بیوگرافی
خوان کالوو بازیگر اسپانیایی بود. او اولین تماس خود را با سینما در سال ۱۹۳۴ با نقشی کوتاه در نسخهٔ صداگذاریشدهٔ فیلم La hermana San Sulpicio از فلوریان ری آغاز کرد. در بخشی از جنگ او نمایشهای تئاتری را در منطقهٔ ملی اجرا میکرد، اما در پایان جنگ صحنهٔ تئاتر...
خوان کالوو بازیگر اسپانیایی بود. او اولین تماس خود را با سینما در سال ۱۹۳۴ با نقشی کوتاه در نسخهٔ صداگذاریشدهٔ فیلم La hermana San Sulpicio از فلوریان ری آغاز کرد. در بخشی از جنگ او نمایشهای تئاتری را در منطقهٔ ملی اجرا میکرد، اما در پایان جنگ صحنهٔ تئاتر را رها کرد تا تماموقت به سینما بپردازد؛ فیلمشناسی او شامل حدود هشتاد عنوان است. در ۱۹۳۸ در استودیوهای آلمانی Ufa فیلم Suspiros de España اثر Benito Perojo را فیلمبرداری کرد و سال بعد فیلم Fernando Delgado با عنوان El genio alegre را که از ۱۹۳۶ بهدلیل آغاز جنگ داخلی ناتمام مانده بود، به پایان رساند. پس از فیلمبرداری La Dolores اثر فلوریان ری در ۱۹۴۰، چند فصل میان اسپانیا و ایتالیا به فیلمبرداری پرداخت، جایی که در فیلم Conjura en Venecia ساختهٔ لادیسلاو واجدا خوش درخشید. در نیمهٔ نخست این دهه نیز در دو فیلم دیگر این کارگردان، El testamento del Virrey و Cinco lobitos، و نیز در فیلمهای Raza و El escándalo از خوسه لوئیس سانز ده هرِدیا؛ Huella de luz، El clavo، Eloísa está debajo de un almendro و Tierra sedienta از رافائل خیل؛ Boda en el infierno و Los últimos de Filipinas از آنتونیو رومَن؛ و Tuvo la culpa Adán و Ella, él y sus millones از خوان ده اوردونیا برجسته بود. در ۱۹۴۶ به مکزیک مهاجرت کرد و تا ۱۹۵۳ در آنجا فیلمبرداری کرد، هرچند در ۱۹۴۷ در مادرید فیلم Don Quixote de la Mancha را برای رافائل خیل به پایان رساند و در نقش سانچو پانزا درخشید.
در سفر مکزیکیاش زیر نظر برخی کارگردانان اسپانیایی مقیم تبعید کار کرد و در فیلم Bel Ami, la historia de un canalla (Bel Ami، داستان یک ناپاک) ساختهٔ آنتونیو مومپلت برجستگی یافت. اجرای او در Allá en el rancho grande اثر فرناندو ده فوئنتس نیز شایان ذکر است. پس از فیلمبرداری La venenosa، La virgen desnuda و El mártir del calvario برای میگل مورایتا و نهایتاً Educando a papá برای فرناندو سولر، بار دیگر به اسپانیا بازگشت، هرچند در این مرحله بهطور قطعی از ترکیب بازیگری در سینما و تئاتر دست کشید. از فعالیتهای او در پردهٔ سینما در این دهه، نقشآفرینیاش در فیلم Marcelino, pan y vino از لادیسلاو واجدا قابل توجه است، جایی که در نقش برادر پاپیلا اجرای بهیادماندنیای ارائه داد و برای آن در ۱۹۵۵ جایزهٔ Círculo de Escritores Cinematográficos را دریافت کرد؛ نهادی که سال بعد نیز او را برای کارش در Calabuch ساختهٔ برلنگا مورد تقدیر قرار داد و همان سال جایزهٔ Sindicato Nacional del Espectáculo (اتحادیهٔ ملی نمایش) را به او اهدا کرد. او همچنین برای واجدا در Aventuras del barbero de Sevilla، Tarde de toros و Mi tío Jacinto و برای برلنگا در Los jueves, milagro فیلمبرداری کرد، و در Historias de la radio و Diez fusiles esperan اثر سانز ده هرِدیا نیز حضور داشت. آخرین حضور او روی پرده در سال ۱۹۶۱ در Fray Escoba اثر رامون تورادو بود.
در طول تاریخ سینمایی طولانیاش، عمدتاً در نقش مدیر برنامههای گاوبازی و تاجری بازی میشد، اغلب با تصویر تکرارشوندهٔ مردی خشمگین که یک سیگار هاوانا بین انگشتانش دارد، اگرچه معمولاً پشت آن ماسک بازیگری اجازه مییافت تا خوشمشربیِ ذاتیش را نیز نشان دهد.
این روحیهٔ خوشبرخورد در او ذاتی بود. او همیشه به خاطر صدای بسیار شخصیاش برجسته بود، صدایی که بیشک در سالهای کارش در تئاتر آن را پرورش داده بود.
نمایش بیشتر
