فیلم Splitsville 2025

هرچند گه‌گاه لحظات موفقی دارد، اما به‌کل چرخه‌ای قابل‌پیش‌بینی از نارسایی‌های عاشقانهٔ ساختگی است که خیلی زود بی‌رمق می‌شود. داستان با تصادف نزدیک «اشلی» (آدریا آرجونا) و همسرش «کری» (کایل ماروین) آغاز می‌شود، وقتی در راه گذراندن تعطیلات آخر هفته در خانهٔ ساحلی دوست‌شان، او ناگهان اعلام می‌کند می‌خواهد طلاق بگیرد. کری ماشین را رها می‌کند و تنها به‌راه می‌افتد تا خود را به خانهٔ...

هرچند گه‌گاه لحظات موفقی دارد، اما به‌کل چرخه‌ای قابل‌پیش‌بینی از نارسایی‌های عاشقانهٔ ساختگی است که خیلی زود بی‌رمق می‌شود. داستان با تصادف نزدیک «اشلی» (آدریا آرجونا) و همسرش «کری» (کایل ماروین) آغاز می‌شود، وقتی در راه گذراندن تعطیلات آخر هفته در خانهٔ ساحلی دوست‌شان، او ناگهان اعلام می‌کند می‌خواهد طلاق بگیرد. کری ماشین را رها می‌کند و تنها به‌راه می‌افتد تا خود را به خانهٔ «جولی» (دایکتا جانسون)، «پل» (با بازی مایکل آنجلو کووینا) و پسر خردسالش «راس» (سایمون وبستر) برساند که از این افشاگری ناگهانی باخبر شده‌اند. آن شب افشاگری‌های دیگری هم در کار است: آن‌ها رابطه‌ای باز دارند و اشلی فکر می‌کند کری به‌طور مرتب در شهری که به‌عنوان توسعه‌دهندهٔ املاک کار می‌کند، با زنان ملاقات‌های جنسی دارد. از آن‌چه پیش می‌آید، خطوطِ اخلاقی و روابطِ بین افراد مخدوش می‌شود؛ روابط (و حتی میزها) سنجیده می‌شوند؛ رویکردی منعطف نسبت به جنسیت و تمایلات جنسی روزمره می‌گردد؛ رِنج‌روورها توقیف می‌شوند؛ و همهٔ این شخصیت‌ها باید تصمیم بگیرند واقعاً از زندگی چه می‌خواهند و عشق برای هرکدام از آن‌ها چه معنایی دارد. در برخی جنبه‌ها اندکی مرا به یاد فیلم «The Roses» (۲۰۲۵) انداخت، اما در مجموع از یک قسمت معمولی از «Sex and the City» فراتر نمی‌رود — فقط این‌بار نه هیچ ظرافتی در طنز دیده می‌شود و نه جذابیتِ قابل‌همدلی در هیچ‌یک از چهار شخصیت؛ خودخواهی و تأملات اغلب بی‌فکر آن‌ها هر حس انسانی را از اثر می‌گیرد. فیلم گه‌گاه ریزه‌خواری‌ای هم به نسل‌هایی می‌اندازد که مدام دنبال درمان یا معنا هستند و تاحدی تناقض‌گویی اجتماعی‌مان دربارهٔ سکس را نشان می‌دهد، اما بخش زیادی از فیلم صرف حشو و پرکردنِ قصه شده است.