بیوگرافی
کاستاس سفیکاس (آتن، ۱۹۲۷ - آتن ۲۵ مه ۲۰۰۹) کارگردان، فیلمنامهنویس و بازیگر یونانی بود. برای فیلمش «مدل» نیمی از جایزه بهترین فیلم بلند در پانزدهمین جشنواره فیلم یونان را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۱ کارش را بهعنوان مستندساز با فیلمهای کوتاهش آغاز کرد: «افتتاح» (۱۹۶۲)، که بهعنوان مستندی کارگردانیشده...
کاستاس سفیکاس (آتن، ۱۹۲۷ - آتن ۲۵ مه ۲۰۰۹) کارگردان، فیلمنامهنویس و بازیگر یونانی بود. برای فیلمش «مدل» نیمی از جایزه بهترین فیلم بلند در پانزدهمین جشنواره فیلم یونان را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۱ کارش را بهعنوان مستندساز با فیلمهای کوتاهش آغاز کرد: «افتتاح» (۱۹۶۲)، که بهعنوان مستندی کارگردانیشده ثبت شدهاست، «انتظار» (۱۹۶۳) و «بامداد تثری» (۱۹۶۸)، که مشترکاً با استاوروس تورنز کارگردانی شده و بعدها توسط موزه هنرهای مدرن نیویورک (MoMA) خریداری شد. در سالهای رژیم دیکتاتوری به نظر میرسد رویکردی سینمایی کاملاً متفاوت — مسئلهساز و بهکلی خارج از هر آنچه تا آن زمان در سینمای داخلی دیده شده بود — توسعه داد. کاستاس سفیکاس که خود را وقف سینمای تجربی کرده بود، مستندها و فیلمهای داستانی را کارگردانی کرد و صدای جایگزینی پیوسته در میدان سینمای یونان پدید آورد، «آخرین ایدئال سینمای تنها ما».
کاستاس سفیکاس کارگردانی بود که میتوان گفت تا حد افراط حدود و تابآوری خلاقیت سینمایی را آزمود؛ او برای رویکردی کاملاً رادیکال و منحرف از سینمای روایتی مرسوم اندیشید و در آن کوشید. در زمانها و شرایط دیگری شاید طرد شده بود؛ اما در آن زمان و در آن شرایط بهعنوان گرایشی پذیرفتهشده — هرچند افراطی — دیده شد که غنای تازهای به تأملات دربارهی چیستی سینما، چگونگی ساختار آن، نحوه خوانش آن و پذیرش آفرینش سینمایی افزود. «مدل» فیلمی بیرون از دادهها و هنجارهای تثبیتشده یونانی است که از آغاز با شگفتی مواجه میکند. این فیلم ساکت است، بدون صدا و موسیقی — درواقع بازیگر بهمعنای مرسوم ندارد، هرچند فیگورهای انسانی، دهها چهره، در قاب حرکت میکنند — و از تنها یک برداشت تشکیل شده است! فیلم بر پایه ایدهای مرتبط با اندیشه آیزنشتاین درباره فیلمبرداری روابط اقتصادی همانگونه که در «سرمایه» کارل مارکس توصیف شده، بنیان شده است. پس از این آغاز پیشگامانه، سفیکاس با فیلمهای «متروپولیسها» (۱۹۷۵)، «الِگوری» (۱۹۸۶)، «پرندهٔ پیشگوی اندوهها بهقلم پل کلی» (۱۹۹۵)، «پرومتئوسِ جهتهای مخالف» (۱۹۹۸)، «زنِ ... و مجموعهدار» (۲۰۰۲)، «دگرگونی» (۲۰۰۷) ادامه داد.
کار ترجمه سفیکاس نیز قابلتوجه است. او آثار سرگئی آیزنشتاین را ترجمه کرد: «سینما و نقاشی»، «فراتر از ستارگان» و «شکل فیلم»؛ آندره بازن: «سینما چیست» (هستیشناسی و زبان، زیباییشناسی واقعگرایی و نئورئالیسم)؛ نوئل بیرچ: «عمل سینما». نقطه برجسته کارهای ترجمهای او، کارش بر «کمدی الهی» دانته آلیگیری است. او همچنین آثاری از آنوره دو بالزاک را ترجمه کرده است: «شکوه و نکبت شرکتها» و «رویاهای از دسترفته».
دیدارهای سفیکاس در دفاتر Cinetic به مدت سی سال سنتی از بحثهای سطحبالا با لاکیس پاپاستاتیس و تاکیس هاتزوپولوس، سازندگان برنامه، پدید آورد و منجر به تولید ده برنامهٔ او برای «پراسکنیو» شد: «ویولنیست تاتسیس آپوستولیدیس»، «نشانهگذاری در آثار یانیس کریستوس»، «انجیل بهروایت مرقس»، «سیرک»، «آواها و اشباحِ رِبتیکو»، «اکسپرسیونیسم در سینما»، «میسانتروپِ مولیر»، «مونتاژ در آیزنشتاین»، «تمثیلی از قدرت» و «آقای ژول ورن مرموز».
نمایش بیشتر
