بیوگرافی
میشد بازیگر ون ویلیامز را درست بین سایر دلرباهای بلندقد، تیرهمو و فوقالعاده جذابِ تام ترین و جان گاوینِ اواخر دههی ۱۹۵۰/اوایل دههی ۱۹۶۰ قرار داد؛ کسانی که تصویری مشابه از قهرمانان بیرمق و قهرمانانه ارائه میدادند. هر سه خیلی وقتها نقشهای بیرنگ و بیجذبهای در فیلم و/یا تلویزیون میگرفتند...
میشد بازیگر ون ویلیامز را درست بین سایر دلرباهای بلندقد، تیرهمو و فوقالعاده جذابِ تام ترین و جان گاوینِ اواخر دههی ۱۹۵۰/اوایل دههی ۱۹۶۰ قرار داد؛ کسانی که تصویری مشابه از قهرمانان بیرمق و قهرمانانه ارائه میدادند. هر سه خیلی وقتها نقشهای بیرنگ و بیجذبهای در فیلم و/یا تلویزیون میگرفتند — نقشهایی که از جذابیتشان بهره میبردند اما بندرت استعدادشان را میآزمودند.
او در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۳۴ با نام ون زندت جارویس ویلیامز به دنیا آمد و پسر یک مالک مزرعهٔ گاو بود. در دانشگاه مسیحی تگزاس رشتهٔ دامپروری و بازرگانی خواند اما به هاوایی نقل مکان کرد که مسیر زندگیاش را تغییر داد. در اواسط دههٔ ۱۹۵۰، در حالی که یک شرکت بازیابی و یک مدرسهٔ غواصی را اداره میکرد، توسط الیزابت تیلور و همسر/تهیهکنندهاش مایک تاد که آنجا فیلمبرداری میکردند، مورد توجه قرار گرفت. تاد او را تشویق کرد که شانسش را امتحان کند و ون بیتجربه راهی هالیوود شد. تاد پیش از اینکه بتواند به ون کمک کند در یک سانحهٔ هوایی جانش را از دست داد، اما جوان امیدوار به کارش ادامه داد، چند درس بازیگری/صداپیشگی گرفت و تقریباً بلافاصله در نقشهای دراماتیک تلویزیونی بازی گرفت.
وارنر برادرز چشم تیزبینی برای این نوع خوشقیافههای فتوژنیک داشت و هوشمندانه ون را به قرارداد گرفت. او خیلی زود نشان داد چقدر وسوسهانگیز است، بهعنوان یک کارآگاه خصوصی مرتب و آراسته در سریال "Bourbon Street Beat (1959)". اگرچه برنامه تنها یک فصل دوام آورد، وارنرز شخصیت کنی مدیسون او را به سریال محبوبتر ماجراجویی "Surfside 6 (1960)" همراه با همبازی پینآپ و خوشاندام بلوند تروی دوناها منتقل کرد. از نظر سریالی، ون بعداً در مقابل والتر برنن در "The Tycoon (1964)" کمدی را تجربه کرد. پس از پایان قراردادش با وارنرز، شرکت 20th Century-Fox نقش بهیادماندنیترین شخصیتش را به او سپرد: ابرقهرمانی با لباس زمردی در "The Green Hornet (1966)" که مرحوم بروس لی نقش شریکش کاتو را ایفا میکرد. برنامه که از موفقیت عظیم "Batman (1966)" الهام گرفته بود، شروع سریعی داشت اما، مانند پیشینیانش، پایان زودهنگامی را تجربه کرد.
هرگز نیروی جذبی قویای در سینما نداشت؛ ون در اولین حضور سینماییاش در "Tall Story (1960)" مقادیر زیادی از خودش را (بهطور تحتاللفظی) نشان داد، در صحنهای که از دوش بیرون میآمد. به او نقشی دوم و معمولاً نسبتاً محافظهکار در "The Caretakers (1963)" دادند. تا دههٔ ۱۹۷۰ گهگاه در تلویزیون بهعنوان میهمان در آثار کلاسیکی مثل "The Dick Van Dyke Show (1961)"، "Love, American Style (1969)"، "Mission: Impossible (1966)"، "The Big Valley (1965)"، "Nanny and the Professor (1970)"، "Barnaby Jones (1973)" و "The Rockford Files (1974)" حضور یافت. تلاش دیگری برای داشتن سریالی که او در آن ستاره باشد با "Westwind (1975)" موفق نشد و او بهزودی حرفهاش را رها کرد. ون بعداً در کسبوکارها بسیار موفق بود و در زمینههایی مثل مخابرات، املاک و مستغلات و تامین تجهیزات نیروی انتظامی سرمایهگذاری کرد. با اینکه دوران پسرخوشقیافه و درخشانش پشت سرش بود، ضرورتی برای بازگشت ندید مگر برای حضور گهگاه در نمایشگاههای امضا.
- ریززندگینامهٔ IMDb توسط: گری برامبورگ / gr-home@pacbell.net
نمایش بیشتر
