بیوگرافی
رونالدو دی آسیس مورِیرا (زاده ۲۱ مارس ۱۹۸۰)، که معمولاً با نام رونالدینیو گائوچو یا سادهتر رونالدینیو شناخته میشود، بازیکن فوتبال حرفهای بازنشستهٔ برزیلی بود که عمدتاً بهعنوان هافبک هجومی بازی میکرد، اما گاهی بهعنوان بال نیز بهکار گرفته میشد. او که یکی از بهترین بازیکنان نسل خودش و از...
رونالدو دی آسیس مورِیرا (زاده ۲۱ مارس ۱۹۸۰)، که معمولاً با نام رونالدینیو گائوچو یا سادهتر رونالدینیو شناخته میشود، بازیکن فوتبال حرفهای بازنشستهٔ برزیلی بود که عمدتاً بهعنوان هافبک هجومی بازی میکرد، اما گاهی بهعنوان بال نیز بهکار گرفته میشد. او که یکی از بهترین بازیکنان نسل خودش و از نظر بسیاری یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ محسوب میشود، دو بار جایزهٔ بهترین بازیکن جهان فیفا و یک بار توپ طلا را کسب کرد. او که بهعنوان یک نماد جهانی در این ورزش شناخته میشود، به خاطر مهارتهای تکنیکی، خلاقیت، توانایی دریبلزنی و دقت در ضربات آزاد، همچنین استفاده از فنون، ترفندها، پاسهای بدون نگاه و ضربههای قیچیبرگردان شهرت داشت.
رونالدینیو کار خود را در سال ۱۹۹۸ برای گرِمیو آغاز کرد. در ۲۰ سالگی به پاری سن ژرمن در فرانسه رفت و سپس در سال ۲۰۰۳ به بارسلونا پیوست. در دومین فصل حضورش در بارسلونا، اولین جایزهٔ بهترین بازیکن سال فیفا را دریافت کرد در حالی که بارسلونا قهرمان لالیگا ۲۰۰۴–۰۵ شد. فصل بعد یکی از بهترین فصلهای دوران او محسوب میشود؛ زیرا او نقشی اساسی در قهرمانی بارسلونا در لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۵–۰۶ —اولین قهرمانی آنها پس از چهارده سال— و کسب دوبارهٔ عنوان لالیگا داشت، که اولین دبل دورانِ رونالدینیو را رقم زد و در همین فرایند جایزهٔ توپ طلا ۲۰۰۵ و دومین جایزهٔ بهترین بازیکن سال فیفا را دریافت کرد. پس از زدن دو گل تماشایی انفرادی در اولین ال کلاسیکوی فصل ۲۰۰۵–۰۶، رونالدینیو دومین بازیکن بارسلونا شد که پس از دیهگو مارادونا در ۱۹۸۳ از طرف هواداران رئال مادرید در سانتیاگو برنابئو ایستاده تشویق شد.
پس از قرار گرفتن در ردهٔ دوم لالیگا پشت سر رئال مادرید در فصل ۲۰۰۶–۰۷ و فصلی پر از مصدومیت در ۲۰۰۷–۰۸، رونالدینیو دچار افت در عملکرد شد—که اغلب کاهش تعهد و تمرکز پس از دستیابی به موفقیتهای بسیار در ورزش عنوان میشد—و بارسلونا را ترک کرد تا به آث میلان بپیوندد، جایی که قهرمانی سری آ ۲۰۱۰–۱۱ را کسب کرد. او در سال ۲۰۱۱ به برزیل بازگشت تا برای فلامنگو بازی کند و یک سال بعد به اتلتیکو مینیرو رفت، جایی که قهرمانی کوپا لیبرتادورس ۲۰۱۳ را بدست آورد، قبل از آنکه به مکزیک برود و برای کورِتارو بازی کند و سپس در ۲۰۱۵ به برزیل بازگشته و برای فلومیننزه بازی کند. رونالدینیو در طول دوران حرفهای خود جوایز فردی زیادی کسب کرد: او سه بار در تیم سال یوفا و سه بار در یازده منتخب فیفا قرار گرفت، برای فصل ۲۰۰۵–۰۶ عنوان بازیکن باشگاهی سال یوفا را کسب کرد و در ۲۰۱۳ عنوان بهترین بازیکن آمریکای جنوبی را دریافت نمود؛ در سال ۲۰۰۴ نیز پله او را در فهرست فیفا ۱۰۰ از بزرگترین بازیکنان زنده جهان نام برد.
در کارنامهٔ ملیاش برای برزیل، رونالدینیو ۹۷ بازی ملی داشت و ۳۳ گل به ثمر رساند و در دو جام جهانی حضور یافت. پس از حضور در تیم ملی و کسب قهرمانی کوپا آمریکا ۱۹۹۹، او جزو ارکان تیم قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ بود که در کنار رونالدو و ریوالدو در یک خط حمله درخشید و در تیم منتخب جام جهانی فیفا قرار گرفت. بهعنوان کاپیتان، او تیمش را به قهرمانی در جام کنفدراسیونهای فیفا ۲۰۰۵ رهبری کرد و در فینال لقب بهترین بازیکن مسابقه را گرفت. او همچنین کاپیتان تیم المپیکی برزیل بود که مدال برنز فوتبال مردان در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ را کسب کرد.
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
نمایش بیشتر
