بیوگرافی
دنیل پومرئول در دسامبر ۲۰۰۳ درگذشت و کاری بسیار متنوع و پیچیده اما همچنین ویژه و پیشنگرانه از خود بر جای گذاشت. به قول آلن ژوفروی، او با گروه «Objecteurs» (les «Objecteurs») مرتبط بود. با وجود برخی نمایشگاههای مهم (مانند «Fin de siècle» که در ۱۹۷۵ در مرکز ملی هنرهای...
دنیل پومرئول در دسامبر ۲۰۰۳ درگذشت و کاری بسیار متنوع و پیچیده اما همچنین ویژه و پیشنگرانه از خود بر جای گذاشت. به قول آلن ژوفروی، او با گروه «Objecteurs» (les «Objecteurs») مرتبط بود. با وجود برخی نمایشگاههای مهم (مانند «Fin de siècle» که در ۱۹۷۵ در مرکز ملی هنرهای معاصر - ژرژ پمپیدو ارائه شد، یا نمایشگاههای چشمانداز در موزههای دول و بلفور در ۱۹۹۱) و شهرت فزاینده، این مجموعه آثار که بیتردید از مهمترین آثار نیمهٔ دوم قرن بیستم در فرانسه است، همچنان ناشناخته و مرموز باقی ماندهاند. از دههٔ ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ او بر موضوع شفافیت تمرکز کرد و آثاری با چیدمانهای شیشه، کاغذ و فولاد آفرید. بهعنوان بازیگر، کارش را با فیلم La Collectionneuse اثر اریک روهمر در ۱۹۶۷ آغاز کرد و در حدود دوازده فیلم بازی کرد؛ از جمله La mariée était en noir (The Bride Wore Black) اثر فرانسوا تروفو، Week-End اثر ژان-لوک گدار و Les Idoles اثر Marc'O که شایان ذکرند. در ۱۹۷۲ در La Cicatrice Intérieure (The Inner Scar) ساختهٔ فیلیپ گارل حضور داشت و ۲۷ سال بعد دوباره با او در Le Vent de la nuit (Night Wind) همکاری کرد. بهعنوان فیلمساز، One More Time (۱۹۶۷) و Vite (Fast, ۱۹۶۹) برجستهترین فیلمهای او هستند که برای آنها بهترتیب دستگاهی برای خودکشی ساخت و سکانسهایی را با لنز تلهفوتو یا تلسکوپ فیلمبرداری کرد، که به نوعی تمجید از بیابان و سیارهٔ زحل انجامید.
نمایش بیشتر
