بیوگرافی
هُپه در روستوک زاده شد و به یکی از بازیگران برجستهٔ صحنه و سینما در آلمان تبدیل شد. او در خانوادهای ثروتمند مالکان زمین به دنیا آمد و ابتدا در ملک خصوصی پدرش بهصورت خصوصی تحصیل کرد. بعدها در برلین و وایمار به مدرسه رفت، جایی که شروع به رفتن...
هُپه در روستوک زاده شد و به یکی از بازیگران برجستهٔ صحنه و سینما در آلمان تبدیل شد. او در خانوادهای ثروتمند مالکان زمین به دنیا آمد و ابتدا در ملک خصوصی پدرش بهصورت خصوصی تحصیل کرد. بعدها در برلین و وایمار به مدرسه رفت، جایی که شروع به رفتن به تئاتر کرد.
هُپه اولین بار در ۱۷ سالگی بهعنوان عضوی از تئاتر Deutsches در برلین تحت نظر کارگردان ماکس راینهاردت اجرا کرد. در ۱۹۳۵ توسط بازیگر جنجالی آلمانی و مدیر تئاتر ایالتی پروس در دوران رایش سوم، گوستاو گروندگنز، استخدام شد. آنها از ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۶ ازدواج داشتند تا زمان طلاق. سالها پس از پایان ازدواج هُپه گفت: «او عشق من بود، اما هرگز عشق بزرگم نبود؛ آن عشق کار بود.»
گفته میشود یکی از شخصیتهای فیلم Mephisto بر اساس او ساخته شده بود. هُپه دربارهٔ ارتباطاتش با نخبگان نازی در دهههای ۳۰ و ۴۰ پنهانکاری نکرده و از جمله به دعوت هیتلر برای شام رفته بود. نقش او در Der Schimmelreiter (سوار اسب سفید، ۱۹۳۴) تقریباً یکشبه او را مشهور کرد، و چهرهٔ «آریایی» او او را محبوب نخبگان نازی ساخت. بعدها هُپه این دوران را «صفحهٔ سیاه در کتاب طلاییام» خواند.
در دوران بازیگری در خانهٔ تئاتر ایالتی پروس، Schauspielhaus، هُپه روش تحلیلی خود در بازیگری را توسعه داد که میگفت عبارت بود از «باز کردنِ هر جمله» و دادن درخشش به کاربرد زبان. این روش در تمام دوران کاریاش با او همراه بود. در ۱۹۴۶ تنها فرزندش، بندیکت یوهان پرسی گروندگنز، به دنیا آمد.
چهار سال پس از طلاق از گروندگنز، هُپه با اجرای نقش بلانش دوبوآ در نمایش تنسی ویلیامز، A Streetcar Named Desire، موفقیت بزرگی بهدست آورد و بهتدریج نقشهای آوانگارد را بازی کرد که توسط نویسندگانی چون هاینر مولر (Quartett، ۱۹۹۴) و توماس برنارد نوشته شده بودند؛ توماس برنارد همچنین شریک زندگی خصوصی او شد. او مورد علاقهٔ کارگردانان جوان و شکتشکن کلائوس پیمن، رابرت ویلسون و فرانک کاستورف گشت.
هُپه در ۲۰۰۲ در زیگزدورف، باواریا، بر اثر علل طبیعی درگذشت و ۹۳ ساله بود. «تئاتر آلمان ملکهٔ خود را از دست داده است»، گفت کلائوس پیمن از Berliner Ensemble، که تئاتر او میزبان آخرین اجرای هُپه در نمایش The Resistible Rise of Arturo Ui اثر برتولت برشت در دسامبر ۱۹۹۷ بود. در یکی از آخرین مصاحبههایش هُپه گفت: «من هر روز برای خوشبختی تلاش میکنم. این کار نیازمند انضباط است؛ فضیلتی که هر بازیگر نسبتاً شایستهای باید داشته باشد.»
نمایش بیشتر
