بیوگرافی
«بیگ جو» رابرتز، همانطور که در وودویل شناخته میشد، به همراه همسر اولش، لیلیان استوارت رابرتز، در قالب یک نمایش پرهیاهو به نام «رابرتز، هیز و رابرتز» در سراسر کشور میگشتند. نمایش شاخص آنها «کابوی، خوشپوش و بانو» نام داشت. در این زمان، در دهه اول قرن بیستم، پدر باستر...
«بیگ جو» رابرتز، همانطور که در وودویل شناخته میشد، به همراه همسر اولش، لیلیان استوارت رابرتز، در قالب یک نمایش پرهیاهو به نام «رابرتز، هیز و رابرتز» در سراسر کشور میگشتند. نمایش شاخص آنها «کابوی، خوشپوش و بانو» نام داشت. در این زمان، در دهه اول قرن بیستم، پدر باستر کیتون، جو کیتون، یک اجتماع تابستانی برای بازیگران وودویل بین دریاچه میشیگان و دریاچه ماسکیگون در میشیگان راه انداخته بود. رابرتز بهعنوان عضوی از این جامعه با خانواده کیتون آشنا شد.
وقتی سالهای شاگردی باستر کیتون نزد راسکو «فتی» آرباکل به پایان رسید و کیتون در سال ۱۹۲۰ شروع به ساخت فیلمهای کوتاه خودش کرد، از رابرتز خواست که به او بپیوندد. قامت تنومند رابرتز به بلندی ۶ فوت و ۳ اینچ، که معمولاً نقش آدمهای تهدیدکننده یا صاحبقدرت را بازی میکرد، تضاد چشمگیر و طنزآمیزی با کیتون لاغراندام به قد ۵ فوت و ۶ اینچ ایجاد میکرد.
IMDB نشان میدهد که رابرتز تنها در دو فیلم بدون کیتون بازی کرده است. او نقش «بیل غران» ریورز را در فیلم The Primitive Lover محصول ۱۹۲۲ که با بازی کانستانس تالمیج—خواهرزن کیتون—و بازیگر سینمای صامت هریسون فورد همراه بود، ایفا کرد؛ و همچنین نقش یک مربی تمرین (drill master) را در کمدی کلاید کوک The Misfit[4] ایفا کرد که در مارس ۱۹۲۴ منتشر شد، پس از مرگ رابرتز.
وقتی کیتون در ۱۹۲۳ شروع به ساخت فیلمهای بلند کرد، ظاهراً قصد داشت به همکاری با رابرتز ادامه دهد. رابرتز در فیلمهای Three Ages و Our Hospitality—هر دو محصول ۱۹۲۳—نقش داشت. هنگام فیلمبرداری اثر دوم، رابرتز دچار سکته شد اما اصرار کرد به صحنه برگردد تا فیلم را تمام کند. پس از پایان کار، رابرتز دچار سکته دیگری شد و اندکی بعد درگذشت.
نمایش بیشتر
