فیلم Left-Handed Girl 2025

تجربه‌های سینمایی کمتری به‌اندازه کمدی‌ها (یا درام‌های کمدی) که بیش از حد تلاش می‌کنند اما همیشه بی‌نتیجه می‌مانند، خسته‌کننده‌اند. این آثار کم‌مایه و ادعاییِ شوخ‌طبع، با روایت‌های سست، فقدان عمق و حتی خنده‌های اندک، صبر تماشاگر را آزمون می‌کنند. متأسفانه دقیقاً همین نکات، سرنوشت این اثر دومِ نویسنده-کارگردان-تهیه‌کننده شی-چینگ تسو را رقم می‌زنند. فیلم زندگیِ مادر مجردی به نام شو-فن (جنیل تای) و دو دخترش،...

تجربه‌های سینمایی کمتری به‌اندازه کمدی‌ها (یا درام‌های کمدی) که بیش از حد تلاش می‌کنند اما همیشه بی‌نتیجه می‌مانند، خسته‌کننده‌اند. این آثار کم‌مایه و ادعاییِ شوخ‌طبع، با روایت‌های سست، فقدان عمق و حتی خنده‌های اندک، صبر تماشاگر را آزمون می‌کنند. متأسفانه دقیقاً همین نکات، سرنوشت این اثر دومِ نویسنده-کارگردان-تهیه‌کننده شی-چینگ تسو را رقم می‌زنند. فیلم زندگیِ مادر مجردی به نام شو-فن (جنیل تای) و دو دخترش، ای-آن (شی-یوان ما) و ای-جینگ (نینا یه)، را دنبال می‌کند که به تایپه نقل مکان می‌کنند تا در یکی از غرفه‌های یک بازار شبانهٔ پرطرفدار غذای خیابانی راه بیندازند—مکان قبلی‌شان اصلاً روشن نمی‌شود و انگار در تایپه شبکهٔ حمایتی قابل‌توجهی از پیش دارند. آنها، به‌طور جمعی و انفرادی، برای سازگار شدن با وضعیت جدید تلاش می‌کنند و قرار است این تلاش‌ها به نتایج بامزه، تأثیرگذار و گاه دراماتیک منجر شود. اما اجرای این اهداف در بهترین حالت ضعیف است، احتمالاً به‌خاطر روایتی که می‌کوشد خیلی از خط‌های داستانی را در خود جای دهد که بیشترشان به‌شدت ناپخته‌اند. نتیجه تصویری است شبیه به مجموعه‌ای چسبانده‌شده از قسمت‌ها که انتظار دارند با هم ترکیب شده و داستانی یکپارچه بسازند—تلاشی که قطعاً با شکست مواجه می‌شود. حتی ایدهٔ مرکزی که عنوان فیلم را تأمین می‌کند—ماجراهای دختر جوان چپ‌دست—بسیار نازک است و پایهٔ محکمی برای ساختن داستانی جذاب و ماندگار فراهم نمی‌کند. تقصیر را باید به گردن فیلم‌نامهٔ نحیفی انداخت که توسط خود سازنده و همکار مکررش، نویسنده-کارگردان شان بیکر، نوشته شده است؛ بیکری که برای فیلم ۲۰۲۴ خود «آنورا» چهار جایزه اسکار کسب کرد، از جمله بهترین فیلمنامهٔ اوریژینال، مهارتی که به‌وضوح در این فیلم منتقل نشده است (اگرچه آن مهارت در کار قبلی هم کاملاً آشکار نبود). به‌جز یک بخش در انتهای فیلم، «دختر چپ‌دست» تا حد زیادی از تیزی و لبه‌ای که در بسیاری از آثار قبلی بیکر دیده می‌شود، خالی است و اغلب تا حدی از موادش کم‌اهمیت می‌سازد، طوری که بیشتر شبیه یک کمدی خانوادگی بی‌خاصیت و ملایم می‌ماند که تنها چند نکتهٔ ریسکی برای سرگرم کردن بزرگسالان در آن گنجانده شده است. آزاردهنده‌تر از همه، اجرای نینا یه است که تازه‌وارد محسوب می‌شود؛ او پیوسته برای دوربین ادا درمی‌آورد و اجرای شیرین و مصنوعی‌اش در هر نما آزاردهنده‌تر می‌شود. با این حال، با وجود این کاستی‌ها، فیلم تا کنون تحسین‌ها و تقدیرهایی دریافت کرده است، از جمله چند نامزدی و جوایز در جشنواره‌ها و منتقدان. شاید من چیزی را از قلم انداخته‌ام، اما واقعاً هیجان و حمایتی را که این ساخته به‌دست آورده نمی‌فهمم. از آثاری در این حوزه و از کسانی که در این پروژه دخیل بوده‌اند انتظار بیشتری دارم؛ در این مورد، شاید همه‌چیز صرفاً به «چپ‌دست بودن دختر» محدود نشده باشد.