بیوگرافی
خوزه ماریا کارراس کول (کاتالانی: [ʒuˈzɛb məˈɾi.ə kəˈreɾəs ˈkɔʎ]; زادهٔ ۵ دسامبر ۱۹۴۶)، که بیشتر با نام خوزه کارراس (/kəˈrɛərəs/, اسپانیایی: [xoˈse kaˈreɾas]) شناخته میشود، خوانندهٔ تنور اپرایی اسپانیایی است که بهویژه برای اجراهایش در اپراهای دونیچتتی، وردی و پوچینی معروف است.
او در بارسلونا متولد شد و در یازده سالگی...
خوزه ماریا کارراس کول (کاتالانی: [ʒuˈzɛb məˈɾi.ə kəˈreɾəs ˈkɔʎ]; زادهٔ ۵ دسامبر ۱۹۴۶)، که بیشتر با نام خوزه کارراس (/kəˈrɛərəs/, اسپانیایی: [xoˈse kaˈreɾas]) شناخته میشود، خوانندهٔ تنور اپرایی اسپانیایی است که بهویژه برای اجراهایش در اپراهای دونیچتتی، وردی و پوچینی معروف است.
او در بارسلونا متولد شد و در یازده سالگی با نقش تروخامان در اثر مانوئل دِ فایا، El retablo de Maese Pedro، برای اولین بار روی صحنهٔ اپرا ظاهر شد و سپس حرفهای را دنبال کرد که بیش از ۶۰ نقش را دربر گرفت و در بزرگترین خانههای اپرا در سراسر جهان و در ضبطهای متعددی به اجرای برنامه پرداخت. او با گسترهٔ مخاطبان وسیعتر شهرت یافت، بهعنوان یکی از «سه تنور» در کنار پلاسیدو دومینگو و لوتسیانو پاواروتی، در مجموعه کنسرتهای بزرگ از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۳. او همچنین بهخاطر فعالیتهای انساندوستانهاش، بهعنوان رئیسِ بنیاد بینالمللی خوزه کارراس برای مبارزه با لوسمی (La Fundació Internacional Josep Carreras per a la Lluita contra la Leucèmia) که پس از بهبودی خود از این بیماری در سال ۱۹۸۸ تأسیس کرد، شناخته میشود.
کارراس در سانتس، یک محلهٔ کارگری در بارسلونا، به دنیا آمد. او کوچکترین فرزند آنتونیا کول ای سیگی و خوزهپ کارراس ای سولر از سه فرزندشان بود. در سال ۱۹۵۱، خانوادهٔ او در جستجوی زندگی بهتر به آرژانتین مهاجرت کردند. با این حال، این مهاجرت ناموفق بود و ظرف یک سال به سانتس بازگشتند، جایی که کارراس بقیهٔ دوران کودکی و نوجوانیاش را گذراند.
او از کودکی استعداد موسیقی و بهویژه آواز را نشان داد، که در شش سالگی با دیدن ماریو لانزا در فیلم The Great Caruso شدت گرفت. داستانی که در خودزندگینامهاش و مصاحبههای متعدد بازگو شده این است که پس از دیدن فیلم، کارراس آریاها را بیوقفه برای خانوادهاش میخواند، بهویژه «La donna è mobile»، تا حدی که اغلب وقتی خانواده از کنسرتهای بداههٔ او خسته میشدند، خود را در حمام خانه حبس میکرد. در آن زمان، والدینش با تشویق پدربزرگش، سالوادور کول، که یک باریتون آماتور بود، پول کلاسهای موسیقی را برای او فراهم کردند. ابتدا پیانو و آواز را نزد ماگدا پرونرا، مادر یکی از دوستان کودکیاش، آموخت و در هشت سالگی نیز شروع به گذراندن دروس موسیقی در کنسرواتوار شهرداری بارسلونا کرد.
در تنها هشت سالگی، او نخستین اجرای عمومیاش را نیز انجام داد و «La donna è mobile» را همراه با پشتیبانی پیانوی ماگدا پرونرا در رادیوی ملی اسپانیا اجرا کرد. ضبطی از این اجرا هنوز وجود دارد و در ویدئوی زندگینامهاش، José Carreras – A Life Story، شنیده میشود. در ۳ ژانویهٔ ۱۹۵۸، در یازدهسالگی، او در سالن عظیم اپرای بارسلونا، Gran Teatre del Liceu، با نقش سوپرانو پسرِ تروخامان در El retablo de Maese Pedro اثر مانوئل دِ فایا به صحنه آمد. چند ماه بعد، او برای آخرین بار بهعنوان سوپرانو پسر در لیدئو در پردهٔ دوم La Bohème خواند.
در طول سالهای نوجوانی، به تحصیل موسیقی ادامه داد، وارد Conservatori Superior de Música del Liceu شد و درسهای خصوصیِ آواز گرفت، ابتدا نزد فرانسیسکو پوئیگ و بعدها نزد خوان روآکس، که کارراس او را «پدر هنری»اش توصیف کرده است. به پیروی از توصیهٔ پدر و برادرش که احساس میکردند او به یک رشتهٔ پشتیبان نیاز دارد، وارد دانشگاه بارسلونا شد تا شیمی بخواند، اما پس از دو سال دانشگاه را رها کرد تا بر آواز تمرکز کند. ...
منبع: ترجمهٔ مقالهٔ «José Carreras» از ویکیپدیا به زبان انگلیسی، تحت مجوز CC BY-SA 3.0
نمایش بیشتر
