بیوگرافی
اریک یوهانس پاسکه، که پسر قالبساز سیمان فریتیوف پاسکه (درگذشته ۱۹۸۲) و همسرش یوهانه توماسن (درگذشته ۱۹۶۷) بود، بهطور کاملاً سنتی دورهٔ شاگردی را بهعنوان بنّا در سالهای ۱۹۴۸–۱۹۵۲ گذراند. سپس بهمدت شش سال بهعنوان کارگر ماهر بنّا در منطقهٔ کُلدینگ کار کرد و علاوه بر آن معاشش را بهعنوان...
اریک یوهانس پاسکه، که پسر قالبساز سیمان فریتیوف پاسکه (درگذشته ۱۹۸۲) و همسرش یوهانه توماسن (درگذشته ۱۹۶۷) بود، بهطور کاملاً سنتی دورهٔ شاگردی را بهعنوان بنّا در سالهای ۱۹۴۸–۱۹۵۲ گذراند. سپس بهمدت شش سال بهعنوان کارگر ماهر بنّا در منطقهٔ کُلدینگ کار کرد و علاوه بر آن معاشش را بهعنوان خوانندهٔ مجالس و موسیقیدان رقص تأمین میکرد. سرگرمی او اجرای کمدی آماتور بود. بازیگر سلطنتی سورن وایس در جریان سفری به کُلدینگ از او خواست تا به کپنهاگ برود و هنرپیشهٔ حرفهای شود. در ۱۹۵۸ او شاگرد مدرسهٔ هنرپیشگی تئاتر سلطنتی شد و پس از پایان دورهٔ شاگردیاش از ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۴ به عضو ثابت گروه تئاتر پیوست. پس از یک دورۀ کوتاه بهعنوان مدیر هنری در ریوِی هولستِبرو، او در ۱۹۷۴ تئاتر سلطنتی را ترک کرد. از آن پس او آزادکار شد و ارتباط ویژهای با تئاتر مردم (Folketeatret) داشت. او همچنین در مکانهایی همچون لوری، صحنهٔ آماگر و تئاتر دانمارک به اجرای نمایش پرداخت. در ۱۹۷۵ در ریوی سیرک ظاهر شد، جایی که آکاردئون مینواخت و از جمله ترانهٔ «وطن ما» را اجرا کرد. او همچنین در ریوی هولستِبرو حضور داشت و دوباره در سالهای ۱۹۸۵، ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ در ریوی سیرک شرکت کرد. از جمله در ۱۹۸۶ یک دوئت در ریوی سیرک با کلاوس ریشکیر داشت — «آنچه مردم باید و ناچارند تحمل کنند». اریک پاسکه بهویژه در نقش توِویه در «نوازنده روی پشتبام» بسیار موفق بود، نقشی که سه بار در آلبورگ، در اودنسه و در تئاتر نوربرو اجرا کرد. علاوه بر این نقش عنوانی در «آقای پونتیلا»، دکتر استاکمن در «یک دشمن مردم»، نقش عنوانی در «یپه روی تپه» و ویلی لومن در «مرگ یک فروشنده» را بازی کرد. او پس از موفقیتهای بزرگ تلویزیونی به مردمی تبدیل شد؛ از جمله در ۱۹۶۷ بهعنوان سرگرد گورمسِن در «آیا صدف دوست دارید؟» و در ۱۹۷۱ بهعنوان ویراستار خوشمشرب هایلبونت، رئیس باشگاه شکموها در «شرّ زندگی». در ۱۹۶۵ او نقش اصلی را در «آقای مردم عادی»—یک فیلم تلویزیونی نوردیک تولید شده توسط تلویزیون سوئد—داشت. اریک پاسکه بهعنوان خوانندهٔ ترانههای مردمی شناخته و محبوب شد، ترانهها و ترانههای دانمارکی را روی صفحههای گرامافون ضبط کرد و اغلب بهعنوان سرگرمکننده در کنفرانسها و جشنها در استانها به تور میرفت. از جمله او در ۱۹۷۱ «یک ترانهسرایِ فقیر» و در ۱۹۸۴ «پشت دیوارهای زندان» را خواند. در ۱۹۷۹ جایزۀ افتخاری منتقدان تئاتر — جام تئاتر — را برای نقش اصلی در نقش آقای پونتیلا دریافت کرد، در ۱۹۸۴ جایزۀ فرهنگی اتحادیهٔ کار (LO) را گرفت و دو هفته پیش از مرگش بورس اولاف اوسنینگ را دریافت کرد. در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۶۲ اریک پاسکه در کلیسای نورره بیِرت نزدیک کُلدینگ با بازیگره السبت نودسن ازدواج کرد. اریک پاسکه بعدها در ۲۳ دسامبر ۱۹۷۰ با منشی مارگیت ینسن (۲۰-۰۹-۱۹۳۷) ازدواج کرد.
نمایش بیشتر
