فیلم The Great Promenade 1966

نزدیک نیم‌ساعت این کمدی جنگی فرانسویِ به‌طرز مسخره و سرگرم‌کننده را تماشا کردم تا اینکه فهمیدم مردی که شبیه تری-توماس به نظر می‌رسد، در واقع خودِ تری-توماس است! او مثل بقیه بازیگران در عنفوان توانایی‌اش است، وقتی خدمه یک بمب‌افکن نیروی هوایی سلطنتی در آسمان پاریس سرنگون می‌شوند و مجبورند به گروهی پراکنده از مردم متکی شوند تا آن‌ها را از دست گِشتاپو دور نگه...

نزدیک نیم‌ساعت این کمدی جنگی فرانسویِ به‌طرز مسخره و سرگرم‌کننده را تماشا کردم تا اینکه فهمیدم مردی که شبیه تری-توماس به نظر می‌رسد، در واقع خودِ تری-توماس است! او مثل بقیه بازیگران در عنفوان توانایی‌اش است، وقتی خدمه یک بمب‌افکن نیروی هوایی سلطنتی در آسمان پاریس سرنگون می‌شوند و مجبورند به گروهی پراکنده از مردم متکی شوند تا آن‌ها را از دست گِشتاپو دور نگه دارند و از شهر به مکان امن‌تری منتقل کنند. فیلم همه نشانه‌های یک اثر شبیه به سری فیلم‌های «کاری-آن» را دارد، اما کمابیش مؤدب‌تر؛ با بازی‌های شخصیت‌پردازانه بُووْریل (یا «بووه») و لوئی دو فینه که هرچه پیش می‌رود بامزه‌تر می‌شود در نقش رهبر ارکستر اغراق‌آمیز «لفور». هیچ‌کدام از این دو واقعاً برای راهبری این سه خلبان بیچاره حتی از حمام‌شان هم آماده نیستند، چه برسد به رهایی از چنگ نازی‌ها—اما با کمک چند چتر ابریشمی، لباس‌های مبدل زیرکانه، راهبه‌ها و اسب‌ها، چه کسی علیه‌شان شرط می‌بندد؟ برخلاف بسیاری از فیلم‌های این ژانر، این یکی واقعاً خنده‌دار است. شاید بتوان به‌راحتی حدس زد چه اتفاقی رخ می‌دهد و بعضی سوءتفاهم‌ها شما را به تعجب وا‌می‌دارند که چطور ممکن است، اما بازی گروهی—از جمله آندره‌آ پاریزی در اوج و بنو استرتزنباخ در نقش «سرگرد آخباخ» که چندان هم ترسناک نیست—به فیلم نُکته‌ای از ظرافت می‌بخشد که با ریشه‌های ساده‌اش تناقض دارد. کهنه‌نما؟ بله، اما هنوز هم به‌طرز شگفت‌آوری لذت‌بخش و تماشایی است.