بیوگرافی
جیووانی «نانّی» مورِتی (تلفظ ایتالیایی: [ˈnanni moˈretti]؛ زادهٔ ۱۹ اوت ۱۹۵۳ در برونیکو) کارگردان، تهیهکننده، فیلمنامهنویس و بازیگر ایتالیایی است. برندهٔ نخل طلا در سال ۲۰۰۱، او در سال ۲۰۱۲ رئیس هیئت داوران جشنوارهٔ کن بود. فیلمهای او جوایزی از جمله نخل طلا در جشنوارهٔ کن ۲۰۰۱ برای «اتاق پسر»،...
جیووانی «نانّی» مورِتی (تلفظ ایتالیایی: [ˈnanni moˈretti]؛ زادهٔ ۱۹ اوت ۱۹۵۳ در برونیکو) کارگردان، تهیهکننده، فیلمنامهنویس و بازیگر ایتالیایی است. برندهٔ نخل طلا در سال ۲۰۰۱، او در سال ۲۰۱۲ رئیس هیئت داوران جشنوارهٔ کن بود. فیلمهای او جوایزی از جمله نخل طلا در جشنوارهٔ کن ۲۰۰۱ برای «اتاق پسر»، خرس نقرهای در جشنوارهٔ برلین ۱۹۸۶ برای «مسا به پایان رسید» و شیر نقرهای در جشنوارهٔ ونیز ۱۹۸۱ برای «رویاهای شیرین» را کسب کردهاند، علاوه بر سه بار دریافت جایزهٔ داوید دی دوناتلو برای بهترین فیلم (برای «Caro diario» در ۱۹۹۴، «اتاق پسر» در ۲۰۰۱ و «Il caimano» در ۲۰۰۶).
مورِتی در برونِک ایتالیا در خانوادهای رومی که هر دو معلم بودند به دنیا آمد. پدرش لوئیجی مورِتی، اپیگرافیست درگذشته، استاد زبان یونانی در دانشگاه ساپینزا رم بود. برادرش فرانکو مورِتی پژوهشگر ادبیات است. در دوران رشدش مورِتی دو علاقهٔ اصلیاش را کشف کرد: سینما و واترپلو. پس از پایان تحصیلات به حرفهٔ تهیهکنندگی روی آورد و در ۱۹۷۳ نخستین دو فیلم کوتاه خود را کارگردانی کرد: Pâté de bourgeois و La sconfitta (شکست). در ۱۹۷۶ نخستین فیلم بلند نانی مورِتی، Io sono un autarchico (من خودکفام) منتشر شد. در ۱۹۷۸ او فیلمی را نوشت، کارگردانی و در آن بازی کرد به نام Ecce Bombo که داستان دانشجویی را روایت میکند که با اطرافیانش مشکل دارد؛ این فیلم در جشنوارهٔ کن نمایش داده شد. Sogni d'oro شیر نقرهای را در سیوهشتمین جشنوارهٔ بینالمللی فیلم ونیز برد. La messa è finita جایزهٔ خرس نقرهای – جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران را در سیوششمین جشنوارهٔ بینالمللی فیلم برلین کسب کرد. شاید او بیش از همه برای فیلمهایش «Caro diario» (دفترچهٔ خاطرات عزیز، ۱۹۹۳؛ که در ۱۹۹۸ دنبالهای با نام Aprile داشت) و «La stanza del figlio» (اتاق پسر، ۲۰۰۱) شناخته شود که دومی نخل طلا را در جشنوارهٔ کن ۲۰۰۱ کسب کرد.
مورِتی از بازیگران مشخصی بارها در فیلمهایش استفاده کرده است که معمولاً نقشهای فرعی را ایفا میکنند. پدرش لوئیجی در شش فیلم حضور دارد، داریو کانتارلی و مائورو فابرِتی در پنج فیلم، و آنتونیو پتروچلی در چهار فیلم بازی کردهاند. بازیگران برجستهتر ایتالیایی که او مکرراً به کار گرفته است شامل سیلویو اورلاندو است که در پنج فیلم ظاهر میشود (از جمله نقش قهرمان در Il caimano) و لائورا مورانته که در Sogni d'oro، Bianca و اتاق پسر حضور داشته است. تجربهٔ او از بازی در واترپلو در دستهٔ B مسابقات قهرمانی ایتالیا بعدها الهامی برای ساخت فیلم Palombella Rossa شد («palombella» که بهطور لفظی بهمعنی «کبوترک» است، به نوعی شوت لوپ اشاره دارد). سایر آثار او چندان خارج از اروپا دیده نشدهاند، اما در کشورش مورِتی بهعنوان سازندهٔ فیلمهای طنازانه و عجیب و غریب شناخته میشود که معمولاً خودش در آنها بازی میکند. جدیدترین نقش او در فیلم Mia Madre (مادرم، ۲۰۱۵) بود. مورِتی همچنین یک فعال سیاسی چپگرا و صریحالمعتقد است. در ۲۰۰۲ او تظاهرات خیابانی را علیه دولت سیلویو برلوسکونی سازمان داد. Il caimano (۲۰۰۶) تا حدی دربارهٔ جنجالهای برلوسکونی است: در یکی از سه تصویرپردازی از نخستوزیر ایتالیا، مورِتی خود نقش برلوسکونی را بازی میکند. Aprile نیز به وضعیت سیاسی ایتالیا و دیدگاههای مورِتی دربارهٔ آن میپردازد. فیلم ۲۰۱۱ او We Have a Pope (ما یک پاپ داریم) در بخش مسابقهٔ جشنوارهٔ کن ۲۰۱۱ نمایش داده شد.
نمایش بیشتر
