فیلم Familiar Touch 2024

کاهش حافظه مرتبط با پیری می‌تواند تجربه‌ای دردناک و ناتوان‌کننده باشد، نه‌تنها برای خودِ مبتلایان، بلکه برای خانواده، دوستان و نزدیکانشان نیز. در این فیلم تازه و قابل توجه، همین سرنوشت دامن‌گیر روث گلدمن ۸۸ ساله (با اجرای درخشان کاثلین چالفانت) می‌شود؛ زنی تندرو، زیرک، خلاق و فعال بدنی که در همه‌چیز سررشته دارد جز حافظه‌ای که رو به افول است. گاهی کاملاً هوشیار و...

کاهش حافظه مرتبط با پیری می‌تواند تجربه‌ای دردناک و ناتوان‌کننده باشد، نه‌تنها برای خودِ مبتلایان، بلکه برای خانواده، دوستان و نزدیکانشان نیز. در این فیلم تازه و قابل توجه، همین سرنوشت دامن‌گیر روث گلدمن ۸۸ ساله (با اجرای درخشان کاثلین چالفانت) می‌شود؛ زنی تندرو، زیرک، خلاق و فعال بدنی که در همه‌چیز سررشته دارد جز حافظه‌ای که رو به افول است. گاهی کاملاً هوشیار و با خاطرهٔ بلندمدت نسبتاً خوب ظاهر می‌شود، اما حافظهٔ کوتاه‌مدتش به‌سرعت تضعیف شده تا جایی که حتی پسرش استیو (H. Jon Benjamin) را هم به‌درستی نمی‌شناسد. این وضعیت، ناگزیر بازنگری در شیوهٔ مراقبت را ضروری می‌کند: چون روث روزبه‌روز برای مراقبت از خود در خانه ناتوان‌تر می‌شود، او به مرکز مراقبت بلندمدت برای افراد دچار اختلال حافظه منتقل می‌شود؛ تغییری که با وجود آشنایی قبلی او و استیو با مرکز، برای روث غافل‌گیرکننده است. سارا فریدلند، نویسنده و کارگردان، در دومین ساختهٔ خود زندگی روث در محل جدید را دنبال می‌کند: روابط او با مراقب اصلی‌اش ونسا (کارولین میشل)، پزشک ساکن مرکز برایان (اندی مک‌کوئین)، سرآشپز خوش‌مشرب و پذیرا (مایک G.) و سایر ساکنان مانند پرل شاد و بانشاط (Joahn Webb). این مطالعهٔ دقیقِ شخصیت، حالات ذهنی مختلفی را که افراد دچار اختلال حافظه تجربه می‌کنند و واکنش‌های گوناگونی را که در مواجهه با شرایط‌شان از خود نشان می‌دهند به‌خوبی به تصویر می‌کشد. فیلم به‌شیوه‌ای هوشمندانه «نشان می‌دهد» نه «بیان می‌کند»؛ بیننده را با تجربه‌های درونی شخصیت اصلی همراه می‌کند و همچنان تأثیرات دردناک این بیماری را برجسته می‌سازد. هم‌زمان، به پیروزی‌های کوچک و امیدبخشی که در روند مراقبت از بیمارانی مانند روث رخ می‌دهد نیز جان می‌بخشد. ضمن اینکه فیلم ادای احترامی شایسته به مراقبان نمونه‌ای دارد که با شکیبایی و حساسیت در کنار بیماران می‌مانند و اهمیت همدلی و درک را در این نوع کار نشان می‌دهد. این اثر همچنین تفاوت بنیادینِ ادراک میان مراقب و بیمار را به‌صورتی صریح اما مؤدبانه نمایش می‌دهد: هر یک حقیقتِ خاصِ خود را تجربه می‌کنند و همین امر نیازمند صداقت، احترام متقابل، تحمل و پذیرش است؛ فضایی که اغلب برای ما دشوار است به‌راحتی فراهم کنیم. گرچه فیلم در نیمهٔ دوم کمی کند می‌شود، اما به‌طور کلی توجه بیننده را حفظ می‌کند و از افتادن در دامِ احساس‌گراییِ اغراق‌آمیز، دستکاری عاطفی یا قابل‌پیش‌بینی بودن خودداری می‌کند—کاری که در دست‌های نابلد به‌سادگی ممکن است رخ دهد. «لمس آشنا» («Familiar Touch») در جشنواره‌های مختلف نامزدها و جوایزی کسب کرده و کارگردان آن در جوایز Independent Spirit 2025 موفق به دریافت جایزهٔ Someone To Watch شده است. با افزایش جمعیت سالمندان و مواجههٔ بیشتر خانواده‌ها با چنین موقعیت‌هایی، این فیلم نمایشی آگاه‌کننده و درگیرکننده از چالش‌هایی است که افراد مبتلا و اطرافیانشان ممکن است با آن روبه‌رو شوند، و می‌تواند بینش‌هایی ارائه دهد که در زمان تصمیم‌گیری‌های سخت دربارهٔ مراقبت از عزیزان کم‌توان بسیار مفید باشد.