فیلم Asako I & II 2018

با این فیلم (پس از «هپی آور») هاماکوچی جایگاه خود را به‌عنوان دقیق‌ترین کاشف آشوب احساسات انسانی تثبیت می‌کند. شمار اندکی از کارگردان‌ها می‌توانند این سرزمین احساسی را با همان درجهٔ همدلی و دقت او پیمایش کنند. در «آساکو ۱ و ۲» هاماکوچی مناظر دمدمیِ عشق را از خلال روایتی دربارهٔ شباهتِ عجیب و جابه‌جاییِ عاطفی بررسی می‌کند. نبوغ ظریف فیلم در کاوشِ چگونگیِ ساخت و...

با این فیلم (پس از «هپی آور») هاماکوچی جایگاه خود را به‌عنوان دقیق‌ترین کاشف آشوب احساسات انسانی تثبیت می‌کند. شمار اندکی از کارگردان‌ها می‌توانند این سرزمین احساسی را با همان درجهٔ همدلی و دقت او پیمایش کنند. در «آساکو ۱ و ۲» هاماکوچی مناظر دمدمیِ عشق را از خلال روایتی دربارهٔ شباهتِ عجیب و جابه‌جاییِ عاطفی بررسی می‌کند. نبوغ ظریف فیلم در کاوشِ چگونگیِ ساخت و بازسازی روایت‌های رمانتیک نهفته است. لحظهٔ محوری در نمایشگاه عکس‌های شیگئو گوچو رخ می‌دهد، جایی که آساکو به عکسی از چیزی شبیه دوقلوهای یکسان خیره می‌شود. این تأمل تصویری به‌عنوان کلیدی استعاری برای پرسش‌های عمیق‌تر فیلم عمل می‌کند: آیا ما عاشقِ افرادِ واقعی هستیم، یا تصویرِ انتظارات و نیازهای درونیِ خود را دوست می‌داریم؟ باکو و ریوههی — دو مرد که ظاهراً شبیه هم‌اند اما قلمروهای عاطفیِ بسیار متفاوتی نمایندگی می‌کنند — بیش از آن که شخصیت باشند، حالت‌های روانی‌اند؛ آنچه آساکو را به خود جذب می‌کند در واقع حالاتِ درونیِ اوست. حقیقتِ عنوانِ فیلم این است که خودِ آساکو همزادِ واقعی است، هرچند این همزاد درونی است. اریکا کاراتا در نقش آساکو با مهارتی چشمگیر رقصدو نفرهٔ درونیِ شخصیت را منتقل می‌کند. هاماکوچی می‌گوید وابستگیِ رمانتیک کمتر مربوط به فردِ مشخص و بیشتر مربوط به آرایشِ درونیِ عاطفیِ ماست. شگفتیِ کارگردانیِ او در امتناع از قضاوت است — همان ویژگی‌ای که در «درایو مای کار» نیز باز می‌یابیم — و از این امتناع، کاوشی ظریف شکل می‌گیرد دربارهٔ چگونگیِ درآمیختنِ حافظه، میل و ادراک برای ساختِ آنچه ما به نامِ «عشق» می‌شناسیم.