انیمیشن Looney Tunes: Back in Action 2003

بسیار خوش‌ساخت و دوست‌داشتنی؛ سرگرمی محض. در کنار جهان اردک‌های والت دیزنی، «ماپت‌ها» و آثار هانا و باربرا، «لونی تونز» و «مِری ملودیز» بزرگ‌ترین و محبوب‌ترین مجموعه‌های کارتونی آمریکای شمالی‌اند. وقتی حرف از تونز به میان می‌آید، می‌دانیم چه چیزی در انتظار است: انیمیشن‌های دیوانه‌وار، انفجارها و جلوه‌های خنده‌دار. این فیلم طرفداران تونز را خوشحال می‌کند؛ شخصیت‌های دوست‌داشتنی و نمادین را روی پرده بزرگ می‌آورد و البته...

بسیار خوش‌ساخت و دوست‌داشتنی؛ سرگرمی محض. در کنار جهان اردک‌های والت دیزنی، «ماپت‌ها» و آثار هانا و باربرا، «لونی تونز» و «مِری ملودیز» بزرگ‌ترین و محبوب‌ترین مجموعه‌های کارتونی آمریکای شمالی‌اند. وقتی حرف از تونز به میان می‌آید، می‌دانیم چه چیزی در انتظار است: انیمیشن‌های دیوانه‌وار، انفجارها و جلوه‌های خنده‌دار. این فیلم طرفداران تونز را خوشحال می‌کند؛ شخصیت‌های دوست‌داشتنی و نمادین را روی پرده بزرگ می‌آورد و البته مرکز توجه را به باگز بانی و دافی داک می‌دهد؛ همان دوتایی جداناشدنی که هرچند همیشه با هم درگیرند. ماجرا با اخراج دافی و یک کارمند انسانی استودیو وارنر آغاز می‌شود و در نهایت به نوعی مقابله با شر ختم می‌شود، در حمایت از پدر آن کارمند که در واقع مأمور مخفی‌ای به سبک جیمز باند است. ترکیبی به‌ظاهر دیوانه‌وار، اما اثربخش—به‌خاطر مهارت و بی‌پروایی شخصیت‌های تونز. وقتِ زیادی برای صحبت درباره صداپیشگان تلف نمی‌کنم؛ استودیو هوشمندانه از کسانی استفاده کرده که معمولاً این شخصیت‌ها را صداپیشگی می‌کنند، بنابراین با حرفه‌ای‌هایی روبه‌رو هستیم که دقیقاً می‌دانند چه می‌کنند و چه انتظاری از شخصیت‌ها می‌رود. در عین حال نمایش کمدی برجسته‌ای از برندن فریزر می‌بینیم که کاملاً با نقشش راحت است و به‌نظر می‌رسد از اجرای آن لذت می‌برد. جنا الفمن هم بد نیست، اما به پای فریزر نمی‌رسد. فیلم بسیار خوب است: سرگرمی صرف با ضربه‌های کلاسیکی که از آثار تونز انتظار داریم—مثل آن تعقیب و گریز در لوور یا درگیری‌های متعدد بین دافی و باگز. نسبت به Space Jam فیلمی فروتن‌تر و دلنشین‌تر است؛ به‌نظر می‌رسد بار تبلیغاتِ افراطی را نداشته و در نقش انسانی اصلی، یک بازیگر کمدی واقعی دارد، نه یک آماتور.