بیوگرافی
آیانا ورکمن اولین اجرای خود را بهصورت بداهه با نابغه تپ، ساویون گلوور، داشت. او سهساله بود.
ساویون از تماشاچیان پرسید آیا کسی میخواهد به صحنه بیاید و با او برقصد. دست آیانا مثل یک موشک فوراً بالا رفت. همیشه آماده، او کفشهای تپش را همراه داشت.
البته بیتأثیر نبود که والدینش...
آیانا ورکمن اولین اجرای خود را بهصورت بداهه با نابغه تپ، ساویون گلوور، داشت. او سهساله بود.
ساویون از تماشاچیان پرسید آیا کسی میخواهد به صحنه بیاید و با او برقصد. دست آیانا مثل یک موشک فوراً بالا رفت. همیشه آماده، او کفشهای تپش را همراه داشت.
البته بیتأثیر نبود که والدینش باسیست افسانهای جاز، رجی ورکمن — از کهنهکاران کوارتت جان کولترین — و مایا میلنوویچ ورکمن، رقصنده و طراح رقص بینالمللی، بودند. برخلاف همکلاسیهایش، مهدکودکش در استودیوهای رقص و ضبط بود، جایی که مهارتهایش را بهعنوان رقصنده و موسیقیدان تقویت کرد و نواختن گیتار، پیانو و طبل آفریقایی دجمبه را یاد گرفت.
اما در سن ۹ سالگی دوباره مسیرش را تغییر داد و تصمیم گرفت بازیگر شود.
اهل نیویورک بودن، باعث شد اولین کار حرفهایاش در اوایل دههی بیست زندگی نقش جولیت در اجرای «رومئو و ژولیت» واحد سیار پابلیک تئاتر باشد، که به زندانها، پناهگاههای بیخانمانها و مراکز اجتماعی در نواحی مختلف نیویورک سفر میکرد. او رزومهٔ صحنهایاش را با نقشهایی در نمایشهایی مانند هملت، مکبث، داستان زمستان و ژولیوس سزار تقویت کرد. علاوه بر این، در صحنههای بینالمللی از جمله تئاتر ملی اسلوونی و تئاتر افسانهای گلوب لندن اجرا داشته است.
امروزه او در تلویزیون و سینما کار میکند و در سریالهایی مانند جسیکا جونزِ مارول، Person of Interest و فیلم «راستین» نقشهای مهمان داشته است؛ در فیلم «راستین» نقش فعالِ الینور هولمز را بازی میکند، کسی که اکنون نمایندهٔ منطقهٔ کلمبیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده است.
««راستین فیلمی است که داستان بسیار حیاتی و مهمِ بیارد راستین را به تصویر میکشد، که رهبری آفریقایی-آمریکایی و نقشی بهشدت مهم در جنبشهای اجتماعی برای حقوق مدنی، سوسیالیسم، عدمخشونت و حقوق همجنسگرایان داشت. راستین با ای. فیلیپ رندولف و مارتین لوتر کینگ در راهپیمایی به واشینگتن در سال ۱۹۶۳ همکاری کرد تا برای پایان دادن به تبعیض نژادی در استخدام فشار وارد کنند. بهخاطر همین این نقش برای من رؤیایی بود که محقق شد. روایت کردن داستانهای مربوط به تاریخ سیاه کشورم — بهویژه دربارهٔ افرادی که اکثر آمریکاییها هرگز نامشان را نشنیدهاند — هم امتیاز است و هم ضرورت. هنر مردم را به شیوهای تکان میدهد که هیچ حرکت اعتراضی یا کمپین سیاسیای قادر به انجام آن نیست. قدرت سینما بهعنوان یک رسانه انکارناپذیر است، و احساس میکنم سفر من در این مسیر تازه آغاز شده است.»
نمایش بیشتر
