بیوگرافی
ساتورنین فابر، زادهٔ ۴ آوریل ۱۸۸۴ در سنس (یوِن) و درگذشتهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۶۱ در مونجرون (اسون)، بازیگر فرانسوی بود.
خانوادهٔ پدری او از جنوب فرانسه (وار و بوش-دو-رون) بودند. او در دوئی-لا-بار زندگی میکرد. در کنسرواتوار جایزهٔ اول را کسب کرد و در درامها، کمدیهای بلوار و اپرت نیز بازی...
ساتورنین فابر، زادهٔ ۴ آوریل ۱۸۸۴ در سنس (یوِن) و درگذشتهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۶۱ در مونجرون (اسون)، بازیگر فرانسوی بود.
خانوادهٔ پدری او از جنوب فرانسه (وار و بوش-دو-رون) بودند. او در دوئی-لا-بار زندگی میکرد. در کنسرواتوار جایزهٔ اول را کسب کرد و در درامها، کمدیهای بلوار و اپرت نیز بازی کرد و خود را بهعنوان صدای رعدآسا و با بیان نامتعارف در سینمای فرانسه مطرح ساخت. از سال ۱۹۱۱ با آلبر کاپلانی وارد سینمای صامت شد؛ کاپلانی از سال ۱۹۰۹ نخستین فیلم بلند فرانسوی را—L'Assommoir—به ما مدیون است. در سال ۱۹۲۹، با فیلم «The Road Is Beautiful» به کارگردانی رابرت فلوری وارد سینمای ناطق شد. بهخاطر شخصیت قویاش شناخته میشد و یکی از شاخصترین بازیگران نقشهای مکمل در سینمای فرانسه پیش و پس از جنگ بود، در سنت ژان تیسیه و ژولیَن کارت. او چنان حضور قویای روی پرده داشت که اغلب فیلمهای بد زیادی که در آنها بازی میکرد، فراموش میشدند. او بهویژه بهخاطر صدای پرطنین و بریدهبریده و تلفظ بینقصش به یاد مانده است.
در فیلم ماری-مارتین ساختهٔ آلبرت والنتن، او خطاب به برنار بلیه که نقش برادرزادهاش را بازی میکند، مشهورترین جملهاش را میگوید: «شمعت را راست نگه دار!» گفته میشود که در بار سوم تکرار این پاسخ، این تماشاگران بودند که جواب دادند. او در حدود ۷۹ فیلم ناطق بازی کرده است، عمدتاً کمدی، زیر نظر ۵۷ کارگردان مختلف (عمدتاً نامدار). در سال ۱۹۴۸، او با استفاده از آناگرامی بهنام Ninrutas Erbaf، خاطراتی کاملاً دیوانهوار را تحت عنوان «دوش اسکاتلندی» منتشر کرد.
او همچنین کلارینتنواز بسیار خوبی بود و نویسندهٔ چندین ترانه و طرح نمایشی کوتاه بود که در آغاز کارش روی صحنه اجرا میکرد.
برای بازیگر دانیل دلورم، «ساتورنین فابر یک کمدین هذیانی بود.» بهگفتهٔ او: «او بیگمان بازیگری باروک بود؛ ذرهای جنون در او بود. اما او عمیقاً باهوش و بسیار روشنبین بود... او تجسم افراط بود.»
ساتورنین فابر در سال ۱۹۶۱ در ملکش در مونجرون در اثر ادم ریوی درگذشت. او در قبرستان Carrières-sous-Poissy در ایولین به خاک سپرده شده است. او هرگز نتوانست خود را از مرگ همسرش، سوزان ماری بنوآ، که در ۲۶ نوامبر ۱۹۲۵ در پاریس منطقهٔ ۱۸ با او ازدواج کرده بود و در ۱۹۵۷ درگذشت، تسلی دهد.
جشنواره فیلم کن در سال ۱۹۶۲ به صورت متأخر و پس از مرگ او به او ادای احترام کرد.
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
شرح بالا از مقالهٔ ویکیپدیا دربارهٔ ساتورنین فابر گرفته شده و تحت مجوز CC-BY-SA است؛ فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا موجود است.
نمایش بیشتر
