بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
هنری دِکِه (۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ – ۷ مارس ۱۹۸۷) بهعنوان فیلمبردار شهرت یافت؛ او وارد صنعت فیلمسازی شد در حالی که مهندس صدا و تدوینگر صدا بود. او در طول جنگ جهانی دوم عکاس خبری در ارتش فرانسه بود. پس از جنگ شروع به ساختن فیلمهای کوتاه...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
هنری دِکِه (۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ – ۷ مارس ۱۹۸۷) بهعنوان فیلمبردار شهرت یافت؛ او وارد صنعت فیلمسازی شد در حالی که مهندس صدا و تدوینگر صدا بود. او در طول جنگ جهانی دوم عکاس خبری در ارتش فرانسه بود. پس از جنگ شروع به ساختن فیلمهای کوتاه مستند کرد و فیلمهای صنعتی و تبلیغاتی را کارگردانی و فیلمبرداری نمود. در سال ۱۹۴۷ اولین فیلم بلند خود را ساخت.
دِکِه ارتباط نزدیکی با کارگردانهایی دارد که بهشدت موج نو فرانسه را تحت تأثیر قرار دادند یا جزئی از آن بودند. از جملهٔ آنها ژان-پیر ملویل، لویی مال و کلود شابرول هستند. دِکِه برای اولین بار بهعنوان فیلمبردار با ملویل در Le Silence de la Mer (۱۹۴۹) همکاری کرد. دِکِه همچنین صدا را تدوین و میکس کرد. اگرچه دِکِه با ملویل در Les enfants terribles نیز کار کرد — که همانطور که ویلیامز (۱۹۹۲، ص. ۳۳۳) اظهار داشت «...این اثر در واقع باید بیش از همه بهعنوان نمایش خیرهکنندهای از امکانات سینماییِ اقتباس وفادارانه از یک اثر ادبی در دستان یک کارگردان بااستعداد دیده شود» — به گفتهٔ ماری (ص. ۸۸)، این کار تصویری متمایز او در فیلم Bob le flambeur بود که توجه منتقدان مجلهٔ Cahiers du cinéma را جلب کرد. مال او را برای دو فیلم بلند اولش و شابرول برای سه فیلم بلند اولش بهکار گرفتند. آنها خوششانس بودند چون در آن زمان دِکِه برای بهدست آوردن کار مشکل داشت و بسیاری او را بهطور غیررسمی طرد کرده بودند، پس از اینکه در ساخت فیلمی انتقادی دربارهٔ جنگ کره شرکت کرده بود. تا زمانی که دِکِه برای فرانسوا تروفو در فیلم The 400 Blows (چهارصد ضربه) کار کرد، او شهرتی یافته بود، و این به این معنا بود که او پردرآمدترین فرد در آن فیلم بود.
علاقهٔ دِکِه به نور طبیعی، توانایی او در کار با سرعت و همچنین حساسیت عالی عکاسیاش باعث شد که با رنه کلِمان بر روی چندین فیلم بلند کار کند که با Plein soleil (۱۹۶۰) آغاز شد. آنچه دِکِه بود «...که دوربین را از سهپایهٔ ثابتش رها ساخت. او موج نو را ممکن کرد، و از ملویل، مال، شابرول و تروفو حمایت نمود.» (ماری، ۲۰۰۳، ص. ۸۹)
نمایش بیشتر
