فیلم Mr. Burton 2025

اگرچه تا حدودی نامتوازن است، این فیلم همچنان داستانی تأثربرانگیز از ریچارد جنکینز جوان (هری لاوتی) را روایت می‌کند که پس از مرگ مادرش از نوزادی، نزد خواهروبرادرِ بزرگ‌ترش زندگی می‌کند. پدرش (استفان رودری) سخت در معدن کار می‌کرد و بعد از آن نیز به نوشیدن روی می‌آورد، بنابراین در دوران بلوغ تا حد زیادی از سرپرستی و توجه او محروم بود. ریچارد در مدرسه...

اگرچه تا حدودی نامتوازن است، این فیلم همچنان داستانی تأثربرانگیز از ریچارد جنکینز جوان (هری لاوتی) را روایت می‌کند که پس از مرگ مادرش از نوزادی، نزد خواهروبرادرِ بزرگ‌ترش زندگی می‌کند. پدرش (استفان رودری) سخت در معدن کار می‌کرد و بعد از آن نیز به نوشیدن روی می‌آورد، بنابراین در دوران بلوغ تا حد زیادی از سرپرستی و توجه او محروم بود. ریچارد در مدرسه علاقه‌مند، اهل مطالعه، آواز و راگبی بود و همین‌ها توجه معلمش برتون (توبی جونز) را جلب می‌کرد. برتون مردی اهل کتاب بود اما بازیگر ناتمام و ناکام؛ سال‌ها نزد بیوه‌ای که «مادر» نامیده می‌شود (لسلی مانویل) ساکن شده بود و برای رادیو بی‌بی‌سی نمایش‌نامه می‌نوشت. حداکثر تلاشِ این مرد برای واداشتن شاگرد جوانش به تمرکز، جدی گرفتن درس و یادگرفتنِ تلفظ درستِ «here» هستهٔ داستان را می‌سازد و به هر دو بازیگر—جونز و لاوتی—اجازه می‌دهد تا نه‌فقط تضادها و توانایی‌های برتون را نشان دهند، بلکه نگاهی هم بیفکنند به ارزش آموزش در زمانه‌ای که خانواده‌ها نزدیک خط فقر زندگی می‌کردند و کار در معدن از سنین پایین ضرورت بود، طوری که تحصیل لوکس به‌نظر می‌آمد. فیلم در بازسازی رابطهٔ واقعی میان این دو تا حدودی از واقعیت فاصله می‌گیرد و اشاراتی به انگیزه‌های احتمالی‌شان می‌زند، اما عمدتاً مطالعهٔ جذابی است از شخصیت مردی گرفتار که شاید اصلاً ندانسته چطور باید دوست داشته شود. پایان‌بندی کمی شتاب‌زده است؛ ده دقیقهٔ آخر جهش زمانی بزرگی دارد و سال‌های از دست‌رفته در گذارِ او از دانش‌آموز گوشه‌گیر به چهرهٔ شناخته‌شده در استراتفورد خلأ ایجاد می‌کند، اما با حضور برجستهٔ لسلی مانویل که ما را در این دورهٔ پرتلاطم همراهی می‌کند، این اثر از نمونه‌های خوبِ بیوپیک‌های تلویزیونی است و با بازی لاوتی که سعی در تقلید از نمونهٔ اصلی ندارد بلکه بازیِ خودش را ارائه می‌دهد، تماشایش ارزشمند است.