بیوگرافی
شان مککلوری در دوبلین، ایرلند به دنیا آمد، اما دوران کودکیاش را در گالوی گذراند. او پسر هیو پاتریک، معمار و مهندس عمران، و مری مارگارت بال، که قبلاً مدل بوده است، بود.
شان تصمیم گرفت بازیگر شود و به تئاتر مشهور اَبی در دوبلین پیوست (که همچنین بهعنوان تئاتر ملی...
شان مککلوری در دوبلین، ایرلند به دنیا آمد، اما دوران کودکیاش را در گالوی گذراند. او پسر هیو پاتریک، معمار و مهندس عمران، و مری مارگارت بال، که قبلاً مدل بوده است، بود.
شان تصمیم گرفت بازیگر شود و به تئاتر مشهور اَبی در دوبلین پیوست (که همچنین بهعنوان تئاتر ملی ایرلند شناخته میشود و در سال ۱۹۰۴ افتتاح شد). او به مرور در اجرای آثاری از نویسندگان شناختهشدهای چون ویلیام باتلر ییتس و جورج برنارد شاو بازی کرد و به زودی عمدتاً در کمدیها نقشهای اصلی را به عهده گرفت (کمدیهایی که در بیشتر دههٔ ۱۹۴۰ و تا دههٔ ۱۹۵۰ محبوب بودند).
وقتی کمدیها بعد از جنگ جهانی دوم از صحنهٔ تئاتر رو به افول گذاشتند، مککلوری توجهش را به سینما معطوف کرد. او اوایل سال ۱۹۴۷ تصمیم گرفت راهی آمریکا شود و وارد هالیوود گردد. نقشهای اولیۀ او از نوع نقشهای ثابت در فیلمهای آمریکایی بودند: پلیس ایرلندی، نقشی که او در دو فیلم از مجموعهٔ دیک تریسی در سال ۱۹۴۷ بازی کرد. در ۱۹۴۹ قراردادی کوتاهمدت با 20th Century-Fox امضا کرد. تا سال ۱۹۵۰ در فیلمهای قابلتوجهتری ظاهر میشد—اگرچه اغلب بدون ذکر نام در تیتراژ—بهویژه در فیلم The Glass Menagerie (۱۹۵۰).
در عرض یک سال استعدادهای مککلوری در نقشهای کوچک متنوع به نمایش درآمد. جان فورد سرانجام برای فیلم دیرینۀ خود The Quiet Man (۱۹۵۲) به فرایند انتخاب بازیگر پرداخت—فرایندی دقیق برای این کارگردان سختگیر—و مککلوری را برای نقشی کوچک اما چشمگیر برگزید، نقشی که در سراسر فیلم او را در کنار چارلز بی. فیتزسایمونز، برادر کوچکتر ستارهٔ فیلم مورین اوهارا، میدیدیم که نقش یک روستایی ایرلندی را بازی میکرد. اگرچه برخی از اعضای بازیگران از اعضای شناختهشدۀ «گروه ثابت جان فورد» بودند، بسیاری از نقشها توسط اهالی واقعی روستاهای ایرلندی پر شد (فیلم در محل فیلمبرداری شد) و مجموعهای قابلتوجه از فارغالتحصیلان تئاتر اَبی را در بر میگرفت: برادران شیلدز (بری فیتزجرالد و آرتور شیلدز) و جک مکگاوران، علاوه بر اوهارا و مککلوری. فورد او را برای نقشهایی در چند فیلم بعدیاش میخواست، اما برنامهٔ پرمشغلهٔ مککلوری در سینما و تلویزیون تنها به او اجازه داد در دو فیلم دیگر فورد، The Long Gray Line و Cheyenne Autumn، بازی کند.
مککلوری لهجهای ایرلندی موقر و نسبتاً خنثی داشت که در اجراهای صحنهای و سینمایی بهخوبی مینشست، برخلاف بازیگرانی مانند بری فیتزجرالد که هرچند بسیار تأثیرگذار و محبوب بودند، لهجهای غلیظ داشتند که آنها را همیشه در قالب یک ایرلندی قرار میداد. در نتیجه، مککلوری در تلویزیون آمریکایی راحتتر بود و از سال ۱۹۵۳ به بعد نقشهای ماندگاری داشت و در طیف گستردهای از سریالهای اپیزودیک علاوه بر کارهای سینماییاش ظاهر شد. اما این حضورهای مکرر در «صفحهٔ کوچک» بود که مککلوری را در خاطر بینندگان برجسته کرد، بهویژه در مجموعههای وسترن و ماجراجویی (که در آنها تعداد قابلتوجهی شخصیت ایرلندی را بازی میکرد) تا دههٔ ۱۹۷۰.
اگرچه در دههٔ ۱۹۸۰ به اندازهٔ دههٔ ۱۹۷۰ پرکار نبود، یکی از نقشهایی که واقعاً برجسته شد در اقتباسی از داستان کوتاه مشهور سال ۱۹۰۷ جیمز جویس به نام «The Dead» بود که جان هیوستون آن را در ۱۹۸۷ ساخت (The Dead (۱۹۸۷))؛ این آخرین حضور سینمایی او نیز بود. نقش مککلوری بهعنوان آقای گریس در داستان اصلی وجود نداشت، بلکه هیوستون و پسرش تونی هیوستون آن را خلق کردند تا مککلوری فرصتی برای خواندن شعر ایرلندی قرونوسطایی «Young Donal» داشته باشد؛ خوانشی که بهطرز موثری بر فضای این بازتابِ یاد و خاطرهٔ خانوادگی ایرلندی افزود.
نمایش بیشتر
