فیلم Becket 1964

«این است پای پادشاهانه‌ام بر نشیمنگاه پادشاهی تو!» هنری دوم انگلستان از دخالت کلیسا به ستوه آمده است. با مرگ اسقف اعظم کانتربری، فرصتی برای کسب برتری می‌بیند. برخلاف انتظار کلیسا و خود توماس بکت، او دوست بسیار صمیمی‌اش توماس را به مقام بسیار مهم اسقفی منصوب می‌کند. آنچه هنری پیش‌بینی نکرده بود این است که بکت این نقش را بسیار جدی می‌گیرد و به‌طور کامل...

«این است پای پادشاهانه‌ام بر نشیمنگاه پادشاهی تو!» هنری دوم انگلستان از دخالت کلیسا به ستوه آمده است. با مرگ اسقف اعظم کانتربری، فرصتی برای کسب برتری می‌بیند. برخلاف انتظار کلیسا و خود توماس بکت، او دوست بسیار صمیمی‌اش توماس را به مقام بسیار مهم اسقفی منصوب می‌کند. آنچه هنری پیش‌بینی نکرده بود این است که بکت این نقش را بسیار جدی می‌گیرد و به‌طور کامل به خدای خود خدمت می‌کند؛ بنابراین از دوستی عمیق میان این دو مرد، خصومتی ناآرام پدید می‌آید. مأخذ این فیلم نمایشنامه ژان آنوییل است و از نظر فنی تا حد ممکن بی‌نقص ساخته شده؛ بازیگردانی نمونه‌هایی درخشان از بازیگری را ارائه می‌دهد. فیلم در ۱۲ رشته نامزد اسکار شد و تنها یک جایزه—برای بهترین فیلم‌نامه اقتباسی به ادوارد انهالت—را از آن خود کرد، اما در سال دیگری می‌توانست به سادگی جوایز بیشتری کسب کند. پیتر اوتول و ریچارد برتون به‌ترتیب نقش هنری دوم و توماس بکت را بازی می‌کنند؛ هر دو با تعهدشان به پروژه از یکدیگر نیرو می‌گیرند و نتیجه‌ای بی‌همتا به‌وجود می‌آورند—نمونه‌اش صحنه‌ای است که روی اسب در ساحل بریتانیا به مباحثه می‌پردازند، صحنه‌ای فوق‌العاده. لباس‌ها، فیلم‌برداری جفری آنزورث (که با بازسازی دی‌وی‌دی اکنون جلوه‌ای باشکوه‌تر یافته)، صدا و دکورهای درخشان همه دست در دست هم داده‌اند تا درام تاریخی‌ای در بالاترین سطح خلق شود. اما همه این‌ها نشانگر کیفیت نبودند اگر داستان خوب نبود؛ پیروزیِ «بکت» در خودِ داستان نهفته است: قصه‌ای درباره جدایی دو دوست بزرگ و جدایی دولت از کلیسا. واقعاً روشی جذاب و فریبنده برای گذراندن یک شب است. به جز یک خطای آشکار تاریخی (بکت ساکسون نبود، بلکه نورمن بود)، سازندگان تا حد زیادی به تاریخ وفادار مانده‌اند و نتیجه اثری است که به‌نظر من یکی از بهترین فیلم‌های این ژانر است. ۱۰/۱۰