بیوگرافی
ایلین آیوا می (نامزاده: برلین؛ زادهٔ ۲۱ آوریل ۱۹۳۲) بازیگر، کمدین، نویسنده و کارگردان آمریکایی است. او نخستینبار در دههٔ ۱۹۵۰ برای اجراهای بداههٔ کمدیاش همراه با مایک نیکولز به شهرت رسید، پیش از آن که مسیر حرفهای خود را تغییر دهد و بهعنوان نویسنده و کارگردان چندین فیلم مورد...
ایلین آیوا می (نامزاده: برلین؛ زادهٔ ۲۱ آوریل ۱۹۳۲) بازیگر، کمدین، نویسنده و کارگردان آمریکایی است. او نخستینبار در دههٔ ۱۹۵۰ برای اجراهای بداههٔ کمدیاش همراه با مایک نیکولز به شهرت رسید، پیش از آن که مسیر حرفهای خود را تغییر دهد و بهعنوان نویسنده و کارگردان چندین فیلم مورد تحسین منتقدان بهطور مکرر قالبها را بشکند. او جوایز متعددی از جمله جایزهٔ بفتا، گرمی و تونی دریافت کرده است. در سال ۲۰۱۳ از سوی رئیسجمهور باراک اوباما نشان ملی هنر به او اعطا شد و در سال ۲۰۲۲ جایزهٔ افتخاری آکادمی را دریافت نمود.
در ۱۹۵۵، می به شیکاگو رفت و از اعضای مؤسس گروه تئاتر بداههپردازی Compass Players شد. او شروع به کار کردن در کنار نیکولز کرد و در ۱۹۵۷، هر دو گروه را ترک کردند تا اجرای صحنهای خود را با نام Nichols and May شکل دهند. در نیویورک، آنها شبانه در کلوپهای گرینویچ ویلیج همراه با جون ریورز و وودی آلن اجرا میکردند و همچنین روی صحنهٔ برادوی حضور داشتند. آنها همچنین مرتباً در برنامههای تلویزیونی و رادیویی ظاهر میشدند. چندین آلبوم کمدی منتشر کردند و نامزد چهار جایزهٔ گرمی شدند و در سال ۱۹۶۲ جایزهٔ بهترین آلبوم کمدی را برای «An Evening with Mike Nichols and Elaine May» دریافت کردند. همکاری آنها در مستند PBS با عنوان «Nichols and May: Take Two» (۱۹۹۶) پوشش داده شد.
می بندرت در فیلمها بازی میکرد، از جمله «Luv» و «Enter Laughing» (هر دو ۱۹۶۷)، «California Suite» (۱۹۷۸) و «Small Time Crooks» (۲۰۰۰). او وقتی که در ۱۹۷۱ کمدی سیاه و اسکروبال «A New Leaf» را کارگردانی کرد، نخستین کارگردان زن با قراردادی در هالیوود از زمان آیدا لوپینو شد. با آزمایش ژانرها، او کمدی رمانتیک تیره «The Heartbreak Kid» (۱۹۷۲)، فیلم گانگستری «Mikey and Nicky» (۱۹۷۶) و کمدی ماجراجویی «Ishtar» (۱۹۸۷) را کارگردانی کرد. می بعدها برای نوشتن فیلمنامههای «Heaven Can Wait» ساختهٔ وارن بیتی (۱۹۷۸)، و «The Birdcage» (۱۹۹۶) و «Primary Colors» (۱۹۹۸) ساختهٔ مایک نیکولز مورد تحسین قرار گرفت. «Heaven Can Wait» و «Primary Colors» هر یک نامزدی جایزهٔ اسکار بهترین فیلمنامهٔ اقتباسی را برای او به همراه داشتند، در حالی که دومی برای او جایزهٔ بفتا برای بهترین فیلمنامهٔ اقتباسی را به ارمغان آورد.
می در سریال آمازون پرایم وودی آلن «Crisis in Six Scenes» (۲۰۱۶) به بازیگری بازگشت و در برادوی در بازپخش نمایش کنت لونرگان «The Waverly Gallery» (۲۰۱۸) ظاهر شد که این اجرا برای او جایزهٔ تونی بهترین بازیگر زن در یک نمایش را به همراه داشت. این برد می را پس از لوئیس اسمیت به دومین هنرمند مسنتر تبدیل کرد که جایزهٔ تونی برای بازیگری را کسب کرده است. در ۲۰۲۲، آکادمی علوم و هنرهای سینما به خاطر «رویکرد جسورانه و بیتعارف او به فیلمسازی، بهعنوان نویسنده، کارگردان و بازیگر» جایزهٔ افتخاری آکادمی را به می اعطا کرد.
توضیحات بالا از مقالهٔ ویکیپدیا «Elaine May» گرفته شدهاست، تحت مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا موجود است.
نمایش بیشتر
