انیمیشن X-Men 97

عامل نوستالژیک این مجموعهٔ انیمیشنی واقعاً چشم‌گیر است. سازندگان در بازآفرینی ماهیت شخصیت‌های دههٔ ۹۰ کار بسیار خوبی انجام داده‌اند. با این حال، یک ضعف قابل‌توجه در انتخاب صداپیشگان وجود دارد. برخی صداها، مانند روگ و ولورین، شنیدنی نیستند. با وجود این کاستی، اجرای صوتی سایر شخصیت‌ها قابل تحسین است و تماشای سری را لذت‌بخش می‌کند. پس از اتمام مجموعه و بازنگری نقد اولیه‌ام، تصمیم گرفتم...

عامل نوستالژیک این مجموعهٔ انیمیشنی واقعاً چشم‌گیر است. سازندگان در بازآفرینی ماهیت شخصیت‌های دههٔ ۹۰ کار بسیار خوبی انجام داده‌اند. با این حال، یک ضعف قابل‌توجه در انتخاب صداپیشگان وجود دارد. برخی صداها، مانند روگ و ولورین، شنیدنی نیستند. با وجود این کاستی، اجرای صوتی سایر شخصیت‌ها قابل تحسین است و تماشای سری را لذت‌بخش می‌کند. پس از اتمام مجموعه و بازنگری نقد اولیه‌ام، تصمیم گرفتم امتیازم را از چهار و نیم ستاره به سه و نیم ستاره کاهش دهم. اگرچه سری در بازآفرینی نوستالژی و خلاقیت در شخصیت‌پردازی موفق است، اما جنبه‌هایی وجود دارد که تجربهٔ کلی را تضعیف می‌کند. معرفی کیبل به‌عنوان پسر اسکات و جین—نکته‌ای از کمیک‌ها که من از آن خوشم نمی‌آمد—ناامیدکننده بود. نمایش کیبل به‌عنوان شخصیتی گستاخ و تا حدی طلبکار، فاصله‌ای از مفهوم اصلی ایجاد کرد و ناخوشایند بود. در حالی که از گنجاندن نمایندگی‌ها در روایت استقبال می‌کنم، در این سری گاهی اوقات این موضوع احساسِ تحمیل‌شده داشت. تأکید مداوم بر نمایش تنوع، مانند شخصیت غیر دودویی مورف، گاهی بیش از حد برجسته می‌شد، به‌ویژه در کارتون‌هایی که مخاطب اصلی‌شان کودکان‌اند. من از تنوع حمایت می‌کنم، اما معتقدم باید به‌گونه‌ای سنجیده و در خدمت روایت باشد، نه اینکه داستان را تحت‌الشعاع قرار دهد. در خاتمه، با وجود تردیدهایم نسبت به برخی جنبه‌ها، هنوز تماشای این مجموعه را توصیه می‌کنم. مردان ایکس همواره از فرنچایزهای ابرقهرمانی موردعلاقهٔ من بوده‌اند و این سری نقاط قوتی دارد؛ شاید کامل نباشد، اما برای طرفداران دنیای مردان ایکس ارزش دیدن دارد.