فیلم The Cat o’ Nine Tails 1971

ششمین حس و نه راه «Il gatto a nove code» (گربهٔ نه‌دم) را داریو آرژنتو نوشته و کارگردانی کرده است. در این فیلم کارل مالدن، جیمز فرانسیسکوس، کاترین سپاک، هورست فرانک، آلدو رجّیانی، کارلو آلیگِرو و رادا راسیمُف بازی می‌کنند. موسیقی اثر از اِنیو موریکونه و فیلم‌برداری از اریکو منچزر است. فرانکو آرنو (مالدن)، حلّال معما و نابینا، و کارلو جیوردانی (فرانسیسکوس)، خبرنگار روزنامه، هم‌دست می‌شوند تا...

ششمین حس و نه راه «Il gatto a nove code» (گربهٔ نه‌دم) را داریو آرژنتو نوشته و کارگردانی کرده است. در این فیلم کارل مالدن، جیمز فرانسیسکوس، کاترین سپاک، هورست فرانک، آلدو رجّیانی، کارلو آلیگِرو و رادا راسیمُف بازی می‌کنند. موسیقی اثر از اِنیو موریکونه و فیلم‌برداری از اریکو منچزر است. فرانکو آرنو (مالدن)، حلّال معما و نابینا، و کارلو جیوردانی (فرانسیسکوس)، خبرنگار روزنامه، هم‌دست می‌شوند تا راز قتل‌هایی را که شهر را به وحشت انداخته است، کشف کنند. هرچه زندگی‌شان بیشتر در خطر قرار می‌گیرد و رشته‌های تحقیق از هم گسسته‌تر می‌شود، آن‌ها به مؤسسهٔ مرموز ترزی کشیده می‌شوند؛ جایی که ژنتیک‌دان‌ها با الگوهای ژنتیکی بازی می‌کنند… آرژنتو خود چندان به این فیلم علاقه‌ای نداشت و طرفداران نیز دربارهٔ جایگاه آن در کارنامهٔ او اختلاف نظر دارند، اما «گربهٔ نه‌دم» در عین حال یک تکدانهٔ سرگرم‌کننده و غیرمعمول است. داستان هزارتویی‌وار و پیچیده است و بیننده را همان‌طور که آرنو و جیوردانی در حلقه‌های تحقیقات گیر می‌افتند، سردرگم می‌کند. در واقع، تقریباً نوعی نابغه‌گی در این است که وقتی با دقّت بررسی می‌شود، اغلب منطقی به‌نظر نمی‌رسد، اما با وجود این، جذابیتی در روایت وجود دارد؛ با شخصیت‌پردازی‌ها، لذائذ جنسی نامتعارف و قتل‌های بی‌رحمانه، فیلم نیرویی دارد که اگر مخاطب بپذیرد و به دنیای گیاّلوی آرژنتو اعتماد کند، پاداش می‌دهد. اجرای عالی مالدن و بازی فراتر از انتظار فرانسیسکوس باعث شده شخصیت‌های اصلی جان بگیرند. به‌علاوه، موسیقی ژازگونه و مرموز موریکونه حال‌وهوای نامتعارف اثر را برجسته می‌کند و عکس‌برداری منچزر با تُن‌بندی ملایم هم‌سو با تم‌های داستان است؛ روایتی که به‌طور طنزآمیز دربارهٔ دید، بینایی و چشمِ ذهنی هم گفت‌وگو دارد. چند پیچش داستانی ناگهانی هم برای حفظ جذابیت در جریان‌اند. در مورد خود کارگردان، «گربهٔ نه‌دم» نسبت به آثار بعدی آرژنتو که غالباً بر سبک بیش از محتوا تکیه دارند، متعادل‌تر و مهار‌شده‌تر است؛ اما به این معنی نیست که فاقد سبک است — آرژنتو در این فیلم از نماهای دیدگاه اول، جلوه‌های عنبیه و ترفندی هوشمندانه که به آرنو نابینا «بینایی» می‌بخشد، بهره می‌برد و بدین‌سان شخصیت معلولِ ظاهراً کلیدی را به بازیگر نجات‌بخش تبدیل می‌کند. چند صحنه واقعاً مملو از تعلیق‌اند؛ به‌ویژه سکانس قبرستان/مقبره که از بهترین‌های فیلم است و نشان می‌دهد آرژنتو در این فیلم در اوجِ توانایی‌اش قرار دارد. این فیلم فیلمی مبتنی بر خون‌ریزی و خشونتِ افراطی نیست؛ شاید همین موضوع باعث شده بعضی از طرفداران آرژنتو نسبت به آن خنثی باشند، اما روایت و شخصیت‌پردازی‌اند که ارزش فیلم را نشان می‌دهند. این یک گیاّلوی معمایی با رگه‌هایی از کشش‌های جنسی و مقدار قابل‌توجهی سبک است. امتیاز: 7/10 --- فیلم گیاّلوی قابل قبولی از داریو آرژنتو است؛ لحظاتی جذاب و بازی‌های خوبی از سوی جیمز فرانسیسکوس و کارل مالدن دارد، اما پایان‌بندی کاملاً رضایت‌بخش نیست. با این حال صحنه‌هایی سرگرم‌کننده نیز در آن یافت می‌شود. امتیاز: 3.5/5