بیوگرافی
در سال 1933، وقتی نازیها شروع به بهقدرترسیدن کردند، ونگراف به انگلستان مهاجرت کرد و بدون ذکر نام در تیتراژ در چند فیلم آنجا و نیز در برخی از نخستین برنامههای تلویزیونی زندهٔ بیبیسی که تا آن زمان پخش شده بودند ظاهر شد، اما حرفهاش رو به افول گذاشت. با...
در سال 1933، وقتی نازیها شروع به بهقدرترسیدن کردند، ونگراف به انگلستان مهاجرت کرد و بدون ذکر نام در تیتراژ در چند فیلم آنجا و نیز در برخی از نخستین برنامههای تلویزیونی زندهٔ بیبیسی که تا آن زمان پخش شده بودند ظاهر شد، اما حرفهاش رو به افول گذاشت. با این حال، در اواخر 1941 خوششانس بود که در برادوی در نمایش «Candle in the Wind» کنار هلن هایز بازی کرد و تصمیم گرفت بماند. سال بعد به غرب رفت و بهطور دائم در ناحیه لسآنجلس ساکن شد. بازیگری با چهرهای تیره، چشمانی سرد، لبهایی باریک و رفتاری دقیق و وسواسی، او بهطور مداوم نقش همان شخصیتهایی را ایفا میکرد که از آنها متنفر بود. برخی از نقشهای شرورانهٔ او در فیلمهایی مانند شاهکار هامفری بوگارت Sahara (1943/I)، همچنین The Boy from Stalingrad (1943)، U-Boat Prisoner (1944) و Till We Meet Again (1944) بروز کردند. در سالهای پس از جنگ، اغلب او را در نقش شخصیتهای حرفهای از گروههای قومی مختلف (دانشمندان، پزشکان، استادان دانشگاه، اعضای اشراف خارجی) میدیدند. از جمله فیلمهای باکیفیتی که او را برجسته کردند میتوان به Tomorrow Is Forever (1946)، نقش کنت فون پاپن در 5 Fingers (1952) و نقش رونچین در نمایش موزیکال اتل مرمن Call Me Madam (1953) اشاره کرد. اگرچه ونگراف هرگز به قلهٔ ردهٔ شخصیتپردازان هالیوود نرسید، اما همچنان بازیگری کاملاً قوی و قابلاعتماد باقی ماند. در دهههای 1950 و 1960 او استعدادهای خود را به تلویزیون منتقل کرد و در مجموعهای از برنامههای نمایشی و برنامههای محبوبی مانند The Untouchables (1959)، Hawaiian Eye (1959)، The Man from U.N.C.L.E. (1964) و The Time Tunnel (1966) ظاهر شد. چند فیلم آخر او شامل نقشهای جزئی در آثاری با مضمون جنگ مانند Judgment at Nuremberg (1961)، Hitler (1962) و Ship of Fools (1965) بودند. او در سال 1966 بازنشسته شد و در 4 مه 1974 در سانتا باربارا، کالیفرنیا، در سن 77 سالگی درگذشت.
نمایش بیشتر
