Jean-Pierre Mocky

بیوگرافی

ژان-پیر موکی (۶ ژوئیهٔ ۱۹۲۹ – ۸ اوت ۲۰۱۹)، با نام واقعی Jean-Paul Adam Mokiejewski، کارگردان، بازیگر، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ فرانسوی بود. موکی در نیس، فرانسه در خانواده‌ای از مهاجران لهستانی به نام‌های Jeanne Zylinska و Adam Mokiejewski متولد شد. پدرش یهودی و مادرش کاتولیک بود. موکی به عنوان بازیگر در فیلم...

ژان-پیر موکی (۶ ژوئیهٔ ۱۹۲۹ – ۸ اوت ۲۰۱۹)، با نام واقعی Jean-Paul Adam Mokiejewski، کارگردان، بازیگر، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ فرانسوی بود. موکی در نیس، فرانسه در خانواده‌ای از مهاجران لهستانی به نام‌های Jeanne Zylinska و Adam Mokiejewski متولد شد. پدرش یهودی و مادرش کاتولیک بود. موکی به عنوان بازیگر در فیلم ۱۹۵۵ Gli Sbandati و در بسیاری فیلم‌های دیگر ظاهر شد، از جمله چندتایی که خودش نیز کارگردانی کرد (Solo، L'albatros، L'Ombre d'une chance، Un Linceul n'a pas de poches). فیلم ۱۹۸۷ او Le Miraculé در بخش سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شرکت داده شد. او کارش را به عنوان بازیگر در سینما و تئاتر آغاز کرد. به‌ویژه در فیلم‌های Jean Dréville با عنوان Les Casse-pieds (۱۹۴۸)، Orphée از ژان کوکتو (۱۹۵۰) و The Mask of the Gorilla از برنار بوردریه (۱۹۵۷) بازی کرد. اما به‌ویژه در ایتالیا بود که به‌خاطر نقشش در I vinti ساختهٔ میکل‌آنژلو آنتونیونی مشهور شد. پس از کار به‌عنوان دستیار نزد لوچینو ویسکونتی در Senso (۱۹۵۴) و فدریکو فلینی در La strada (۱۹۵۴)، نخستین فیلمش La Tête contre les murs (۱۹۵۹) را نوشت و قصد داشت خودش آن را کارگردانی کند، اما تهیه‌کننده تصمیم گرفت این کار را به ژرژ فرانجو بسپارد. او سال بعد با Les Dragueurs (۱۹۵۹) کارگردانی را آغاز کرد. از آن پس هرگز دست از فیلم‌سازی نکشید. همین اوایل دههٔ ۱۹۶۰ توانست با کمدی‌های دیوانه‌وار مانند A Funny Parishioner (۱۹۶۳) و La Grande Lessive (۱۹۶۸) مخاطبان گسترده‌ای جذب کند. پس از می ۱۹۶۸، به فیلم‌هایی تاریک‌تر گرایش یافت؛ مانند Solo (۱۹۶۹) که گروهی از تروریست‌های جوانِ چپ افراطی را نشان می‌دهد، و سپس L'Albatros (۱۹۷۱) که فساد سیاستمداران را به تصویر می‌کشد. در دههٔ ۱۹۸۰، او با فیلمی اعتراضی که یک سال پیش از تراژدی هایسل به افراط‌های برخی هواداران فوتبال اشاره داشت (À mort l'arbitre، ۱۹۸۴) و یک کمدی که ریاکاری پیرامون زیارت لورد را نقد می‌کرد (Le Miraculé، ۱۹۸۷)، دوباره موفق شد. در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ فیلم‌هایش کمتر موفقیت‌آمیز بودند، اما موکی با شور و اشتیاق به فیلم‌سازی ادامه داد. در ابتدا فیلم‌های او وقف شورش علیه محدودیت‌های تحمیلی از طرف جامعه بود. بعدها او بیشتر بر فارش و هزل تمرکز کرد، مانند Bonsoir که در آن الکس بی‌خانمان (Michel Serrault) وانمود می‌کند عاشق کارولین لزبین (Claude Jade) است تا ارث او را از بستگان همجنس‌هراسش حفظ کند. سینمای موکی که اغلب طنزآمیز و مقاله‌نویسانه است، معمولاً از حقیقت‌های اجتماعی الهام می‌گرفت. او با منابع اندک کار می‌کرد و بسیار سریع فیلم می‌ساخت. او با بازیگرانی چون Bourvil (A Funny Parishioner، The City of Unspeakable Fear، La Grande Lessive و The Stallion)، Fernandel (The Exchange و Life)، Michel Simon (The Red Ibis)، Michel Serrault (دوازده فیلم از جمله Le Miraculé)، Francis Blanche (پنج فیلم از جمله The City of Unspeakable Fear)، Jacqueline Maillan (پنج فیلم)، Jean Poiret (هشت فیلم) و ستارگانی چون Catherine Deneuve (Agent Trouble)، Claude Jade (Bonsoir)، Jane Birkin (Noir comme le souvenir)، Jeanne Moreau (Le Miraculé) و Stéphane Audran (The Seasons of Pleasure) همکاری کرده‌است. در ۲۰۱۰، او جایزهٔ هنری-لنگلوئه را برای کلِ دوران کاری‌اش دریافت کرد و در ۲۰۱۳ جایزهٔ آلفونس آلا دریافت کرد. جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم Entrevues در بلفور در ۲۰۱۲ و سینماته‌ک فرانسه در ۲۰۱۴ برنامه‌های کامل مرور آثار (رتروسپکتیو) را به او اختصاص دادند. او در ۸ اوت ۲۰۱۹ درگذشت.