بیوگرافی
از ویکیپدیا
آیرین ریچ (۱۳ اکتبر ۱۸۹۱ – ۲۲ آوریل ۱۹۸۸) بازیگر آمریکایی بود که هم در فیلمهای صامت و هم در فیلمهای ناطق و نیز در رادیو فعالیت داشت.
ریچ برای ویل راجرز کار کرد، که او را در هشت فیلم به کار گرفت، از جمله Water Water Everywhere (۱۹۲۰)، The...
از ویکیپدیا
آیرین ریچ (۱۳ اکتبر ۱۸۹۱ – ۲۲ آوریل ۱۹۸۸) بازیگر آمریکایی بود که هم در فیلمهای صامت و هم در فیلمهای ناطق و نیز در رادیو فعالیت داشت.
ریچ برای ویل راجرز کار کرد، که او را در هشت فیلم به کار گرفت، از جمله Water Water Everywhere (۱۹۲۰)، The Strange Boarder (۱۹۲۰)، Jes' Call Me Jim (۱۹۲۰)، Boys Will Be Boys (۱۹۲۱) و The Ropin' Fool (۱۹۲۱). او اغلب نقش زنانِ اشرافی را بازی میکرد، مانند در اقتباس ۱۹۲۵ از Lady Windermere's Fan و همچنین در Queen of the Yukon (۱۹۴۰).
در دو تا از آخرین فیلمهایش نقش همسر و مادری در مرزهای غربی را بازی کرد: او مادرِ شخصیتِ گیل راسل در Angel and the Badman (۱۹۴۷) جان وین بود؛ در داستانِ سوارهنظامِ جان فورد Fort Apache (۱۹۴۸) او خانم اورورک، همسر گروهبان اورورک (با بازی ورد باند)، را به تصویر کشید.
در دههٔ ۱۹۳۰، ریچ در رادیو بسیار فعال بود. از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۴، او مجریِ برنامهٔ آنتولوژی سراسری از مینیدرامهای سریالی به نام Dear John (که با عنوان The Irene Rich Show نیز شناخته میشد) بود. بازیگر نقش مقابل او گیل گوردون بود (که بعدها نقشِ رئیسِ خشمگین لوسیل بال، «آقای مونی»، را در تلویزیون بازی کرد).
ریچ در تولیدات صحنهای هم حضور داشت، از جمله Seven Keys to Baldpate (۱۹۳۵) که جرج ام. کوهان، خالقِ نمایش، در آن نقشآفرینی کرد، و بعدها As the Girls Go در ۱۹۴۸.
ریچ دو ستاره در پیادهروی مشاهیر هالیوود دارد، یکی برای سهمش در صنعت فیلم در شمارهٔ ۶۲۲۵ بلوار هالیوود و دیگری برای خدماتش به صنعت رادیو در شمارهٔ ۶۱۵۰ بلوار هالیوود.
نمایش بیشتر
