بیوگرافی
نِستور آلمندروس کویاس (۳۰ اکتبر ۱۹۳۰ – ۴ مارس ۱۹۹۲) فیلمبردار اسپانیایی بود. یکی از مورد ستایشترین فیلمبرداران معاصر، «آلمندروس هنرمندی با تمامیت عمیق بود، که معتقد بود زیباترین نور، نور طبیعی است... او همیشه بهعنوان فیلمبرداری حقیقت مطلق به یاد خواهد ماند... یک استاد حقیقی نور».
نِستور آلمندروس کویاس در...
نِستور آلمندروس کویاس (۳۰ اکتبر ۱۹۳۰ – ۴ مارس ۱۹۹۲) فیلمبردار اسپانیایی بود. یکی از مورد ستایشترین فیلمبرداران معاصر، «آلمندروس هنرمندی با تمامیت عمیق بود، که معتقد بود زیباترین نور، نور طبیعی است... او همیشه بهعنوان فیلمبرداری حقیقت مطلق به یاد خواهد ماند... یک استاد حقیقی نور».
نِستور آلمندروس کویاس در بارسلونا، اسپانیا متولد شد، اما در ۱۸ سالگی به کوبا رفت تا به پدرش که علیه فرانسیسکو فرانکو تبعید شده بود بپیوندد. در هاوانا او نقد فیلم مینوشت. سپس برای تحصیل به رم در Centro Sperimentale di Cinematografia رفت. او شش فیلم کوتاه در کوبا و دو فیلم کوتاه در نیویورک ساخت.
پس از انقلاب کوبا در ۱۹۵۹، او بازگشت و چند مستند برای رژیم کاسترو ساخت. اما پس از اینکه دو فیلم کوتاهش (Gente en la playa و La tumba francesa) ممنوع شدند، به پاریس نقل مکان کرد. از سال ۱۹۶۴، او همکار محبوب کارگردان موج نو فرانسه، اریک رومر شد. او در اوایل دهه هفتاد همچنین همکاریاش را با فرانسوا تروفو، باربه شرودر و دیگر کارگردانان آغاز کرد.
آلمندروس کار در هالیوود را با فیلم روزهای بهشت (Days of Heaven) (۱۹۷۸)، نوشته و کارگردانیترنس مالیک، آغاز کرد؛ کسی که از کار آلمندروس در فیلم کودک وحشی (The Wild Child) (۱۹۷۰) تحسین میکرد. آلمندروس نیز از دانش عکاسی مالیک و تمایل او به استفاده کم از نور استودیویی تحتتأثیر قرار گرفت. فیلمبرداری این فیلم بر اساس فیلمهای صامت مدلسازی شده بود، که اغلب از نور طبیعی استفاده میکردند. در ۱۹۷۹، آلمندروس جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری را برای روزهای بهشت دریافت کرد.
آلمندروس سه نامزدی دیگر اسکار را برای کارش در کرِیمر علیه کرِیمر (Kramer vs. Kramer) (۱۹۷۹)، لاگون آبی (The Blue Lagoon) (۱۹۸۰) و انتخاب سوفی (Sophie's Choice) (۱۹۸۲) دریافت کرد، که او را تا زمان نودوسومین مراسم اسکار در ۲۰۲۱، به پرنامزدیترین فرد اسپانیایی در تاریخ اسکار تبدیل کرد.
آلمندروس فیلمبردار مستند جان لنون، Imagine: John Lennon (۱۹۸۸)، به کارگردانی اندرو سولت بود.
در سالهای پایانی عمرش، آلمندروس دو مستند درباره وضعیت حقوق بشر در کوبا کارگردانی مشترک کرد: Mauvaise Conduite (۱۹۸۴) (رفتار ناپسند) درباره آزار و اذیت افراد همجنسگرا در کوبا؛ و Nadie escuchaba (هیچکس گوش نمیداد)، درباره بازداشت، زندانی شدن و شکنجهٔ ادعاشدهٔ رفقای سابق فیدل کاسترو. او همچنین چند آگهی تبلیغاتی معتبر برای جورجیو آرمانی (کارگردانی مارتین اسکورسیزی)، کالوین کلین (کارگردانی ریچارد آودون) و فریکسنِت فیلمبرداری کرد.
سازمان دیدهبان حقوق بشر بینالملل جایزهای را به نام او با تأسیس جایزهٔ نِستور آلمندروس برای شجاعت در فیلمسازی نامگذاری کرده است که هر سال در جشنواره بینالمللی فیلم سازمان دیدهبان حقوق بشر اهدا میشود.
در ۱۹۸۰، آلمندروس جایزه سزار را برای فیلم آخرین مترو (The Last Metro) ساخته فرانسوا تروفو دریافت کرد.
در ۱۹۹۲، نِستور آلمندروس در نیویورک بهدلیل لنفوم مرتبط با ایدز در سن ۶۱ سالگی درگذشت.
منبع: مقاله «Néstor Almendros» از ویکیپدیا به زبان انگلیسی، تحت مجوز CC-BY-SA 3.0.
نمایش بیشتر
