فیلم The Longest Yard 1974

فوتبال و زندان ترکیبی است برای خنده‌ای خشن و لذت‌بخش. پال کرو، کوارتر‌بک سابق حرفه‌ای که رسوایی‌ای با مشروب دارد، پس از شبی که باید فراموش شود به زندان فرستاده می‌شود. زندان را رئیس‌ زندان هیزن اداره می‌کند؛ مردی عاشق فوتبال آمریکایی که از مهارت کرو در این رشته برای تقویت تیم نگهبانان استفاده می‌کند. کرو در ابتدا از کمک سر باز می‌زند، اما بالاخره راضی...

فوتبال و زندان ترکیبی است برای خنده‌ای خشن و لذت‌بخش. پال کرو، کوارتر‌بک سابق حرفه‌ای که رسوایی‌ای با مشروب دارد، پس از شبی که باید فراموش شود به زندان فرستاده می‌شود. زندان را رئیس‌ زندان هیزن اداره می‌کند؛ مردی عاشق فوتبال آمریکایی که از مهارت کرو در این رشته برای تقویت تیم نگهبانان استفاده می‌کند. کرو در ابتدا از کمک سر باز می‌زند، اما بالاخره راضی می‌شود تیمی از زندانیان — دزدان، قاتلان و روان‌پریشان — تشکیل دهد تا در یک بازی تک مقابل نگهبانان قرار بگیرند. این بازی علاوه بر رقابت بیرونی، فرصتی می‌شود برای کرو تا با شیاطین درونی‌اش روبه‌رو شود. رابرت آلدریچ فیلم را با سبکی تاثیرگذار کارگردانی کرده و The Longest Yard بی‌پروا خشونت فوتبال آمریکایی را با خشونت سازوکار کیفری تلفیق می‌کند. فیلمنامه تریسی کینان وین تیز و زیرک است و استفاده آلدریچ از نماهای تقسیم‌شده و صحنه‌های حرکت آهسته همه‌چیز را زیبا کنار هم می‌نشاند. تدوین مایکل لوسیانو که نامزد اسکار شد هم قابل توجه است و به‌نظر من یکی از بهترین تدوین‌های دههٔ هفتاد است. برت رینولدز در نقش کرو در اوج توانش ظاهر شده؛ اجرای او در صحنه‌های اکشن (او زمانی هاف‌بک فلوریدا بود) باورپذیر است و از همه مهم‌تر، توان کمدی لازم برای تحقق لحظات خنده‌دار فیلمنامه را دارد. کرو شخصیتی نیست که صددرصد قابل احترام باشد — پانزده دقیقهٔ اول فیلم به‌خوبی نشان می‌دهد او چه جور آدمی است — اما درست مانند One Flew Over the Cuckoo's Nest، The Longest Yard باعث می‌شود وقتی قهرمان به مراحل پایانی می‌رسد برایش دل بسوزانیم؛ این امر تا حد زیادی نتیجهٔ جذابیت و کاریزمای رینولدز است. جذاب‌ترین بخش فیلم خودِ بازی فوتبال است که تقریباً یک‌سوم پایانی فیلم را به خود اختصاص می‌دهد. بزرگ‌ترین امتیازی که می‌توانم به آن بدهم این است که برای لذت بردن از این بخش لازم نیست طرفدار فوتبالی باشید: هم به‌عنوان یک کمدی سرگرم‌کننده قوی عمل می‌کند و هم برای دوستداران اکشن صحنه‌هایی پُرهیجان و نوآورانه ارائه می‌دهد. تعدادی از ستاره‌های سابق فوتبال آمریکایی در هر دو تیم بازی می‌کنند که به واقعی‌تر شدن مسابقه کمک می‌کند و پایان‌بندی فیلم کاملاً رضایت‌بخش و هیجان‌انگیز است. از منظر داستانی، تصمیم رئیس زندان (با بازی ادی آلبرت) برای برگزاری بازی شاید در نگاه اول احمقانه به‌نظر برسد، اما وقتی یک بازیکن حرفه‌ای پس از درگیری‌ای با یک سیتروئن در بندر به هشتده ماه زندان محکوم می‌شود، او فرصت را برای تشکیل تیم مقابل می‌یابد. کرو پیشنهاداتی چون برخورداری از امتیازاتی ویژه و احتمال آزادی زودهنگام می‌گیرد و همراه با هم‌سلولی‌اش نیت (مایکل کانراد) شروع به جذب بازیکن می‌کند. آنچه با ظاهری شوخی‌وار آغاز می‌شود، کم‌کم برای تیم معنی و هدفی واقعی پیدا می‌کند و کشمکش بین وعده‌های خودخواهانهٔ کرو به رئیس زندان و آرزوهای گروهی از مردان که برای نخستین بار در زندگی هدفی دارند، بالا می‌گیرد. این تعارض تا پیش از بازی به اوج می‌رسد و گرچه پایان تا حدی قابل پیش‌بینی است، اجرای کاریزماتیک رینولدز و شیطنت بازی آلبرت فیلم را جذاب می‌سازد و به شکلی طنزآمیز ناکارآمدی زندان به‌عنوان ابزار بازگرداندن آدم‌ها به جامعه را نشان می‌دهد. فیلم مجموعه‌ای سرگرم‌کننده از تیپ‌های کلیشه‌ای زندانیان را ارائه می‌دهد و در پایان اکشن‌هایی پرهیجان، تصادف‌ها و کتک‌کاری‌هایی داریم که به مخاطب نشان می‌دهد این بازی تا چه اندازه خطرناک و درعین‌حال سرگرم‌کننده است. امتیاز: 9/10