بیوگرافی
یوناس مکاس (24-12-1922 – 23-1-2019) در روستای کشاورزی سِمِنیškai در لیتوانی متولد شد. در 1944، او و برادرش آدولفاس توسط نازیها به اردوگاه کار اجباری المشورن در آلمان برده شدند. پس از جنگ فلسفه را در دانشگاه ماینتس مطالعه کرد. در پایان سال 1949 سازمان پناهندگان سازمان ملل هر دو...
یوناس مکاس (24-12-1922 – 23-1-2019) در روستای کشاورزی سِمِنیškai در لیتوانی متولد شد. در 1944، او و برادرش آدولفاس توسط نازیها به اردوگاه کار اجباری المشورن در آلمان برده شدند. پس از جنگ فلسفه را در دانشگاه ماینتس مطالعه کرد. در پایان سال 1949 سازمان پناهندگان سازمان ملل هر دو برادر را به نیویورک آورد، جایی که در ویلیامزبرگ، بروکلین ساکن شدند.
دو ماه پس از رسیدنش به نیویورک پول قرض گرفت تا اولین دوربین بولکس خود را بخرد و شروع به ثبتِ لحظات کوتاهی از زندگیاش کرد. او بهزودی عمیقاً درگیر جنبش پیشرو (آوانگارد) سینمای آمریکا شد. در 1954، همراه با برادرش مجلهٔ Film Culture را راهاندازی کرد که بهزودی به مهمترین نشریهٔ سینمایی در ایالات متحده تبدیل شد. در 1958 ستون افسانهای Movie Journal خود را در روزنامهٔ Village Voice آغاز کرد. در 1962 تعاونی فیلمسازان (Film-Makers' Cooperative) را بنیان نهاد و در 1964 سینماتک فیلمسازان (Film-Makers' Cinematheque) را تأسیس کرد که در نهایت به Anthology Film Archives تبدیل شد، یکی از بزرگترین و مهمترین مخازن سینمای آوانگارد در جهان و مکانی برای نمایش فیلم.
در تمام این زمانها او به نوشتن شعر و ساختن فیلم ادامه داد. تا کنون بیش از ۲۰ کتاب نثر و شعر منتشر کرده است که به بیش از دهها زبان ترجمه شدهاند. شعرهای او در زبان لیتوانیایی اکنون بخشی از ادبیات کلاسیک لیتوانی به شمار میآیند و فیلمهایش در موزههای برجستهٔ سراسر جهان یافت میشوند. به او تا حد زیادی نسبت توسعهٔ فرمهای روزنوشتگونهٔ سینما داده میشود. مکاس همچنین بهعنوان یک دانشگاهی فعال بوده و در نیو اسکول برای پژوهشهای اجتماعی، مرکز بینالمللی عکاسی، کوپر یونیون، دانشگاه نیویورک و امآیتی تدریس کرده است.
فیلم مکاس، The Brig، در سال 1963 جایزهٔ بزرگ جشنوارهٔ ونیز را دریافت کرد. دیگر فیلمهای او شامل والدن (1969)، یادداشتهایی از سفری به لیتوانی (1972)، گمشده، گمشده، گمشده (1975)، صحنههایی از زندگی اندی وارهول (1990)، صحنههایی از زندگی جورج ماکیوناس (1992)، هنگامی که پیش میرفتم، نماهای کوتاهی از زیبایی دیدم (2000)، نامهای از گرینپوینت (2005)، داستانهای شبهای بیخوابی (2011) و برداشتهای حذفشده از زندگی یک مرد خوشحال میباشند. در 2007 مجموعهای از 365 فیلم کوتاه را که هر روز یکی منتشر میشد، بر روی اینترنت تکمیل کرد و از آن پس به اشتراکگذاری آثار جدید در وبسایتش را ادامه داده است.
از سال 2000 به این سو، مکاس کارش را به حوزهٔ سازههای سینمایی (نصبهای فیلم) گسترش داده و آثارش را در گالری سرپنتاین، مرکز پمپیدو، موزهٔ هنرهای مدرن شهر پاریس، مودِرنا موزِت (استکهلم)، مرکز هنر معاصر PS1 متعلق به MoMA، داكومنتا کاسل، موزه لودویگ در کلن، موزهٔ دولتی هرمیتاژ در سن پترزبورگ و بینالۀ ونیز به نمایش گذاشته است.
نمایش بیشتر
