بیوگرافی
در حالی که بازیگران دیگر پس از دههها کار عمدتاً در نقشهای اضافی/کوتاه و بدون اعتبار و با پاداش اندک از سر ناامیدی مدتها پیش کار را رها کرده بودند، ستارهٔ همیشگی سو کیسِی بهنحوی توانست توان و استقامت لازم را برای ادامه دادن بهمدت شش دهه حفظ کند! در...
در حالی که بازیگران دیگر پس از دههها کار عمدتاً در نقشهای اضافی/کوتاه و بدون اعتبار و با پاداش اندک از سر ناامیدی مدتها پیش کار را رها کرده بودند، ستارهٔ همیشگی سو کیسِی بهنحوی توانست توان و استقامت لازم را برای ادامه دادن بهمدت شش دهه حفظ کند! در فیلمهایی از ۱۹۴۶، این خوشاندام موقهوهای حداکثر در چند فیلم شکستخوردهٔ drive-in دههٔ ۱۹۶۰ به نقش زن اغواگرِ تاحدی نمایشی بدل شد، با این حال همیشه نگاهی نسبتاً قدردانانه به آنچه برایش پیش آمد داشته است.
او خود را بهعنوان بازیگر تبلیغاتی با چهرهٔ سالم تثبیت کرد و در بیش از ۲۰۰ کار از تبلیغ غلات تا اتومبیل حضور یافت. نقشهای کوتاه مهمان در تلویزیون نیز نصیبش شد در قسمتهایی از برنامههایی مانند The Lucy-Desi Comedy Hour (1957)، The Baileys of Balboa (1964)، The Dick Van Dyke Show (1961)، The Farmer's Daughter (1963)، The Beverly Hillbillies (1962) و Family Affair (1966) و غیره. در مورد پردهٔ سینما هم تغییر چندانی رخ نداد. نقشهای کماهمیت و پسزمینهای همچنان ادامه یافتند در فیلمهایی مانند Bells Are Ringing (1960)، The Ladies Man (1961)، Breakfast at Tiffany's (1961)، Two Weeks in Another Town (1962)، A New Kind of Love (1963) و The Carpetbaggers (1964).
نهایتاً، پس از تقریباً دو دهه دنبال کردن رویای خود در هالیوود، کیسِی نقش اصلی را بهدست آورد! بهعنوان دختر شرور «ویکی لیندسی» در آنچه که بهطور قابل بحث یکی از بزرگترین «شکستها»ی سینما بهشمار میآید، The Beach Girls and the Monster (1965)، او به بدنامیای دست یافت که منجر به کسب درجهای از وضعیت فرقهوار (cult) شد. فیلم بودجهای نزدیک به صفر داشت و در زمان اکران اولیهاش بهتمامی از لحاظهای مختلف با استقبال و نقد منفی مواجه شد. کیسِی حتی مجبور شد آرایش و موی خودش را انجام دهد و لباسهای شخصیت اغواگرش را از کمد شخصیاش انتخاب کند. بازیگران تا سالها بعد از فروش فیلم به تلویزیون (که با عنوان «Monster from the Surf» بازتیتربندی شد) هیچگاه دستمزدی دریافت نکردند و آن پرداخت هم بسیار ناچیز بود. با این حال گزارش شده که طی سالها این فیلم طرفداران فرقهواری پیدا کرده است. دو نقش همبازی دیگر که بهراحتی قابل چشمپوشی بودند در فیلمهای کلیشهای و فراموششدنی دنبال شد: او نقش مادری روستایی در درامِ فراریان Swamp Country (1966) را بازی کرد (فیلمی که لایل واگونر، خوشتیپ با دندانهای مرواریدی و پیش از همکاری با کارول برنت، در آن حضور داشت) و همچنین نقش مادری دستکاریگر و جعلکنندهٔ آثار هنری را در Catalina Caper (1967) بازی کرد (که در آن تامی کرک، ستارهٔ سابق دیزنی پس از سقوط از لطف استودیو، و باز هم لایل واگونر حضور داشتند).
در سالهای بعد، او یک کسبوکار موفق در زمینهٔ معاملات ملکی راهاندازی کرد. گهگاه (اغلب بدون داشتن نماینده) در فیلم و تلویزیون به کار بازیگری بازمیگشت. در چند موزیکال سطح بالاتر هم دیده شد — بهعنوان همراه ملکه گینوِویرِ ونسِسا ردگریو در Camelot (1967) و بهعنوان یکی از دو همسر جان میچوم در Paint Your Wagon (1969) — و در ادامهٔ کار سینماییاش فیلمهایی همچون The Main Event (1979)، Evilspeak (1981)، Whitesnake: Live... in the Still of the Night (2005) و A Very Brady Sequel (1996) نیز به فهرستش افزوده شد. در American Beauty (1999)، که برندهٔ اسکار «بهترین فیلم» و «بهترین بازیگر مرد» شد، آنِت بنینگ (نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن برای آن نقش) در نقش یک مشاور املاک درمانده ظاهر میشود که تلاش میکند خانهای را به شخصیت مرفهِ کیسِی بفروشد.
نمایش بیشتر
