بیوگرافی
ژان-پیر باکری بازیگر، فیلمنامهنویس و نمایشنامهنویس فرانسوی است/بود، متولد 24 مه 1951 در Bou Ismaïl (قبلاً Castiglione) در الجزایر و درگذشتهٔ 18 ژانویهٔ 2021 در منطقهٔ ششم پاریس. در سال 2005، او حامی جمعی Devoirs de Mémoires بود.
ژان-پیر ساووور باکری در الجزایر در خانوادهای یهودی سفاردی از الجزایر به دنیا...
ژان-پیر باکری بازیگر، فیلمنامهنویس و نمایشنامهنویس فرانسوی است/بود، متولد 24 مه 1951 در Bou Ismaïl (قبلاً Castiglione) در الجزایر و درگذشتهٔ 18 ژانویهٔ 2021 در منطقهٔ ششم پاریس. در سال 2005، او حامی جمعی Devoirs de Mémoires بود.
ژان-پیر ساووور باکری در الجزایر در خانوادهای یهودی سفاردی از الجزایر به دنیا آمد. وقتی الجزایر در 1962 به استقلال رسید، خانواده به کن آمدند. در 23 سالگی از سمتش در Société Générale کنارهگیری کرد، به پاریس رفت و در دورهٔ سیمون و دورهٔ ژان پریمونی آموزش بازیگری دید، در حالی که نمایشنامه مینوشت، از جمله Le Doux Visage De L'Amour که برای آن در 1979 جایزهٔ Fondation de la vocation را دریافت کرد. همان سال، اولین نقش سینماییاش را در Le Toubib بازی کرد. اجرای او در نقش پیمپ (گردانندهٔ روسپیان) در Le Grand Pardon اثر الکساندر آرکادی در 1982 او را برای عموم شناختهشده کرد. سپس نقشهای مکمل متعددی ایفا کرد، با چندین کارگردان: دیان کوریس، کلود لالوچ، کلود پیوتو، لوک بسون، ژان میشل ریب، تونی گاتلیف، ژرار کراوچی، ژان-پیر موکی، پیر چرنیه، ژان-ماری پوره، ایو بوازه و ایو روبر. در 1986 نامش شروع به ظاهر شدن در صدر آگهیها کرد: برای Mort Un Dimanche De Pluie اثر ژوئل سانتونی، سپس L'Été En Pente Douce اثر ژرار کراوچی در 1987. همان سال در نمایش L'Anniversaire به کارگردانی ژان-میشل ریب، در کنار همکار و همراه آیندهاش آگنس ژاویی بازی کرد.
در 1993 در کمدی Cuisine Et Dépendances نقش اصلی را داشت، که برای آن نیز فیلمنامه را نوشته بود. سپس فیلمنامه را با آگنس ژاویی برای Smoking / No Smoking اثر الن رنایس نوشت (جایزه سزار بهترین فیلمنامهٔ اوریژینال 1994). در 1996، این زوج با Un Air De Famille به کارگردانی سدرک کلپیش به شهرت عمومی رسیدند (جایزهٔ سزار بهترین فیلمنامهٔ اوریژینال 1997). همان سال، ژان-پیر باکری در کمدی Didier اثر آلن شابات بازی کرد. سپس در On Connaît La Chanson اثر الن رنایس حضور داشت، که باکری در نگارش فیلمنامه مشارکت داشت (جایزهٔ سزار بهترین فیلمنامهٔ اوریژینال و جایزهٔ سزار بهترین بازیگر نقش مکمل). در 1998 با کاترین دونوو در Place Vendôme اثر نیکول گارسیا ظاهر شد. در 1999 در Kennedy Et Moi اثر سام کارمان ظاهر شد. در 2000 در فیلم Le Goût Des Autres به کارگردانی آگنس ژاویی بازی کرد (جایزهٔ سزار برای بهترین فیلمنامه). در نگارش فیلمنامهٔ Asterix and Obelix, Mission Cleopatra اثر آلن شابات نیز مشارکت داشت و راوی فیلم بود.
او به بازی در فیلمها ادامه داد، از جمله A Maid اثر کلود بری. در 2003 در Les Sentiments به کارگردانی نوئمی لوسوسکی. در 2004 در Comme Une Image اثر آگنس ژاویی (جایزهٔ فیلمنامه در جشنواره فیلم کن 2004). پس از آن در 2006 According to Charlie اثر نیکول گارسیا، در 2008 Speak to Me About the Rain اثر آگنس ژاویی. در 2009 Farewell Gary اثر نسیم اماؤچه. در 2011 Before Dawn اثر رافائل ژاکولو. در 2012 در Chercher Hortense اثر پاسکال بونیتزر بازی کرد. در 2013 بار دیگر با آگنس ژاویی برای ششمین فیلم بلند Au Bout Du Conte همکاری کرد. در 2015 در The Very Private Life of Monsieur Sim اثر میشل لکلرک حضور داشت. در 2016 در Tout De Immediate Now اثر پاسکال بونیتزر. سال بعد، در رأس بازیگران Grand Froid و Le Sens De La Fête بود. همچنین در Santa et Cie اثر آلن شابات حضور کوتاهی داشت. در 2018 در Place Publique اثر آگنس ژاویی بازی کرد، سپس در Photo De Famille حضور یافت.
ژان-پیر باکری در 18 ژانویهٔ 2021 در منطقهٔ ششم پاریس بر اثر سرطان درگذشت، در سن 69 سالگی.
نمایش بیشتر
