پدر "جو بناپارت" توقع دارد او دنبال استعداد خود در موسیقی برود، اما "جو" می خواهد بوکسور شود. او "تام مودی" مدیر برنامه های ورزشی را متقاعد می کند تا به او یک فرصت بدهد و...
پدر "جو بناپارت" توقع دارد او دنبال استعداد خود در موسیقی برود، اما "جو" می خواهد بوکسور شود. او "تام مودی" مدیر برنامه های ورزشی را متقاعد می کند تا به او یک فرصت بدهد و...
«گلدن بوی» در قالب فیلم تقریباً درخشان است.
جو بناپارت نوازندهٔ ویولن بااستعدادی است، اما فقر او را به سمت بوکس میکشاند. او در این رشته استعداد ذاتی دارد و آیندهای درخشان پیشرویش به نظر میرسد، اما آیا حاضر است خطر آسیب دیدن دستهایش و پایان دادن به علاقهاش به هنر دیگر را قبول کند؟
این اقتباسِ روبن مامولیان از نمایشنامهٔ کلیفورد اودت پر از اضطراب و...
«گلدن بوی» در قالب فیلم تقریباً درخشان است.
جو بناپارت نوازندهٔ ویولن بااستعدادی است، اما فقر او را به سمت بوکس میکشاند. او در این رشته استعداد ذاتی دارد و آیندهای درخشان پیشرویش به نظر میرسد، اما آیا حاضر است خطر آسیب دیدن دستهایش و پایان دادن به علاقهاش به هنر دیگر را قبول کند؟
این اقتباسِ روبن مامولیان از نمایشنامهٔ کلیفورد اودت پر از اضطراب و تنش است و در عین حال کاملاً محصول زمان خود؛ با گذشت زمان چندان تاب نیاورده و دیالوگها و شخصیتپردازیهایش امروز ممکن است به سخره گرفته شوند. برای لذت بردن کامل از فیلم باید با حس و حال اواخر دههٔ سی میلادی کنار بیایید.
ما همراه جو بناپارت (با اولین نقشآفرینی سینمایی چشمگیر ویلیام هلدن) شاهد کشمکش او زیر فشار نزدیکان، خواستههای خانواده، روابط عاطفی و حضور خلافکاران نمایشی هستیم؛ همه اینها او را از این سو به آن سو میکشاند. این ساختار شخصیتپردازی در دو سوم ابتدایی فیلم جذاب و پابرجاست، اما ورود به راند نهایی تا حدی ناامیدکننده میشود.
کسانی که نسخهٔ صحنهای «گلدن بوی» را میشناسند میدانند پایانبندیِ نمایش بسیار متفاوت است و جای تأسف که سازندگان فیلم جرأت نداشتند همان پایان را به کار ببرند؛ بهنظر میرسد آن پایان میتوانست فیلم را ارتقا دهد. ضعف دیگر، بازی جوزف کالیا در نقش ادی فوسِلی است؛ جایی که باید تهدیدی واقعی حس شود، بازی او اغراقآمیز و نمایشی است و در نهایت بیش از حد به چشم میآید.
با این حال، کارگردانی مامولیان شخصیتها را بهخوبی قاببندی میکند و باربارا استانویک در نقش لورنا مون با شخصیتِ دورو، جلوهای از اصالت و وقار به فیلم میبخشد. موسیقی ویکتور یانگ نیز قابل توجه است و از نظر ارزش تولید، فیلم در سطح بالایی قرار دارد.
«گلدن بوی» را به علاقهمندان سینمای کلاسیک توصیه میکنم، اما برای من هرگز کاملاً به مقام یک اثر کلاسیک تمامعیار نمیرسد؛ گمان میکنم پایانبندی اصلی میتوانست آن را به آن سطح برساند. امتیاز: 7/10
نکته: برای تماشا با زیرنویس چسبیده لطفا از برنامههایی مثل MXPlayer استفاده بفرمایید تمامی عناوین دارای زیرنویس چسبیده سافت ساب میباشند.
کاربران دارای اشتراک از سرورهای پرسرعت و با کیفیت بهرهمند میشوند.
دیدگاه های کاربران