیر نظرش در مؤسسهٔ سینما و تلویزیون آموخته بود. وقتی اقتصاد روسیه در ۱۹۹۹ فروپاشید و بسیاری از کودکان یتیم مجبور شدند در خیابان‌ها زندگی کنند، فیلمنامه‌نویس آندری رومانوُف با یک مقالهٔ روزنامه دربارهٔ یتیمی که خودش خواندن یاد گرفته بود تا بتواند مادرِ زایمانش را پیدا کند، به سراغ کراوچوک آمد. این دو در سال ۲۰۰۰ همکاری را آغاز کردند و کراوچوک که پیش‌تر یک مستند کوتاه دربارهٔ یتیم‌خانه‌ها ساخته بود، تصمیم گرفت این داستان را به فیلم «ایتالیایی» (Italianetz) اقتباس کند.