بیوگرافی
ژرژ موستاکی (متولد جوزپه موستاکی؛ ۳ مه ۱۹۳۴ – ۲۳ مه ۲۰۱۳) خواننده-ترانهسرای مصر-فرانسوی با پیشینهٔ یهودی ایتالو-یونانی بود که بیشتر به خاطر ریتم شاعرانه و سادگی ترانههای عاشقانهای که میساخت و غالباً میخواند مشهور است. موستاکی با نوشتن حدود ۳۰۰ ترانه برای برخی از محبوبترین خوانندگان آن کشور مانند...
ژرژ موستاکی (متولد جوزپه موستاکی؛ ۳ مه ۱۹۳۴ – ۲۳ مه ۲۰۱۳) خواننده-ترانهسرای مصر-فرانسوی با پیشینهٔ یهودی ایتالو-یونانی بود که بیشتر به خاطر ریتم شاعرانه و سادگی ترانههای عاشقانهای که میساخت و غالباً میخواند مشهور است. موستاکی با نوشتن حدود ۳۰۰ ترانه برای برخی از محبوبترین خوانندگان آن کشور مانند اِدیت پیاف، دالیدا، فرانسواز هاردی، ایو مونتان، باربارا، بریژیت فونتن، هربرت پاگانی، فرانس گال، سیندی دانیل، ژولیت گریکو، پیا کولومبو و تینو روسی، و نیز برای خودش، برخی از محبوبترین موسیقیهای فرانسه را به این کشور هدیه داد.
ژرژ موستاکی در ۳ مه ۱۹۳۴ در اسکندریهٔ مصر بهعنوان جوزپه موستاکی به دنیا آمد. والدینش، سارا و نسیم موستاکی، یهودیهای یونانی طرفدار فرانسه از جامعهٔ باستانی رومانیوته بودند. آنها که اصالتاً از جزیرهٔ یونانی کورفو بودند، به مصر مهاجرت کردند، جایی که جوزپهٔ جوان به دنیا آمد و نخستین بار فرانسوی را آموخت. آنها مالک «سیتِ دو لیور» − یکی از بهترین کتابفروشیها در خاورمیانه − در شهر چندفرهنگی اسکندریه بودند، جایی که جوامع قومی متعددی کنار هم زندگی میکردند.
پدر موستاکی پنج زبان و مادرش شش زبان صحبت میکرد. جوزپهٔ جوان و دو خواهر بزرگترش در خانه به ایتالیایی و در کوچهها به عربی صحبت میکردند. والدین جوزپه و خواهرانش را در یک مدرسهٔ فرانسوی ثبتنام کردند که در آنجا فرانسوی را آموختند.
در سن ۱۷ سالگی، پس از یک تعطیلات تابستانی در پاریس، موستاکی با اجازهٔ پدرش به آنجا رفت و بهعنوان فروشندهٔ سیار کتابهای شعر کار کرد. او شروع به نواختن پیانو و خواندن در باشگاههای شبانهٔ پاریس کرد، جایی که با برخی از شناختهشدهترین هنرمندان آن دوران آشنا شد. حرفهٔ او پس از آنکه خواننده-ترانهسرای جوان ژرژ براسان، موستاکی را زیر بال و پر خود گرفت، رونق گرفت. براسان او را به هنرمندان و روشنفکرانی معرفی کرد که بخش زیادی از وقتشان را در اطراف سن-ژرمن-دِ-پِر میگذراندند. موستاکی از سرِ امتنان نام کوچک تنها موسیقیدانی را که او «استاد» مینامید برگزید.
موستاکی میگفت ذائقهٔ موسیقاییاش از شنیدن اجرای خوانندگان مختلف فرانسوی — اِدیت پیاف، شارل ترنه، آنری سالوادور، ژرژ اولمر، ایو مونتان، ژرژ گتاری و لوییس ماریانو — ناشی شده است.
موستاکی در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ توسط دوستی به اِدیت پیاف معرفی شد؛ دوستی که ستایشهایش از ترانهسرای جوان چنان اغراقآمیز بود که پیاف، که آن زمان در اوج شهرت بود، تا حدی بهطور طعنهآمیز خواست بشنود او بهترین آثارش را اجرا کند. «من گیتار برداشتم و افتضاح بودم. اما لابد چیزی او را تحت تأثیر قرار داد. او از من خواست همان شب بروم و اجرای او را در سالن موسیقی الیمپیا تماشا کنم و بعد برایش آن ترانههایی را که همین الآن نابودشان کرده بودم نشان دهم.»
او بهزودی شروع به نوشتن ترانه برای پیاف کرد که مشهورترینشان «میلُرد» بود، ترانهای دربارهٔ دختری از طبقهٔ پایین که عاشق یک مسافر بریتانیایی از طبقهٔ بالا میشود؛ این ترانه در سال ۱۹۶۰ در آلمان به رتبهٔ نخست و در همان سال در جدول بریتانیا به رتبهٔ ۲۴ رسید. از آن زمان توسط هنرمندان متعددی اجرا شده است، از جمله بابی دارین و چر.
پیاف شیفتهٔ موسیقی موستاکی و همچنین جذبهٔ فراوان او شد. پیاف از آنچه در آثار موسیقایی او ردپای جاز و سبکهایی فراتر از مرزهای فرانسه بود خوشش میآمد. موستاکی و پیاف عاشق یکدیگر شدند و وارد آنچه روزنامهٔ لیبراسیون آن را سالی از «عشق ویرانگر و دیوانهوار» توصیف کرد شدند، در حالی که روزنامهها «رسواییِ ‹جگولو› و معشوقهاش» را روزبهروز دنبال میکردند. ...
نمایش بیشتر
