فیلم Carry-On 2024

بدترین فیلم ۲۰۲۴ می‌دانم این حرف اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، اما «Carry On» واقعاً یکی از احمقانه‌ترین و بی‌معنی‌ترین فیلم‌هایی است که ساخته شده. فیلم کاملاً خالی از منطق و عقل است. دست‌کم می‌توان گفت داستان احمقانه است و همین را می‌توان دربارهٔ رفتار شخصیت‌ها هم گفت. می‌دانم گاهی فیلم‌ها آزادی هنری دارند، اما وقتی صحنه‌هایی مثل شلیک در دستشویی فرودگاه، تیراندازی داخل هواپیما و چاقو خوردن...

بدترین فیلم ۲۰۲۴ می‌دانم این حرف اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، اما «Carry On» واقعاً یکی از احمقانه‌ترین و بی‌معنی‌ترین فیلم‌هایی است که ساخته شده. فیلم کاملاً خالی از منطق و عقل است. دست‌کم می‌توان گفت داستان احمقانه است و همین را می‌توان دربارهٔ رفتار شخصیت‌ها هم گفت. می‌دانم گاهی فیلم‌ها آزادی هنری دارند، اما وقتی صحنه‌هایی مثل شلیک در دستشویی فرودگاه، تیراندازی داخل هواپیما و چاقو خوردن وسط لابی شلوغ فرودگاه وجود دارد و هیچ‌کس به‌طرز معجزه‌آسایی متوجه نمی‌شود یا اصلاً نگران نمی‌شود، یا مامور امنیتی رفتارهای عجیب و غیرقابل‌قبولی دارد، شما دارید از تماشاگر انتظار غیرمنطقی دارید. واقعاً باید بخندم به صحنه‌ای که دوست‌دختر شخصیت اصلی وسط لابی فرودگاه با او حرف می‌زند و ناگهان یک نقطهٔ بزرگ قرمز دقیقاً روی پیشانی‌اش ظاهر می‌شود و هیچ‌کس چیزی متوجه نمی‌شود — چقدر سورئال و احمقانه است. باور کنید این فیلم را نمی‌خواهید ببینید. سال ۲۰۲۴ برای فیلم‌ها بد بوده، اما از نظر من «Carry On» شایستهٔ عنوان بدترین فیلم ۲۰۲۴ است و هیچ نکتهٔ مثبت قابل‌توجهی ندارد. دور بمانید، هشدار داده شد! این فیلم آن‌قدر مضحک بود که مجبور شدم این نقد را بنویسم تا دیگران را آگاه کنم. از ابتدا تا انتها مجموعه‌ای از رویدادهای غیرمحتمل و محضاً مضحک است. نمایش امنیت فرودگاه به‌خصوص خنده‌دار و غیرواقعی است. نمی‌دانم از کجا شروع کنم، اما چند مثال: تیراندازی در دستشویی فرودگاه که به‌نوعی نادیده گرفته می‌شود، چاقو خوردن یک مامور امنیتی در فضای عمومی بدون واکنش کسی، و مردی که ونش را دور فرودگاه می‌چرخاند انگار ملک شخصی‌اش است. این‌ها فقط چند نمونه از صحنه‌های بی‌معنی و بی‌پایان‌اند که شما را مات و مبهوت می‌کنند. از این بدتر، قهرمان داستان یکی پس از دیگری تصمیمات ناامیدکننده و احمقانه می‌گیرد و این باعث می‌شود بیشتر عصبانی شوید تا اینکه با او همراه شوید. انگار فیلم با هر قدم صبر و حوصلهٔ تماشاگر را به‌سختی آزمایش می‌کند. بدون شک احمقانه‌ترین فیلم سال است. بیش از یک ستاره لیاقتش را ندارد و برایم جای تعجب است که امتیازش بالای ۶ شده — یک شوخی است. خودتان را از ناراحتی دور نگه دارید و این یکی را تماشا نکنید. «Carry On» ساختهٔ ژائومه کولت-سرا یک اکشن-تریلر تعطیلاتی است که کارگردانی هوشمندانه، روایت درگیرکننده و بازی‌های خوب را ترکیب می‌کند. توجه فیلم به جزئیات چشمگیر است و هر صحنه هدفی دارد. داستان محکم و منسجم با ریتم مناسبی پیش می‌رود و پیچش‌های قانع‌کننده‌ای ارائه می‌دهد بدون پرگویی اضافه. این رویکرد نو تجربه‌ای جذاب فراهم می‌کند. اجرای تارون اگرتون برجسته است؛ ترکیبی از آسیب‌پذیری و سرسختی را نشان می‌دهد که اتان را قابل‌لمس می‌کند. جیسون بیتمن در نقش آنتاگونیست سرد و ترسناک عملکرد قابل‌توجهی دارد. عمق احساسی که در هدایت فیلم دیده می‌شود باعث می‌شود با شخصیت‌ها همراه شوید. فیلم‌برداری نیز به تنش می‌افزاید و نماهای خلاقانه و زوایای پویا محیط فرودگاه را تقویت می‌کنند. صحنه‌های به‌یادماندنی و تصاویر جذاب، تجربهٔ بصری فیلم را ارتقا می‌دهند. «Carry On» هیجان را با احساسات واقعی متعادل می‌کند و داستانی پرتنش و دربارهٔ انتخاب‌ها و تاب‌آوری ارائه می‌دهد. این یک سواری هوشمندانه و هیجان‌انگیز است که ارزش وقت گذاشتن را دارد. این آدم خیلی احمق است. فیلم خیلی طولانی است. گمان می‌کنم می‌توان هر بار که یک لحظهٔ غافلگیرکننده پیش می‌آید یک نوشیدنی خورد — این کار ممکن است حسابی آدم را مست کند و شاید آن‌وقت دیگر برایش مهم نباشد چقدر احمقانه است. نوشیدنی‌های قوی. با این حال فیلم بدی نیست. تماس‌های تلفنی جالب و نماهای زیادی از دوربین‌های نظارتی دارد. بدترین فیلم در این مجموعه. یعنی خندهٔ سید جیمز، کنایه‌های کنت ویلیامز و نگاه تند هتی ژاکس کجا رفته‌اند؟ «Carry On» فیلمی بود که سرگرمی لازم را به من داد؛ کاملاً قابل تماشا بود. یک یا دو لحظه در ساعت اول داشتم تردید می‌کردم که چطور می‌خواهند علاقهٔ تماشاگر را برای نزدیک به دو ساعت حفظ کنند، اما خوشبختانه این کار را به‌خوبی انجام می‌دهند. تارون اگرتون و جیسون بیتمن اجراهای بسیار خوبی ارائه می‌دهند؛ فکر می‌کنم بدون یکی از آن‌ها فیلم این‌قدر خوب کار نمی‌کرد — آن‌ها کلید موفقیت فیلم برای من هستند. این بدان معنا نیست که فیلم فقط به بازیگری متکی است؛ فیلمنامه هم خوب نوشته شده و رفتارها و اقدامات شخصیت‌ها قابل توجیه به نظر می‌رسند. بدون شک فیلم از آزادی هنری زیادی استفاده کرده، همان‌طور که در بسیاری از فیلم‌ها مرسوم است، اما من با این موضوع مشکلی ندارم تا وقتی که به لذت‌بخش‌تر شدن داستان کمک کند، که در اینجا قطعاً چنین است. خوشحال شدم دین نوریس هم در فیلم حضور دارد؛ دانیل ددویلر و تئو روسی هم نکات مثبتی هستند. خلاصهٔ بهتر: Die Hard ملاقات می‌کند با Toy Story 2. واقعاً کی دوست ندارد این ترکیب را ببیند؟ «فرودگاه‌ها آدم‌ها را این‌قدر عوضی می‌کنند.» اگر بیتمن را به‌عنوان شرور و اگرتون را به‌عنوان قهرمان ببینم، من راضی‌ام. فرودگاه‌ها افتضاح‌اند و دیدن هرج‌ومرج و شکستن قوانین سرگرم‌کننده است، اما این را شاهکار نمی‌دانم. فیلمی سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز برای فصل تعطیلات است، و گاهی همین کافی است. من این فیلم را از ابتدا تا انتها دوست داشتم. اگر هنوز ندیده‌اید بروید و ببینید — قطعاً یک اکشن-تریلر خوب بود. به فیلم‌های بیشتری مثل این نیاز داریم؛ من به آن نمرهٔ ۱۰ از ۱۰ می‌دهم.