بیوگرافی
رناتو راچل (نام هنری رناتو رانوتچی؛ 27 آوریل 1912 – 2 ژانویه 1991)، بازیگر فیلم و خواننده ایتالیایی بود. او بین سالهای 1942 تا 1972 در 50 فیلم بازی کرد. او ایتالیا را در مسابقه آواز یوروویژن 1960 با ترانه «Romantica» نمایندگی کرد که مشترکاً در ردهٔ هشتم از میان...
رناتو راچل (نام هنری رناتو رانوتچی؛ 27 آوریل 1912 – 2 ژانویه 1991)، بازیگر فیلم و خواننده ایتالیایی بود. او بین سالهای 1942 تا 1972 در 50 فیلم بازی کرد. او ایتالیا را در مسابقه آواز یوروویژن 1960 با ترانه «Romantica» نمایندگی کرد که مشترکاً در ردهٔ هشتم از میان سیزده اثر قرار گرفت.
او در تورین به والدینش، چزاره و پائولا رانوتچی، متولد شد. در همان تورین، زمانی که والدینش که خوانندگان اپرا بودند در حال اجرا در یک نمایش بودند، میتوان واقعاً گفت رناتو در پشت صحنهٔ تئاتر به دنیا آمد و آنجا جایی بود که تمام عمرش را سپری کرد. پدرش سعی کرد این موضوع را جبران کند و او را در کلیسای سنت پیتر در رم غسل تعمید داد و ظاهراً موفق شد؛ چون با بزرگشدن در آن محله، در نهایت برای «کورِ صداهای سفید»ٔ سنت پیتر زیر نظر آهنگساز-رهبر لورنزو پرُزی آواز خواند.
در سن 14 سالگی رناتو شروع به نواختن درام در سالنهای رقص اطراف رم کرد. کمی بعد، او به عنوان بازیگر، رقاص و دلقک به گروه خواهران دی فیورنزا پیوست و در سال 1934 برای اولین نقش بزرگش توسط برادران شوارتس (Schwarts Brothers) در اپرت «Al Cavallino bianco» استخدام شد. در سال 1935، او برای نخستین تور خارجیش در آفریقا، با النا گری همکاری کرد.
در سال 1941 او کمپانی تئاتر خود را تأسیس کرد و شروع به پرورش نوع شوخطبعی متمایزش کرد که در سالهای بعد او را به عنوان مخترع «بیمعنایی» (non-sense) با عباراتِ مانند «دو دوست که یکدیگر را نمیشناختند» مشهور ساخت. او تصمیم گرفت قد کوتاهش را که تنها 5 فوت و 2 اینچ بود به نفع خود کند و این یکی از مهمترین ویژگیهایش شد و به عنوان «کوچولؤ ملی» (il piccoletto nazionale) شناخته شد و در نمایشهایش قدش را با پوشیدن پالتوهای عظیم و گزافهبار برجسته میکرد؛ معروفترین پالتویش جیب بزرگی در پشت داشت.
در این دوره او برخی از مشهورترین شخصیتهایش را خلق کرد مانند «ناپلئون» و «Il Corazziere» (پارودیای بر قدش چون کوراتسیِره واحدی نظامی است که فقط از سربازان بالای 6 فوت استفاده میکند) که او را به محبوبیتی فوقالعاده در ایتالیا رساند. در سال 1942 او اولین فیلم از سری طولانی آثارش را با عنوان Pazzo d'amore (دیوانهوار عاشق) ساخت و نوع بسیار ویژهٔ شوخطبعی خود را توسعه و تثبیت کرد. در میان بیش از شصت فیلمی که در آنها کار کرد، یکی از مهمترینها Il Cappotto (شنل) بر پایهٔ داستان گوگول بود که برندهٔ نخل طلای کن شد.
او همچنین نقش اصلی در فیلم The Secret of Santa Vittoria با آنتونی کوئین و آنا مانیانی، Seven Hills of Rome با ماریو لانزا، Questi fantasmi با ادواردو ده فیلیپو و Figaro qua Figaro là با توتو داشت. در سال 1977، او در فیلمِ زِفِرِلی «عیسی ناصری» نقش مرد نابینا را ایفا کرد.
موفقیت او پس از جنگ جهانی دوم عمدتاً به دلیل نقشهای اصلیاش در موزیکالهای پیترو گارینه و ساندرو جیووانینی بود. این سهگانهٔ هنری مسئول وجود «موزیکال» در ایتالیا هستند با آثاری چون Attanasio cavallo vanesio در 1952 (با حضور سهتایی آمریکایی Peters Sisters)، Alvaro piuttosto corsaro (1953)، Tobia la candida spia (1955)، Un paio d'ali (1957)، Rascelinaria (1958)، Enrico '61 (1961)، و همچنین اجرای یکساله در لندن در تئاتر پیکادیلی در 1962، همراه با Il giorno della tartaruga (1965) و Alleluja, brava gente (1970).
نمایش بیشتر
